Awakening Mind Films Μέρος 3 – Απελευθέρωση

Πού πρέπει να ξεκινήσει κάποιος που βρίσκεται στην αρχή αυτής της κατανόησης;

Θα πρότεινα να ρωτήσετε τον εαυτό σας πολύ απλά: Ποιος είμαι πραγματικά;

Στην αρχή ο νους θα εξαντλήσει κάθε δυνατότητα για να προσπαθήσει να ανακαλύψει ποιοι είμαστε. Ποιος είμαι εγώ;

Αυτή η ερώτηση καλεί το νου σε μια άγνωστη κατεύθυνση. Κάντε την πνευματική σας στροφή προς τα μέσα και κοιτάξτε το “Εγώ”. Για να αποκτήσετε πραγματικά αυτή την εμπειρία της συνειδητοποίησης του Θεού. Αυτή της αυτο-συνειδητοποίησης.

Ποτέ δεν έχουμε εγκαταλείψει το σπίτι μας. Ποτέ δεν έχουμε εγκαταλείψει το σπίτι μας οπουδήποτε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Και παρόλα αυτά, το ταξίδι φαίνεται να είναι απαραίτητο για τους περισσότερους από εμάς.

Ένας πραγματικός αναζητητής δεν έχει σχέδιο Β. Άρα, αναρωτηθείτε: ποιος είναι ο εαυτός που γνωρίζει τις σκέψεις;

Μια εκπληκτική πραγματικότητα... Δεν είμαι εγώ. Τότε τι είμαι; Είναι σαν ένα αινίγμα.

Πρέπει να γνωρίζουμε τον εαυτό μας όπως πραγματικά είμαστε. Πρέπει να διερευνήσουμε τον εαυτό μας.

Ρωτήστε τον εαυτό σας: Ποιος είμαι;
Ρωτήστε τον εαυτό σας: Ποιος είμαι;

Η Φώτιση ή η απελευθέρωση δεν αφορά τη προσθήκη οτιδήποτε, αλλά την ανακάλυψη του τι είναι ήδη παρόν. Έτσι, είναι απαραίτητη μια μορφή έρευνας. Ανακάλυψε τον διαλογιστή.

Ανακάλυψε ποιος θέλει να κάνει διαλογισμό. Ο διαλογισμός και η αυτοανακάλυψη συναντιούνται σε ένα ορισμένο σημείο, έτσι ώστε όταν ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε, τότε ο διαλογισμός είναι απλώς να είμαστε αυτό που είμαστε.
Η διαλογιστική είναι αυτό που είμαστε, όχι αυτό που κάνουμε.

Θέλετε πραγματικά την απελευθέρωση; Αν την θέλετε πραγματικά, η απελευθέρωση είναι εφικτή. Αλλά η αφύπνιση δεν αρκεί. Είναι μόνο η αρχή.

Τι είναι απελευθέρωση;

Η απελευθέρωση είναι η τελική ηρεμία. Δεν είναι μια εμπειρία, ούτε μια κατάσταση. Δεν επιτυγχάνεις την απελευθέρωση. Μπορείς να θυμηθείς ή να ξυπνήσεις σε αυτό που δεν μπορεί να χαθεί.

Το να ξυπνήσεις σημαίνει να δεις το διαχρονικό εαυτό. Να θυμηθείς ποιος είσαι πέρα από το παιχνίδι της σκέψης. Αλλά η απελευθέρωση είναι σιωπή μετά το ηχώ. Η παύση.
Η αφύπνιση είναι το τέλος της αναζήτησης. Η απελευθέρωση είναι το τέλος του αναζητητή. Η απελευθέρωση δεν είναι κάποιο νέο έργο για το εγώ. Δεν είναι μια ατζέντα που πρέπει να εκπληρωθεί.

Δεν επιτυγχάνεται ακολουθώντας μια γραμμική πορεία ή δογματικούς βηματισμούς μέχρι την ολοκλήρωση. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει διαδικασία ανάπτυξης ή πνευματική ωρίμανση με την πάροδο του χρόνου. Η απελευθέρωση είναι όταν γινόμαστε μια ζωντανή γέφυρα μεταξύ του περιορισμένου και του διαχρονικού, έτσι ώστε το περιορισμένο ή ξεχωριστό εγώ να παραδίδει όλη του την εγωιστική σκέψη και δράση.

Ο Ραμακρίσνα Παραμαχάνσα, ένας σεβαστός Ινδός μυστικιστής και άγιος, χρησιμοποίησε την αναλογία ενός κούκλου από αλάτι. Φανταστείτε ότι ένα κούκλο από αλάτι αποφασίζει να εξερευνήσει τον ωκεανό, και καθώς πλησιάζει στον ωκεανό, συγχωνεύεται σε αυτόν. Διαλύεται. Αυτό που συμβαίνει με το κούκλο από αλάτι είναι ανάλογο με αυτό που συμβαίνει όταν το ατομικό εαυτό συγχωνεύεται με το αληθινό Εαυτό, το Ατμάν ή τον Μπράχαν, τον ωκεανό της αγνής Υπάρχουσας.

Οι αρχαίες παραδόσεις και οι πνευματικοί δάσκαλοι ανέκαθεν περιέγραψαν την απελευθέρωση, όχι ως την απόκτηση οτιδήποτε, αλλά ως την αφαίρεση της ψευδαίσθησης, με αποτέλεσμα την παύση της εγωικής δραστηριότητας. Ο Παταντζάλι, ο δημιουργός των Σύστημάτων Γιόγκα, είπε ότι ο στόχος του γιόγκα είναι η παύση του κυκλώνα του νου.

Υπάρχουν πολλές οπτικές που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να εξετάσουμε την απελευθέρωση, όπως η Advaita Vedanta, ο Ζεν Βουδισμό, το Dzogchen, το Mahamudra, τα γιόγκικα συστήματα και οι οδηγίες που προκύπτουν από τις γνώσεις εκείνων που έχουν συνειδητοποιήσει την πραγματική τους φύση. Σε κάθε περίπτωση, βλέπουμε μια διαρκή πορεία από το σχετικό στο απόλυτο, από την ταύτιση με τον περιορισμένο εαυτό σε μια ολοένα και βαθύτερη μη-διαιωνικότητα και την ενσωμάτωση της αλήθειας. Ας ξεκινήσουμε το ταξίδι μας με τον Ζεν.

Για πάνω από χίλια χρόνια, η Ζεν μιλάει με παράδοξα μέσα. Εμφανίζει το άδηλικό χρησιμοποιώντας τη μορφή, το σιγή χρησιμοποιώντας τον ήχο, την αλήθεια μέσα από αινίγματα και την παρουσία μέσα από την απουσία. Μία από τις πιο διαχρονικές διδασκαλίες της Ζεν είναι μια σειρά από δέκα απλές σχέδια με μελάνι.

Οι εικόνες με αγελάδες που ποιμάνουν... που προέρχονται από την Κίνα του 12ου αιώνα και εξελίχθηκαν στην Ιαπωνία. Αυτές οι εικόνες απεικονίζουν έναν μοναχό και μια αγελάδα, μια μεταφορά για το μονοπάτι απελευθέρωσης που δεν έχει δρόμο.

Ο μόσχος αντιπροσωπεύει την πραγματική μας φύση: το απεριόριστο Ενότητα ή το αληθινό Εαυτό πέρα από το μικρό εαυτό μας.

Ο βοσκός είναι αυτός που το αναζητά. Κυνηγώντας κάτι που δεν μπορεί να κατανοηθεί. Αναζητώντας κάτι που δεν έχει ποτέ πραγματικά χαθεί. Αυτές οι δέκα φωτογραφίες ακολουθούν μια αλυσίδα από την αναζήτηση, στην εύρεση και στην ολική εξαφάνιση του αναζητητή και του αντικειμένου του.

Αυτό δεν είναι μονοπάτι με την συνήθη έννοια. Δεν υπάρχουν βήματα που να ακολουθήσουμε. Δεν υπάρχει τελικός στόχος που να επιτυγχάνουμε. Ο Ζεν ονομάζει αυτό μονοπάτι χωρίς μονοπάτια.

Η επιστροφή σε αυτό που ήταν πάντα. Κρυμμένο μόνο από την πεποίθηση ότι είμαστε ξεχωριστοί από αυτό. Σε αυτή την ταινία εξερευνούμε το μυστήριο της απελευθέρωσης, όχι ως ιδέα, αλλά ως ζωντανή, αναπνεύσιμη σιωπή που παραμένει όταν όλα τα άλλα χάνουν τη σημασία τους.

Μέρος πρώτο – Η αναζήτηση του Κρικέλα.

Ξεκινά με την αίσθηση ότι κάτι λείπει. Μια υποβόσκουσα αίσθηση μη ικανοποίησης. Υπάρχει μια ανησυχία, ένα ψίθυρο στην ψυχή, ότι αυτός ο κόσμος της μορφής, της ‘πραγματοποίησης’, δεν μπορεί να είναι το μόνο που υπάρχει. Η πρώτη εικόνα με πρόβατο δείχνει έναν νεαρό αναζητητή να περιπλανιέται σε ένα ακανόνιστο δάσος. Τα μάτια αναζητούν, η καρδιά αβέβαιη.

Αυτή είναι η ανθρώπινη κατάσταση. Κοιτάζοντας έξω... Ορισμένοι αναζητούν την ευχαρίστηση. Άλλοι αναζητούν τη γνώση, και άλλοι ακόμη στην θρησκεία. Αλλά όλοι αναζητούν το ίδιο πράγμα. Η Αλήθεια, το Εαυτό, την πηγή ή τον Θεό. Την ρίζα της ύπαρξης.

Στο Ζεν αυτό το αναζητήσιμο δεν καταδικάζεται. Τον τιμάται, διότι ακόμη και στην σύγχυση υπάρχει ειλικρίνεια. Ακόμη και στην περιπλάνηση, η μυρωδιά του βόδιου είναι κοντά.

Ένα άλλο όπλο για να κατανοήσουμε την απελευθέρωση είναι η Αντιούτα Βεδάντα. Στη Αντιούτα Βεδάντα, η απελευθέρωση ή η απελευθέρωση δεν αφορά την απόκτηση οτιδήποτε στο μέλλον. Δεν αφορά την επίτευξη οτιδήποτε. Αφορά την καθαρή αντίληψη ότι δεν είσαι αυτό που θεωρούσες τον εαυτό σου. Αυτό που είναι περιορισμένο στον χρόνο και έχει σχέση με το εγώ. Και αφορά την άμεση συνειδητοποίηση του τι βρίσκεται πέρα από τον διχαστικό κόσμο του χρόνου.

Τι είναι η Βεδάντα;

Όπως όλα τα ερωτήματα σχετικά με την Ινδική ιστορία. Όλα αυτά χρονολογούνται πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια. Η Βενταντά είναι η πηγή της πνευματικής γνώσης που ονομάζεται Ουπανισάδες.

Τα Ουπανισάδες έχουν μια κεντρική διδασκαλία. Μια κεντρική διδασκαλία σε όλο το σύνολο των Ουπανισάδων, η οποία είναι η γνώση του εαυτού. Εσύ είσαι η υπέρτατη πραγματικότητα. Εάν γνωρίσεις τον εαυτό σου, θα γνωρίσεις τον Θεό. Θέλεις να γνωρίσεις τον Θεό; Μην ψάχνεις τον Θεό εκεί έξω. Πηγαίνε μέσα σου. Θα βρεις ότι ο Θεός βρίσκεται παντού.

Ένα κοινό στοιχείο όλων των διαφόρων σχολών και δασκάλων της Βεδαντού είναι αυτή η υπέροχη αντίληψη της ανθρώπινης ζωής. Όλοι οι δάσκαλοι της Βεδαντού διδάσκουν την εσωτερική θεότητα του ανθρώπου. Ότι είμαστε Πνεύμα, ότι είμαστε καθαρή Συνείδηση. Είμαστε καθαρό Ον με υλικό και ψυχολογικό στολισμό.

Οι Ουπανίσδα διδάσκουν ότι αυτό που είσαι είναι ένα χωρίς δεύτερο, ένα χωρίς άλλο. Δεν υπάρχει τίποτα εκτός από σένα, ένα χωρίς δεύτερο. Στο Σανσκριτικό κείμενο αυτό ονομάζεται Αντιούτα. Το Αντιούτα σημαίνει όχι δύο, μη-διχασία. Το Ντιβάτα σημαίνει διχασία. Το Αντιούτα σημαίνει μη-διχασία.

Τώρα μπορούμε να θέσουμε την βασική διδασκαλία του Advaita Vedanta, ευτυχώς, μπορεί να θέσουμε πολύ απλά και άμεσα. Εσύ είσαι αυτός. Εσύ και εγώ και όλοι οι άλλοι είμαστε αυτός ο αγνός Υιός, αυτή η απόλυτη ύπαρξη, το έδαφος αυτού του σύμπαντος.

Η διμορφία φαίνεται να είναι η βάση όλων των ζωντανών όντων. Υπάρχει το άτομο, το εαυτό ή ο οργανισμός και υπάρχουν όλα αυτά τα αντικείμενα της αντίληψης και εμείς είμαστε χωρισμένοι από αυτά. Κάτι λείπει και θέλουμε να το πετύχουμε για να εκπληρωθεί αυτό. Έτσι προκύπτει μια λαχτάρα, μια επιθυμία λόγω της αίσθησης της έλλειψης πληρότητας.

[Av Neryah] Έτσι, όλοι μας αναζητούμε την ολοκλήρωση, την πληρότητα, την ευτυχία. Αυτό είναι μια κατάσταση διπολισμού. Η κατάσταση του εγώ. Η κατάσταση της διαχωριστικότητας. Η μη-διαχωριστικότητα είναι η ακριβώς αντίθετη κατάσταση. Η μη-διαχωριστικότητα είναι μια ενότητα, μια έλλειψη της διαχωριστικότητας. Δεν έχεις όρια. Είσαι απεριόριστος, επειδή απλώς δεν είσαι διαχωρισμένος από τίποτα. Είσαι άπειρος, ενσωματωμένος με την πραγματικότητα, με το σύμπαν. Τίποτα δεν σου λείπει.

[Dan] Η αίσθηση της ενότητας με το περιβάλλον ονομάζεται μερικές φορές άμενη εμπειρία.

Πολλές τεχνικές και πρακτικές προσελκύουν την προσοχή μας στο σωματικό πεδίο, στο αισθητικό πεδίο, όπου θα μπορούσαμε να πούμε το πεδίο των μεταβαλλόμενων φαινομένων. Σε πρακτικές όπως η διαλογιστική Βιπάσσανα, οι διαλογιστές εκπαιδεύονται να παρατηρούν το σώμα και το νου χωρίς αντιδράσεις. Να παρατηρούν πώς αναδυούνται και εξαφανίζονται τα συναισθήματα χωρίς να τα κατανοούν. Όλα παρατηρούνται… το τσούξιμο, η πίεση, η θερμότητα, τα συναισθήματα, όλα επιτρέπονται.

Μαθαίνουμε να σταματάμε να κυνηγάμε την ευχαρίστηση και να αποφεύγουμε τον πόνο. Και συμβαίνει ένα είδος αλχημείας όταν ανοίγουμε στον καθένα ό,τι είναι. Ξεκινάμε να αγαπάμε ό,τι είναι. Ακόμη και τον πόνο μας αγαπάμε. Έτσι αρχίζουμε να κατανοούμε την επείγουσα φύση της ζωής, όχι ως έννοια, αλλά ως ζωντανή σωματική αλήθεια. Συνεχίζουμε την πρακτική μας μέχρι να συνειδητοποιήσουμε αυτό που δεν αλλάζει.

Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που δεν αλλάζει, και αυτό είναι το αληθινό Εαυτό, το οποίο δεν είναι κάτι. Οι πρακτικές και οι τεχνικές τελικά εγκαταλείπονται, επειδή κάθε πρακτική, κάθε τεχνική εξακολουθεί να είναι μια πράξη. Είναι ακόμα μέρος του συνθηκώνεται νου.

Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί βαθμοί και τύποι εμπειρίας συνειδητής συνύπαρξης, ανάλογα με τον βαθμό στον οποίο έχει εκπυρποληθεί ο οργανισμός και ο νους. Αυτή η εμπειρία μπορεί να εκφραστεί με διάφορους τρόπους, από μια λεπτή αίσθηση ενέργειας, παρουσίας, ευδαιμονίας, ευεξίας, συναισθημάτων αγάπης και ειρήνης έως ριζοσπαστικές, μυστικιστικές, ανεξιχνίαστες και μη διττές εμπειρίες. Αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν αφύπνιση της Κουνταλίνι είναι η ιδιαίτερα ισχυρή αυτή εσωτερική ενέργεια.

Όταν αυτή η ενέργεια έρχεται σε ευθυγράμμιση, υπάρχει μια αίσθηση ένωσης με όλα όσα υπάρχουν. Αν δεν γνωρίζεις ποιος είσαι και έχεις αυτές τις εμπειρίες συγχώνευσης, ο νους θα γίνει σχεδόν αναπόφευκτα ένας νους αναζητητικός. Ο αναζητητής γεννιέται.

Όλες οι εμπειρίες, όλη η οδύνη και η ευχαρίστηση έρχονται και φεύγουν. Αλλά ποιος μένει; Ανακαλύψτε ποιος μένει.

Μέρος Δεύτερο – Η Ανάλυση των Παρατηρήσεων

Ο αναζητητής αρχίζει να παρατηρεί κάτι. Όχι τον ίδιο τον μόσχο, αλλά τα ίχνη της απόστασής του. Ένα βλέμμα ειρήνης στη διαλογιστική. Ένα στίχος σε ένα ιερό κείμενο που διαπερνάει την καρδιά. Μια στιγμή σιγής στον χάος της ζωής. Αυτά δεν είναι η αλήθεια, αλλά δείχνουν προς αυτήν, όπως τα ίχνη στο φρέσκο χιόνι.

Τα ίχνη υποδηλώνουν ότι κάτι πραγματικό έχει υπάρξει εδώ. Κάτι πέρα από τη δική μας αντίληψη. Ο δρόμος αποκτά νέα επείγουσα σημασία. Τώρα ο αναζητητής δεν περιπλανιέται πλέον άσκοπα. Υπάρχει μια μυρωδιά στον αέρα, ένα μονοπάτι μέσα στο υποπόδι. Αλλά να είστε προσεκτικοί, αυτά τα σημάδια μπορούν να γίνουν εμπόδια.

Πολλοί συγχέουν τα ίχνη του βόδιου με το ίδιο το βόδι. Το δάκτυλο με το φεγγάρι, το χάρτη με την επικράτεια, το μενού με το γεύμα.

Το πρόβλημα στη ζωή του ανθρώπου από το οποίο προέρχονται όλα τα προβλήματα είναι η δική μας ταλαιπωρία. Οι αγώνες μας σε αυτόν τον κόσμο, η δυστυχία μας, η υπαρξιακή μας αγωνία, οφείλονται στο γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε αυτή την αλήθεια για τον εαυτό μας. Ότι είμαστε ο Μπράχμαν. Είμαστε η απόλυτη πραγματικότητα. Είμαστε το καθαρό Είναι σύμφωνα με την Αντιβάτα Βενταντ. Αυτή η άγνοια βρίσκεται στην ρίζα του πόνου μας και συνεπώς ο τρόπος για να εξαλείψουμε τον πόνο, ο τρόπος για να επιτύχουμε την ολοκλήρωση στη ζωή του ανθρώπου, είναι να εξαλείψουμε αυτή την άγνοια για να συνειδητοποιήσουμε ποιοι πραγματικά είμαστε.

Τώρα πιστεύουμε ότι είμαι απλώς αυτός ο τύπος, αυτή είναι η ζωή μου και δυσχεραζόμαστε μ" αυτήν. Μερικές φορές δίνω μια κακή δουλειά, άλλες μια λίγο καλύτερη, και έτσι συνεχίζεται μέχρι να πεθάνω. Και μετά δεν ξέρω. Δηλαδή είτε δεν υπάρχω μετά από αυτό, τότε τελειώνει τα πάντα, ή οι θρησκείες μου λένε ότι υπάρχει κάποια περαστική ύπαρξη.

Η Αντιούτα Βενταντά εξακριβώνει όλα αυτά που έχουμε αυτή τη στιγμή στη ζωή και όλα όσα μπορεί να έχουμε στο μέλλον. Όλα αυτά είναι φαινόμενα... δεν είναι η πραγματική μας πραγματικότητα. Δεν είναι η αλήθεια για τον εαυτό μας. Η αλήθεια για τον εαυτό μας είναι ότι είσαι εσύ ή είμαι εγώ, όλοι μας είμαστε ο Μπραχάν. Η ύπαρξη. Η επίγνωση. Η ευδαιμονία. Η ανεξάντλητη ακαταμάχητη αγάπη.

Έτσι, το μονοπάτι που δεν έχει δρόμο λέει ότι είσαι ήδη ένα απεριόριστο, πανταχού παρόν Όν, η φύση του οποίου είναι η ειρήνη και η ευτυχία. Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα για να φτάσεις εκεί. Είσαι ήδη αυτό. Απλά βλέπεις αυτό και είσαι αυτό συνειδητά.

Αλλά νιώθεις έτσι; Είναι αυτή η εμπειρία που ζεις; Εκφράζονται τα συναισθήματά σου με βάση αυτό; Εκφράζεται ο νου σου με βάση αυτό; Εκδηλώνεις αυτή την κατανόηση 24 ώρες το 24ωρο; Είσαι μια ζωντανή έκφραση αυτού;

Ο διάσημος δάσκαλος της μη-διχρωμίας, ο Σρι Νισαργκάντατα Μαχαράτζ είναι αναγνωρισμένος ως σημαντικός εκπρόσωπος του Αντιούα Βεντανάτα. Η προσέγγισή του δεν ήταν να διδάξει κάποιο σύστημα, αλλά να καθοδηγήσει τους αναζητητές στην άμεση εμπειρία. Είπε: "Μην βασίζεστε σε λέξεις και έννοιες".

Μπορεί να γνωρίζεις τα πάντα διανοητικά, αλλά ακόμα να μην είσαι ελεύθερος. Η αληθινή συνειδητοποίηση δεν είναι το ίδιο με τη γνώση, είναι η Ύπαρξη. Εκείνος έκανε μια σαφή διάκριση μεταξύ της διανοητικής κατανόησης, που είναι η κατανομή των εννοιών και η συνειδητοποίηση, και της άμεσης εμπειρίας του εαυτού… και της απελευθέρωσης, που είναι η τελική και μη αναστρέψιμη παραμονή στο Εαυτό, το οποίο είναι ελεύθερο από ασυνείδητες συνθηματικές δομές.

Όπως ο Νισαργαδάτα, ο Σρι Μπαγκάβαν Ραμάνα Μαχαρίσι ήταν η ενσάρκωση του Ανταβίτα Βεντέντα. Ένας Ινδός σοφός που, χωρίς να κηρύττει ή να προσπαθεί να προσελκύσει οπαδούς, καθοδηγούσε τους αναζητητές πέρα από τη σκέψη του "εγώ" στην αιώνια παρούσα Ταυτότητα, την άχρονη και αδιαίρετη.

Οι διδασκαλίες του Ραμάνα επικεντρώνονται στον άμεσο τρόπο απελευθέρωσης. Δεν ήθελε να ακολουθούμε περιττές διαδρομές. Απλώς μας έδωσε τον απλό τρόπο απελευθέρωσης, τον ευκολότερο, τον απλό τρόπο. Και αυτό που είπε είναι ο βέβαιος δρόμος. Και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε.

Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουμε ότι είμαστε άνθρωποι. Πιστεύουμε ότι είμαστε ανθρώπινα όντα. Ο Ραμάνα λέει ότι δεν είμαστε άνθρωποι και στην πραγματικότητα δεν είμαστε ανθρώπινα όντα. Είμαστε κάτι πολύ μεγαλύτερο και πολύ βαθύτερο από αυτό. Είμαστε κάτι άλλο, κάτι θεϊκό, κάτι υπέροχο. Αυτό ονομάζεται με αυτόν τον τρόπο ο αληθινός εαυτός ή το Εαυτό.
Αυτό το αληθινό Εγώ που είμαστε, όλοι το γνωρίζουμε στην καρδιά μας αυτή η αλήθεια. Όλοι γνωρίζουμε ήδη ποιοι είμαστε. Ο Μπαγκάβαν Ραμάντα μας είπε ότι η πρώτη σκέψη που έχουμε είναι η σκέψη "Εγώ“.

Αυτό, σκέφτηκα εγώ, σημαίνει ότι το σώμα και το νου αποτελούν ένα σύνολο και όλες οι άλλες σκέψεις προκύπτουν στη συνέχεια. Έτσι, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ανακαλύψουμε τον Εαυτό μας και να ανακαλύψουμε την ψευδαίσθηση αυτής της βασικής σκέψης: ’Είμαι το σώμα και το νου".

Πρέπει να γνωρίζουμε τον εαυτό μας όπως πραγματικά είμαστε, και για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας όπως πραγματικά είμαστε, πρέπει να διερευνήσουμε τον εαυτό μας. Να διερευνήσουμε τον εαυτό μας σημαίνει ότι πρέπει να στρέψουμε το νου μας προς τα μέσα, ώστε να εστιάσουμε στην ίδια μας την ύπαρξη.

Ο Μπαγκάβαν προτείνει δύο ερωτήσεις που πρέπει να κάνουμε. Η πρώτη ερώτηση έχει πάντα την ίδια απάντηση. Η πρώτη ερώτηση είναι ’ποιος προκαλεί αυτές τις σκέψεις ή αυτά τα φαινόμενα;‘ Η απάντηση είναι πάντα… ’εμένα‘. Και η δεύτερη ερώτηση είναι, ’ποιος είμαι;"

Άρα, ρωτήστε τον εαυτό σας ποιος είναι ο ’εγώ‘ που γνωρίζει τις σκέψεις; Και μην δώσετε καμία απάντηση. Γιατί αν δώσω μια απάντηση, θα είναι άλλη μια σκέψη. Έτσι, χωρίς να δώσω καμία απάντηση, ρωτώ τον εαυτό μου: ’ποιος είμαι;" Και απλώς παραμένω εκεί. Μπορεί να προκύψει μια άλλη σκέψη. Και στη συνέχεια επαναλαμβάνω τη διαδικασία. Έρχεται μια στιγμή που οι σκέψεις γίνονται όλο και λιγότερες και τελικά σιωπούν εντελώς, όταν κάποιος βιώνει τον πυρήνα της φύσης του.

Η διασκέδαση είναι... δεν είναι διασκέδαση. Είναι έρευνα. Είναι η αναζήτηση. Ο Μπαγκάβαν είπε: ’Βρείτε τον διαλογιζόμενο, πώς λέει; ‘Βρείτε ποιος θέλει να κάνει διαλογισμό;’‘
Όπου αναζητάς, από εκεί προκύπτει η σκέψη ’εγώ‘, επειδή κάθε μέρα βλέπουμε στον βαθύ ύπνο τη συγχώνευση της σκέψης ’εγώ‘ με την Πηγή. Η Πηγή όπου συγχωνεύεται η σκέψη ’εγώ‘ είναι η Καρδιά. Και από εκεί, όταν ξυπνάς, το πρώτο που βγαίνει είναι αυτή η σκέψη ’εγώ". Αυτή είναι η πρώτη που ξεπροβάλλει. Στη συνέχεια, ο νους ανθίζει. Αν είναι εν μέρει ανοιχτός, θα ονειρευτείς. Όταν ολοκληρωτικά βγει, θα ξυπνήσεις. Έτσι, όλη η διαδικασία της δημιουργίας συμβαίνει μέσα σε αυτόν τον χώρο. Όλες οι σκέψεις εξαρτώνται από τη σκέψη "εγώ". Και οι σκέψεις δημιουργούν το νου. Κατ" ουσίαν, το Εγώ είναι ο νους.

Μέρος Τρίτο – Η θέα του Βοσκού

Αυτό είναι το σημείο της άμεσης συνειδητοποίησης. Ο αναζητητής ακολουθούσε τα ίχνη, τις διδασκαλίες, τις ανακαλύψεις, την αίσθηση του πραγματικού, και τώρα βλέπει τον ίδιο τον αλόγου.

Το Εαυτό. Η Απλή Συνειδητότητα. Η Φοινίκεια Φύση. Όχι εννοιολογικά, αλλά άμεσα. Αυτό είναι το kensho… το να βλέπει κανείς την αληθινή του φύση. Το πέπλο αποσυντίθεται. Ίσως να υπάρχουν ακόμα σκέψεις, συναισθήματα και εγωικά μοτίβα. Αλλά τη στιγμή εκείνη δεν τα αναγνωρίζεις πλέον. Βλέπεις. Και αυτό που βλέπεις δεν είναι κάτι, αλλά η ίδια η όραση. Στο Ζεν αυτό το αποκαλούν kensho.

Βλέποντας την αληθινή φύση του εαυτού. Όχι διανοητικά, ούτε ως πεποίθηση, αλλά ως έκρηξη σαφήνειας. Ένα ξεκαθάρισμα του νου που δεν αφήνει χώρο για αμφιβολία. Ο αναζητητής γνωρίζει τώρα ότι δεν είμαι αυτό το σώμα. Όχι αυτή τη συνείδηση. Όχι αυτό το όνομα. Είμαι αγνός, άγιος, απεριόριστος.

Ο σκοπός του ανθρώπου είναι να γνωρίσει τον εαυτό του. Δεν υπάρχει άλλος σκοπός. Αυτός είναι ο στόχος της ζωής. Η αυτοπραγμάτωση είναι ο σκοπός της ζωής. Να γνωρίσεις τον εαυτό σου, να γνωρίσεις ποιος είσαι, είναι αυτό για το οποίο έχεις λάβει αυτό το ανθρώπινο σώμα. Είναι μια δυνατότητα που όταν την βρεις, "Ω, Θεέ μου, ήταν πάντα εκεί". Υπάρχει ένα μέρος μέσα σου για να το ανακαλύψεις.

Δεν είναι έξω από το σώμα. Είναι μέσα σε αυτό. Αυτή είναι η μεγάλη ανακάλυψη. Και αυτή είναι όλη η διδασκαλία του Ιησού... ο Πατέρας μου και εγώ είμαστε Ένα. Και αυτό ισχύει για κάθε άνθρωπο. Έτσι, το ανθρώπινο σώμα σου δίνει πρόσβαση στη ζωή μέσα του, στην ειρήνη μέσα του. Και αυτή η ειρήνη από τη φύση της είναι ένας ποταμός που σε φέρνει στον ωκεανό που είσαι.

Στις αρχαίες παραδόσεις, οι σοφοί μιλούσαν για διάφορους δρόμους προς την απελευθέρωση. Ορισμένοι ακολουθούσαν το μονοπάτι της Μπαχτί ή της θρησκευτικής πορείας. Η καρδιά τους ήταν φλεγόμενη από το πάθος, τραγουδώντας στον Άγαθό με κάθε αναπνοή, μέχρι να εξαφανιστεί ο τραγουδιστής μέσα στο τραγούδι. Άλλοι επέλεγαν το μονοπάτι του καρμά-γιογια, το μονοπάτι της ανιδιοτελούς δράσης, όπου κάθε πράξη ήταν προσφορά. Κάθε πράξη ήταν θυσία του ελάχιστου εαυτού προς κάτι μεγαλύτερο. Και ο άμεσος δρόμος ήταν για εκείνους που ακολουθούσαν τον δρόμο της σοφίας, της αυτο-ανάκρισης.

Αυτές οι διαδρομές δεν θα πρέπει να θεωρούνται ξεχωριστές οδοί, αλλά μάλλον να θεωρηθούν ως στοιχεία ενός ενιαίου κόσμου. Η Σαδάνα είναι μια αρχαία σανσκριτική λέξη που αναφέρεται στις πρακτικές και τις τεχνικές ή τις δραστηριότητες που οδηγούν στην πνευματική πραγμάτωση, όπως η διαλογισμός, το γιόγκα, το κίγκονγκ ή οποιαδήποτε συνεπής, εστιασμένη δραστηριότητα ή προσπάθεια με σκοπό την πραγμάτωση.

Κατά καιρούς στην ανθρώπινη ιστορία αναδύεται μια νέα καινοτομία... μια τεχνική ή πρακτική που δημιουργεί αποτελεσματικές συνθήκες απουσίας ελέγχου για το εγωιστικό νου. Εδώ θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας μια σχετικά νέα καινοτομία που αποτελεί μία από τις πιο ισχυρές μεθόδους στον πλανήτη σήμερα.

Η διαδικασία της διαισθητικής συνύπαρξης είναι ένα ιερό καθρέφτη, καθώς δύο άτομα κάθονται σιωπηλοί, όχι για να διορθώσουν ή να διδάξουν, αλλά για να ακούσουν και να επικοινωνήσουν με ολόκληρο το Ον. Η μάρτυρας λέει: "Πες μου ποιος είσαι". Πες μου ποιος είσαι. Αυτός που διερευνά στρέφεται προς τον εαυτό του, όχι προς τις ιδέες, αλλά προς την άμεση εμπειρία της ύπαρξης.

Δεν είναι συνομιλία. Είναι κοινωνία.

Όταν διερευνούμε το πραγματικό Εαυτό, το πρώτο που βλέπουμε είναι το ψευδές εαυτό. Ξεκινάει η διαδικασία εκκαθάρισης και όλα τα ασυνείδητα ιστορικά στοιχεία, πεποιθήσεις, σάμσκαρα ή πρότυπα συνθηκών εμφανίζονται στην επιφάνεια για να καταγραφούν χωρίς αντίδραση. Καθώς η διαδικασία εξελίσσεται, ο νους προετοιμάζεται για την αφύπνιση μέσω της μοναδικής εστίασης και της βαθιάς παραδοχής και μια μορφή αισθητικής σαφήνειας πραγματοποιείται. Αυτό που δεν μπορεί να εκφραστεί αρχίζει να λάμπει μέσα από τα λόγια... ψιθυριστά μέσα στη σιωπή, μεταξύ δύο καρδιών.

Στο Samadhi Center και στην πρωτοβουλία "Awaken the World". Έχω εξερευνήσει πολλές διαφορετικές τεχνικές κατά τη διάρκεια των ετών και διαπίστωσα ότι η πιο αποτελεσματική τεχνική για να επιτύχουμε το κένσο με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο είναι αυτή η τεχνική διπλού συντονισμού του Charles Berner.

Ο Charles Berner συνδύασε την αυστηρότητα της ιαζενικής παράδοσης, τη ζεν σεσσιν, όπου πραγματοποιούνται πραγματικά αυστηροί περίοδοι διαλογισμού ιαζεν. Στη ιαζεν η πρακτική επικεντρώνεται στην κατανόηση των κοάν, το πιο διάσημο από τα οποία είναι το "ποιος είμαι;" Συνδύασε το κοάν “ποιος είμαι” με την αυτοανακάλυψη που προέρχεται από δασκάλους Βεδαντα, όπως ο Ραμάνα Μαχαρίσι, με την τεχνική του δίδυμου, η οποία χρησιμοποιείται στην σύγχρονη ψυχολογία.

Έτσι, συνέδεσε αυτούς τους δύο κόσμους και δημιούργησε αυτή τη διαδικασία της διπλότητας. Αυτή η τεχνική έχει μια ένταση που είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί στις παραδοσιακές πρακτικές διαλογισμού. Ο στόχος για τη διπλότητα και γενικά για την αυτοανακάλυψη είναι να ξυπνήσουμε τη γνήσια φύση μας. Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι ο στόχος είναι να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε, το πραγματικό Εαυτό πέρα από όνομα και μορφή.

Ο αγαπημένος μου δάσκαλος, ο Ντογκέν, έλεγε ότι ο διαλογισμός είναι η απομάκρυνση του νου και του σώματος. Και το ίδιο συμβαίνει και στην αυτο-ανάκριση: υπάρχει απομάκρυνση του νου και του σώματος. Και ποιος μένει; Όταν ο νους και το σώμα έχουν απομακρυνθεί, ποιος μένει;

Ανακάλυψα ότι αυτές οι δίδυμες συναισθηματικές εμπειρίες είναι οι πιο ισχυρές που έχω δει ποτέ για ανθρώπους που ξυπνούν ακριβώς μπροστά στα μάτια μου. Ακόμη και στην προσωπική μου εμπειρία, βρήκα ότι αυτές οι δίδυμες συναισθηματικές εμπειρίες επιβεβαίωναν την θέση που βρισκόμουν στο δικό μου μονοπάτι. Και μπορούσα να δω αμέσως αν μιλούσα από την προσωπικότητα του ατόμου ή από το "εγώ" της πραγματικής μου φύσης.

Μέρος τέταρτο – Η σύλληψη του βόδι.

Το πνευματικό εγώ μπορεί να αναδυθεί μεταμφισμένη. Και είναι απαραίτητο να εμβαθύνουμε στην παραδοχή μας. Η φωτιά της συνειδητοποίησης έχει ανάψει. Αλλά οι άνεμοι της συνήθειας εξακολουθούν να βροντοφωνάζουν. Το πρόβατο έχει δειχθεί, αλλά δεν έρχεται εθελοντικά. Το παλιό εαυτό προσκολλείται στη βασιλεία του, ενώ γνωρίζει ότι η βασιλεία του τελειώνει. Οι σκέψεις ανεβαίνουν σαν κύματα. Οι συνήθειες, οι φόβοι, οι ταυτότητες επιστρέφουν για να ανακτήσουν τον θρόνο τους.

Αυτή είναι η μάχη μετά την αφύπνιση... η ιερή αντίθεση μεταξύ της γνώσης της αλήθειας και της ζωής της αλήθειας. Ο αναζητητής προσπαθεί να αρπάξει το βόδι, να κρατήσει την εντύπωση, να παραμείνει σε ειρήνη, αλλά η ίδια η προσπάθεια γίνεται άλλη μια παγίδα. Σε αυτό το στάδιο πολλοί χάνουν την πορεία τους. Μερικοί χτίζουν ιερά για την εντύπωση, με την ανάμνηση να την παρερμηνεύουν για την πραγματική. Άλλοι παρασύρονται από το πνευματικό εγώ, φορώντας φορέματα ταπεινότητας, αλλά κρύβοντας στην πραγματικότητα την επιθυμία να φαίνονται ως αφύπνιστοι.

Το αγελάδα του νου δεν μπορεί να πιαστεί με βία. Τον ελέγχουμε όχι με προσπάθεια, αλλά με παραίτηση. Με τον χρόνο αρχίζει ένας ρυθμός. Το αγελάδα αντιδρά λιγότερο. Η αναζήτηση εξασθείνει. Η επίγνωση βαθύνει και η γραμμή μεταξύ των δύο αρχίζει να θολώνει. Να πιάσεις το αγελάδα σημαίνει να σταματήσεις να το κυνηγάς, να συνειδητοποιήσεις την πεισματικότητα του νου και να εμπιστευτείς το αόρατο χέρι της χάρης. Ο δρόμος γίνεται ένα παράδοξο.

Λιγότερη δουλειά. Περισσότερο να είσαι. Δράση-μη-δράση. Ο μόσχος και ο αναζητητής αρχίζουν να κινούνται ως ένα.

Στις αληθινές μη διττές διδασκαλίες, συνειδητοποιείς ποιος είσαι πραγματικά. Ναι. Και στη συνέχεια το γιορτάζεις συνεχώς. Αναγνωρίζεις συνειδητά αυτό το γιορτάζοντας ξανά και ξανά, μέχρι να γίνει πιο πραγματικό, πιο απτό, πιο αισθητό και πιο αδιαμφισβήτητο από την πραγματικότητα της ύπαρξης ως ανθρώπινο ον.

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν και αισθάνονται ότι αποτελούν ένα συνδυασμό από σκέψεις, εικόνες, συναισθήματα, αισθήσεις, αντιλήψεις, δραστηριότητες, σχέσεις και ούτω καθεξής. Και τόσο πολύ εμπλέκονται με το περιεχόμενο της εμπειρίας μας που παραμελούμε ή παραβλέπουμε το ουσιαστικό, μη αναστρέψιμο Εαυτό ή το Είναι μας.

Για να αναγνωρίσουμε τον ουσιαστικό Εαυτό μας, οι πνευματικές παραδόσεις διαμορφώνουν οδούς μέσω των οποίων μπορούμε να βρούμε τον δρόμο μας πίσω μέσα από τις στρώσεις της εμπειρίας, μέχρι να αναγνωρίσουμε την ουσιαστική μας υπόσταση. Τώρα, αφού αναγνωρίσαμε την ουσιαστική μας υπόσταση, δεν υπάρχει πλέον κανένας άλλος δρόμος προς τον οποίο να μπορέσουμε να κατευθυνθούμε.

Μόλις έχουμε αναγνωρίσει τον ουσιαστικό Εαυτό μας, δεν χρειάζεται πλέον να ασχοληθούμε με αυτούς τους δρόμους ή πρακτικές που μας οδηγούν πίσω στον Εαυτό μας. Μπορούμε να ξεκινήσουμε από τον Εαυτό μας, δεν καταλήγουμε εκεί. Έτσι, στο μονοπάτι χωρίς μονοπάτια αναγνωρίζουμε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει απόσταση από τον εαυτό μας στον εαυτό μας.

Για πολλούς ανθρώπους που έχουν μια αφύπνιση... φαίνεται να υπάρχει μια αίσθηση ότι αποκτάς το κοσμικό αστείο. Η αφύπνιση φαίνεται στην ψυχή σαν αυτό το μυστήριο και υπάρχει κάτι που πρέπει να αποκαλυφθεί. Και η αναφορά που έρχεται από τους ανθρώπους εκείνη τη στιγμή, ειδικά υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι “πώς μπορεί να είναι τόσο απλό;” Αυτό είναι τόσο απλό. Είναι τόσο απλό που η ψυχή πάντα θα το χάσει. Και μόνο όταν η ψυχή εγκαταλείπει πραγματικά, γίνεται τόσο προφανές ποιοι είμαστε.

Κάπως υπάρχει αυτή η αλλαγή, η συνειδητοποίηση. Έχουν γίνει τόσες συζητήσεις για την αφύπνιση και τόσα βιβλία, σούτρες και διδασκαλίες και βίντεο στο YouTube σχετικά με αυτό το θέμα. Και όλα δείχνουν σε κάτι τόσο απλό, τόσο προφανές, που βρίσκεται πάντα εδώ.

Είναι σχεδόν παράλογο. Υπάρχει λοιπόν μια παράλογη κατάσταση: η αναζήτηση κάτι που είναι πανταχού παρόν.

Ο Ραμάνα Μαχαρίσι, ή Μπαγκάβαν στους οπαδούς του, χρησιμοποίησε μια απλή αλλά βαθιά αναλογία για να περιγράψει την πνευματική αφύπνιση. Εκείνος περιέγραψε την αφύπνιση ως το να τραβάς το βύσμα από έναν ανεμιστήρα. Ο ανεμιστήρας είναι η ορμή του συνθηματικού νου, η οποία διαιωνίζει τη σκέψη του "εγώ" και την ταύτιση με τον χαρακτήρα. Όπως ο ανεμιστήρας συνεχίζει να περιστρέφεται μετά τη διακοπή του βύσματος, έτσι και τα συνθήματα και τα συνηθισμένα μοτίβα του νου παραμένουν μετά την αφύπνιση. Στο χρονικό της αφύπνισης ή του Κενσό, δεν υπάρχει πλέον ταύτιση, δεν υπάρχει πλέον μάρτυρας και η παρατήρηση γίνεται αόρατη.

Αλλά μετά από αυτή την ενόραση της αφύπνισης, ο νους θα επιστρέψει κάποια στιγμή. Και συχνά υπάρχει η αίσθηση ότι το είχα. Αλλά στη συνέχεια το έχασα.

Η αφύπνιση σε κάτι δεν συνεπάγεται την ύπαρξη της ζωντανής εκφράσεως αυτού του κάτι. Απλά σημαίνει ότι έχεις μια κορυφή και στη συνέχεια επιστρέφεις στην προεπιλεγμένη κατάσταση. Κάτι μπορεί να αλλάξει. Αλλά βασικά, θα συνεχίσεις να ζεις τη ζωή σου με βάση τις συνθήκες. Έτσι, στο Νεο-Ανταύτη ή σε αυτούς τους μη-διχαστικούς κύκλους, είσαι το Εαυτό. Είναι υπέροχο.

Ανακινείς την επίγνωση. Αυτό είναι όμορφο. Και μετά τι; Είσαι αυτή η ζωντανή έκφραση; Όχι, αυτό απαιτεί πρακτική. Απαιτεί την αφαίρεση των βαθιά ριζωμένων συνθηκών, των βασάν, εκείνων που κάνουν να επιστρέφει η συνείδηση από την προκαθορισμένη κατάσταση. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ακούω συνεχώς... Ω, είχα μια διαφωτιστική εμπειρία. Και μετά επέστρεψε το εγώ.

Οι βασάνες ή τα κρυμμένα προκαταλήμματα του νου είναι αυτά που πυροδοτούν τα σάμσκαρα, τα παλιά πρότυπα συνήθειας του νου που λειτουργούν ασυνείδητα μετά την αφύπνιση. Υπάρχει μια διαδικασία ενσωμάτωσης που συμβαίνει καθώς παραμένουμε συνεχώς στην παρουσία. Δεν υπάρχει κάτι άλλο να κάνουμε εκτός από να συνειδητοποιούμε όλο και βαθύτερα την αλήθεια καθώς τα ασυνείδητα πρότυπα εμφανίζονται στην επιφάνεια. Μετά την αφύπνιση αναδύεται μια νέα μορφή σαντάνα… μια σαντάνα χωρίς οποιονδήποτε ενεργό παράγοντα, την οποία θα μπορούσαμε να ονομάσουμε μη διττή σαντάνα. Αυτή η μορφή σαντάνα δεν είναι αποσπασμένη από τη ζωή. Είναι η ίδια η ζωή.

Ο Ραμάνα είπε ότι μέσω της συνεχούς επαγρύπνησης μαθαίνουμε να μην επανασυνδέουμε τον ανεμιστήρα. Αλλά δεν είναι επαγρύπνηση με οποιαδήποτε κανονική έννοια. Δεν είναι μια επαγρύπνηση να κάνουμε κάτι, αλλά απλώς μια επαγρύπνηση να παραμένουμε ως το Εαυτό. Ένα σημαντικό σημείο στο μονοπάτι που δεν έχει δρόμους είναι όταν δεν έχουμε προτίμηση για μια κατάσταση ή άλλη... όταν μπορούμε να κοιτάμε απευθείας στον νου χωρίς να τον αντιστέμεμε και χωρίς να μας παρεμποδίζει. Άφηνοντας το σώμα και το νου να είναι ακριβώς όπως είναι.

Απλώς θέτοντας την ερώτηση ποιος είμαι; Μπορούμε να καταλήξουμε σε κάποιο είδος, κάποια μορφή εννοιολογικής κατανόησης του τι είμαστε και τι δεν είμαστε. Αλλά αυτό δεν λύνει πραγματικά το πρόβλημα. Χρειαζόμαστε να γνωρίζουμε τον εαυτό μας όπως πραγματικά είμαστε. Ο δρόμος του Μπαγκαβάν είναι ένας πολύ, πολύ απλός δρόμος. Είναι εξαιρετικά βαθύς. Είναι το απόλυτο. Είναι η πλήρης διάλυση του εαυτού μας ως ξεχωριστού ατόμου. Και, όταν διαλύουμε, διαλύουμε πίσω σ" αυτό που πραγματικά είμαστε, δηλαδή την άπειρη και αιώνια Ονότητα, η οποία είναι η καθαρή Συνειδητότητα. Αλλά η απλή δήλωσή του με λόγια είναι ανεπαρκής. Πρέπει να το βιώσουμε εμείς οι ίδιοι.

Ο στόχος της αφύπνισης, της αυτοπραγμάτωσης ή της Γνώσης του Θεού ή της Φωτεινότητας, ή του Μοξά ή της Απελευθέρωσης ή του Σαμαδί, όποιο μονοπάτι και να είναι τελικά, ο τελικός στόχος είναι η Ενότητα. Η Ενότητα. Η Ενότητα της εμπειρίας, η Ενότητα της επίγνωσης, η Ενότητα του Γνώσης με το "K". Αυτό που σημαίνει ότι δεν είναι μόνο ότι έχω διαβάσει σε ένα βιβλίο ότι είμαι θεϊκός, ή ότι το έχω ακούσει κάποιος να το λέει για να το γνωρίζω διανοητικά, αλλά το γνωρίζω πραγματικά εμπειρικά. Και αυτό είναι το αφύπνιση.

Μέρος Πέμπτος – Η εκμάθηση του βοδιού.

Ποιος είναι αυτός που ταΐζει και τι ταΐζεται; Ο αναζητητής αρχίζει να βλέπει ότι ο μόσχος δεν ήταν ποτέ ξεχωριστός. Ότι κάθε βήμα του ταξιδιού ήταν το αληθινό Εαυτό που έπαιζε κρυφτό με τον εαυτό του. Αυτός που κρατάει το σκοινί και αυτός που οδηγείται δεν είναι δύο.

Στο πέμπτο στάδιο, η μήτρα του ξενοδοχείου του ξενοδοχείου με την αφύπνιση τελειώνει. Δεν είναι πλέον θέμα της αγνής καθαρότητας του kensho, αλλά γίνεται θέμα πειθαρχίας και ενσωμάτωσης στην καθημερινή ζωή. Για πολλούς μετά την αφύπνιση υπάρχει ένα πνευματικό έδαφος που ξεδιπλώνεται. Ένα έδαφος ανασκαφής σκιών, αντιμετώπισης της θλίψης, της θλίψης, της αντίστασης και της αδιαφορίας, καθώς τα vasanas και τα samskaras συνεχίζουν να αναδύονται μέσα στην παρουσία.

Όταν μιλάω για την περίοδο μετά την αφύπνιση, υπάρχουν μερικά σημαντικά σημεία που πρέπει να αναφέρουμε στους ανθρώπους. Το πρώτο είναι ότι μπορεί να είναι εκπληκτικό πόσο πολύτιμο υλικό για την ανάλυση της ύπαρξης μας αποκαλύπτεται, πόση δουλειά συναισθημάτων πρέπει να κάνουμε για να ενσωματώσουμε πραγματικά την αρχική αλλαγή στην ταυτότητά μας.

Επίσης θεωρώ σημαντικό να υπενθυμίζω στους ανθρώπους ότι πολλά από αυτά αφορούν την εμπιστοσύνη στην προσωπική μας διαίσθηση, την διαίσθηση που ξεπερνά τα συνηθισμένα σκετς και τις αντιλήψεις. Όλο και περισσότερο καθώς περνάει αυτή η διαδικασία. Όσο περισσότερο εμπιστευόμαστε αυτή την διαίσθηση, τόσο περισσότερο γνωρίζουμε πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να ασχοληθούμε με συγκεκριμένες πτυχές των πεποιθήσεων, των συναισθημάτων ή αν είναι η κατάλληλη στιγμή να συνεχίσουμε να αφήνουμε τον εαυτό μας να παραδοθεί στη διαδικασία.

Έτσι, μπορεί να είναι κάτι σαν ένα ταξίδι που μαθαίνεις μέσα από τη διαδικασία ίδια... υπάρχουν στιγμές που κάποια εσκεμμένη δουλειά είναι σημαντική. Υπάρχουν στιγμές που χρειάζεται κάποια εσκεμμένη έρευνα ή αυτο-ανάγνωση, και υπάρχουν στιγμές που απλώς πρέπει να καθίσουμε και να αφήσουμε τη διαδικασία να μας κυριεύσει.

Για να έχουμε αυτούς τους τύπους απορρόφησης, αυτούς τους βαθύς διαλογισμούς, αυτούς τους βαθύς, βαθύτατους, αδιαμφισβήτητους διακοπές στη ροή της συνείδησης, χρειάζεται ανεπιφύλακτη παραίτηση. Αν ένα παγόβουνό έχει το 10% πάνω από το νερό και το 90% κάτω από την επιφάνεια, και σας λέω, παρακαλώ παραδώστε, αυτό θα παραδώσει το 10%, επειδή αυτό είναι το μόνο που ξέρει. Τι χρειάζεστε λοιπόν;

Πρέπει πρώτα να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου κάτω από την επιφάνεια. Ανοίξου λίγο στην επιφάνεια, για να λιώσεις στο κέντρο της συνείδησης, σε αρκετή επίγνωση. Και τότε μπορείς να παραδοθείς άνευ όρων. Και έχεις αυτόν τον τύπο παραδοχής, με τον οποίο οι εμπειρίες χωρίς εμπειρία γίνονται δυνατές, δηλαδή μια απόλυτη απορρόφηση, ας πούμε... απορρόφηση στην πλήρη διάλυση όλων των πραγμάτων. Αλλά τότε κάτι θα επιστρέφει ή φαίνεται να επιστρέφει. Και εκεί είναι που πρέπει να δώσεις προσοχή και να εξερευνήσεις και να διερευνήσεις.

Λέγεται ότι όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, εμφανίζεται ο δάσκαλος. Ο δάσκαλος μπορεί να έχει πολλές μορφές και είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τη θέση των δασκάλων ή των γκουρού στο μονοπάτι χωρίς διαδρομές. Δεν απομακρύνουμε τον δάσκαλο όταν εμφανίζεται, και συγχρόνως δεν γινόμαστε εξαρτημένοι από αυτόν, δεν τον εμφορούμε με λάτρευση ή δεν τον προβάλλουμε ως πρότυπο. Στα σανσκριτικά, η λέξη guru προέρχεται από τη ρίζα "gu", που σημαίνει σκοτάδα ή άγνοια, και "ru", που σημαίνει αφανιστή της σκοταδιού. Ένας δάσκαλος είναι αυτός που μας καθοδηγεί στο μονοπάτι προς την απελευθέρωση.

Ένας αληθινός γκουρού ή δάσκαλος έχει μόνο έναν στόχο. Ο δάσκαλος θα σας κατευθύνει απευθείας στον δικό σας Σατγκούρου, ή στον δικό σας Αληθινό γκουρού, που είναι η ίδια η συνειδητότητα. Έτσι είναι αλήθεια...
Όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, εμφανίζεται ο δάσκαλος, αλλά όταν ο μαθητής είναι πραγματικά έτοιμος, ο δάσκαλος εξαφανίζεται και συνειδητοποιεί ότι η συνείδηση είναι το πραγματικό Εαυτό μας. Σ" αυτό το στάδιο της πέμπτης εικόνας του βοσκοτόπου, η εξάρτηση από τις διδασκαλίες και τις οδηγίες εξωτερικών δασκάλων παύει να ισχύει. Και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχεις δάσκαλο ή ότι δεν χρησιμοποιείς διδασκαλίες στη ζωή σου.

Αλλά τώρα που όλα αυτά τα σημεία αναφοράς δείχνουν απλώς στην ίδια την Ενημερότητα, η οποία είναι πανταχού παρούσα. Όταν αρχίσουμε να αγαπάμε την Ενημερότητα πάνω από όλα τα άλλα, ή θα μπορούσαμε να πούμε να αγαπάμε το Θεό ή τον Θεό πάνω από όλα τα άλλα, τότε δεν χρειάζεται πλέον να έχουμε σκέψεις, σημεία αναφοράς ή διδασκαλίες. Δεν χρειάζεται να απαλλαγούμε από τις σκέψεις, αλλά βλέπουμε μέσα από αυτές.
Αποσυνδέουμε τον εαυτό μας από αυτό. Σταματάμε να αντιδρούμε και να πιστεύουμε τις σκέψεις μας και βλέπουμε όλες τις σκέψεις και τις αισθήσεις ως άδειες από Εαυτό.

Το λάθος εδώ είναι λεπτό αλλά ύπουλο. Είναι η πεποίθηση ότι έχουμε ολοκληρώσει τη διαδικασία. Είναι το λάθος να θεωρούμε την ηρεμία του νου ως ελευθερία. Είναι πολύ συνηθισμένο να προσκολλάμε τον εαυτό μας στη μνήμη της αφύπνισης αντί να βρισκόμαστε σε άμεση εμπειρία. Στο πέμπτο στάδιο δεν υπάρχει κάτι που μπορούμε να επιβάλουμε. Αφορά τη σταθερή παρουσία, ισχυρή, ήπια και αμετάβλητη. Ο Ραμάνα αποκαλούσε αυτόν τον έλεγχο "αξιοπρόσεκτοτητα".

Ο Κρίσναμουρτί είπε ότι η ικανότητα να παρατηρεί κανείς χωρίς να αξιολογεί είναι η υψηλότερη μορφή νοημοσύνης. Εδώ βλέπουμε πέρα από το να αξιολογούμε, το οποίο βασίζεται στο παρελθόν και στη μνήμη. Βλέπουμε πέρα από τις προτιμήσεις του νου, που βασίζονται στα μοτίβα της επιθυμίας και της αποστροφής.

Στην χριστιανική γλώσσα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το να δίνεις τον έλεγχο του εαυτού σου ολοκληρωτικά σημαίνει να πραγματοποιήσεις το ταξίδι από τη θέλησή μου προς τη θέληση του Θεού. Στη γιόγκικη γλώσσα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι όταν η ενέργεια κινείται πέρα από το έκτο τσάκρα, το κέντρο εντολών, καθώς κατευθύνεται προς το τσάκρα της κορώνας, είναι η παραδοχή της προσωπικής θέλησης προς την θεϊκή θέληση.

Ο Μέιστερ Έκχαρτ είπε ότι πρέπει να παραδώσεις πλήρως το θέλημά σου στον Θεό, και σε αντάλλαγμα θα σου δώσει το δικό του θέλημα τόσο πλήρως και χωρίς όρους, ώστε αυτό να γίνει το δικό σου θέλημα.

Μέρος Έξι – Το ταξίδι με το βόδι σπίτι.

Δεν υπάρχει πλέον αγώνας. Το σκοινί είναι χαλαρό. Ο βοσκός τραγουδά. Ο μόσχος περπατά μόνος του. Η πορεία είναι απλή. Ο προορισμός έχει ξεχαστεί. Αναδύεται η χαρά. Όχι η χαρά της κερδοφορίας, αλλά η χαρά που πηγάζει από την παραμονή στον εαυτό. Σατ-χίτ-ανάντα… η ευδαιμονία που πηγάζει από ένα αδιαίρετο νου. Ένα νου στο οποίο η σκέψη του εαυτού έχει παραιτηθεί.

Ο νους δεν κυριαρχεί πλέον. Ωστόσο, δεν αρνείται ούτε κανείς. Οι σκέψεις έρχονται και φεύγουν σαν πουλιά μέσα σε ένα ανοιχτό ουρανό. Τα συναισθήματα ανεβαίνουν και πέφτουν σαν κύματα. Αλλά ο ωκεανός παραμένει στα βάθη του. Αυτό δεν είναι ακόμη η τελική απελευθέρωση, αλλά το Εαυτό είναι πλέον ένας αξιόπιστος σύντροφος. Η γεύση της αλήθειας δεν είναι πλέον σπάνια. Είναι ο ίδιος ο κόσμος όπως αυτός εμφανίζεται. Υπάρχει λιγότερη απόσπαση ή κριτική μεταξύ του ενός και του άλλου, και επιτρέπεται η συνύπαρξη φαινομενικά χωριστών και αντίθετων μονοπατιών, χωρίς αντίσταση ή πρόβλημα. Η ζωή γίνεται μια γεύση: όλο και πιο μη διπλή, ολοκληρωμένη και ενσωματωμένη, καθώς συνενώνουμε τον εσωτερικό μας νου. Το πρανοπρόγραμμα, ή ο συνειδητός Πνεύμας που χορεύει ως όλα τα πράγματα.

Στο σύμπαν υπάρχει μια ευφυΐα. Και αν είμαστε ανοιχτοί σε αυτή, θα ρέει μέσα μας με τον ίδιο τρόπο που η ευφυΐα δείχνει στις κάμπιες πώς να γίνουν πεταλούδες και σπόροι, πώς να ξεφυτρώνουν σε δέντρα και τα δέντρα πώς να δίνουν καρπούς. Κάπως υπάρχει μια γνώση. Για μένα, ήταν απλώς μια χάρη που βρέθηκα εδώ. Ότι βρέθηκα εδώ με μια καρδιά αρκετά ανοιχτή. Και είναι μια ερώτηση που μου κάνουν συχνά, ξέρετε... Είστε επιστήμονας. Είστε ακαδημαϊκός. Πώς έχετε πίστη στον Θεό από επιστημονική σκοπιά;

Και για εμένα, δεν είναι στην πραγματικότητα καθόλου δίλημμα ή σύγκρουση, επειδή η αλήθεια της επιστήμης είναι τόσο καλή όσο τα εργαλεία της. Και αυτό είναι εντάξει, εφόσον η επιστήμη δεν προσπαθήσει να διεκδικήσει την κυριαρχία πάνω σε αυτό για το οποίο δεν έχει τα εργαλεία για να μετρήσει. Και αυτό είναι το πεδίο της πνευματικότητας. Και έτσι έχουμε ανθρώπους... σοφούς, αγίους, γιόγκιους, ρισίους, μυστικιστές που στην πραγματικότητα ανέπτυξαν τα δικά τους εργαλεία.

Όχι βάζα και φούρνους Μπουνσεν, όχι τηλεσκόπια και μικροσκοπικά όργανα. Αυτοί ανέπτυξαν όργανα για να προχωρήσουν προς τα μέσα. Και αυτό που ανακάλυψαν προς τα μέσα, σε ορισμένες περιπτώσεις, αντιστοιχούσε με όσα μας διδάσκουν τα επιστημονικά όργανα. Είναι πάντα αστείο να ακούμε τις δυτικές επιστήμες να ανακαλύπτουν, αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή την έκφραση, κάτι που οι Βεδικές γραφές μας λένε εδώ και χιλιάδες χρόνια. Η ιδέα ότι είμαστε όλοι αλληλένδετοι, ότι δεν είμαστε ξεχωριστοί, ότι αυτή η αδιαφορία είναι μια ψευδαίσθηση. Έτσι σήμερα μιλάμε για κβαντικό περιπλεγμένοτητα. Μιλάμε για τη θεωρία των χορδών.

Ο ανώτατος στόχος της ανθρώπινης γέννησης, η ανθρώπινη εμπειρία, που είναι να γνωρίσουμε την αλήθεια του ποιοι είμαστε. Να έχουμε πραγματικά αυτή την εμπειρία της συνειδητοποίησης του Θεού, της συνειδητοποίησης του Εαυτού, όχι μόνο διανοητικά ή ακαδημαϊκά, αλλά πραγματικά να αγγίξουμε και να γνωρίσουμε αυτή την αλήθεια για τον εαυτό μας, αυτή την θεότητα του εαυτού μας, αυτή την αδιαίρετοτητα του εαυτού μας με το θεϊκό, με το σύμπαν.

Δεν πρόκειται για την επιλογή της επιστήμης ή της θρησκείας, του αλλου ή του εκείνου. Πρόκειται για αυτό και για εκείνο. Τα κβαντικά σωματίδια ζουν σε υπερβάσεις. Είναι αυτό και εκείνο μέχρι να μετρηθούν. Από πνευματική άποψη, πριν προκύψει μια σκέψη, είσαι κανείς και όλοι. Και μορφή και κενότητα. Αμέσως μόλις πεις, "Είμαι αυτό το σώμα", είμαι αυτός ο ρόλος, ή είμαι φωτισμένος, συντρίβεις το πεδίο στο εγώ, επιλέγεται η μάσκα και ξαναρχίζει το παιχνίδι.

Μέρος Επτά – Ο Αλόγιστος, ο Εαυτός Μόνος.

Ο μόσχος έχει χαθεί. Δεν υπάρχει πλέον ανάγκη να αναζητηθεί. Δεν έχει απομείνει τίποτα για να δέσει. Δεν υπάρχει σχοινί, ούτε οδηγός. Ακινητοποιημένος. Αιωνίως. Αγνώστου ονόματος. Ακόμα και η ιδέα της φώτισης εξαφανίζεται. Αυτή είναι η φάση που οι σοφοί μιλούν με γρίφους και οι μυστικιστές την μεταφέρουν μέσω της σιωπής τους. Ο Ραμάντα την αποκαλεί Καρδιά, ο Νίσαργαδάτα την αποκαλεί Απόλυτο. Ο Ζεν την αποκαλεί Ακόμα Μηδέν. Δεν υπάρχει δρών, ούτε νοητής. Δεν έχει απομείνει κανείς να ξυπνήσει. Ακριβώς αυτή η τεράστια, γυμνή, άμεση γνώση, ανέπαφη από την άνοδο και την πτώση των κόσμων.

Όταν συνειδητοποιούμε κάτι, είναι σαν να ανακαλύπτουμε την πραγματικότητα του Εαυτού μας. Αλλά η συνειδητοποίηση δεν αρκεί. Είναι μόνο η αρχή. Όταν η πρόθεση επιστρέφει στον εαυτό της, το πρώτο πράγμα που θα αναγνωρίσετε είναι: "Ω, εδώ υπάρχει κάτι διαφορετικό. Για πρώτη φορά, δεν θα απευθυνθώ στην αντικειμενικότητα, στα αντικείμενα".

Έτσι θα υπάρχει μια εγγενής συνείδηση της αυτογνωσίας μέσα σου. Σαν να το γνωρίζεις απλώς. Το γνωρίζεις σε ένα επίπεδο, πέρα από το νου, πέρα από το νου.
Και δεν είναι κάτι που μπορείς να αμφισβητήσεις. Το γνωρίζεις απλώς. Πώς θα το μεταφράσει ο νους σου, το όχημά σου;

Συνήθως είναι σαν μια αίσθηση ευρείας διάστασης, μια αίσθηση κενότητας, μια αίσθηση ευημερίας ή γαλήνης ή απλώς μια εγγενής γνώση πέρα από το νου. Είναι σαν να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου στις σκέψεις για πρώτη φορά. Παλαιότερα αναφερόσουν στον εαυτό σου ως αντικείμενο, ως εγώ, ως άτομο, και τώρα βρίσκεις την υποκειμενικότητα σου, ποιος είσαι πραγματικά.

Όταν το αγγίζεις, υπάρχει μια αναμφισβήτητη αίσθηση ότι έχεις αγγίξει κάτι που δεν έχει επηρεαστεί ποτέ από τίποτα. Αυτό δεν γερνά, δεν πεθαίνει, δεν γεννήθηκε. Αυτή η εγγενής γνώση που δεν μπορεί να εκφραστεί με λέξεις είναι ο πρώτος τύπος αναγνώρισης που συνήθως έχουν οι αναζητητές.

Και τότε, καθώς τα ζυμώνουν και το γνωρίζουν καλύτερα, αρχίζει να εκπέμπεται ως αίσθηση χώρου, αόρατου βάρους, ελαφρότητας και λεπτής ευδαιμονίας που στη συνέχεια μπορεί να γίνει χαρά ή ευδαιμονία. Ένας τύπος αγάπης... Πράγματα που είναι πολύ σημαντικές θεμελιώδεις ιδιότητες.

Επειδή ακόμα και όταν αναγνωρίσεις τον εαυτό σου, τότε ο νους θα μπει μέσα και απλά θα αποσπάσει την προσοχή σου. Αλλά αν έχεις αίσθηση ευεξίας, αίσθηση αγάπης και χαράς, θα είναι πολύ πιο εύκολο να μαγειρέψεις και να αναπαυθείς στον εαυτό σου, από ό,τι αν είναι απλώς μια ξηρή, κενή αυτογνωσία. Αυτός ο τύπος μη-διττούς σάντανα δεν απαιτεί καμία μορφή φαντασίας. Δεν απαιτεί τη χρήση του νου για τίποτα. Όχι. Πρέπει να αφήσεις τα πάντα πίσω.

Αφήστε την φαντασία. Αφήστε το νου. Αφήστε αυτό που θέλει να παραδοθεί. Αφήστε την προσπάθεια. Αφήστε την απουσία προσπάθειας. Αφήστε την απάθεια. Αφήστε την απάθεια της απάθειας. Αφήστε την απάθεια της απάθειας. Είναι σαν να πεθαίνεις συνειδητά, ενώ παραμένεις ζωντανός. Δεν είναι να φοβάσαι να αντιμετωπίσεις τον υπαρξιακό θάνατο, παρόλο που δεν πεθαίνεις κυριολεκτικά. Όταν κοιμάσαι τη νύχτα, μπαίνεις σε αυτή την αδιάκοπη κατάσταση κάθε βράδυ κατά τη διάρκεια του βαθύ ύπνου. Αλλά το κάνεις ασυνείδητα. Τώρα πρέπει να το κάνεις συνειδητά. Και αυτή είναι η διαφορά.

Μιλάμε για μη διττή πρακτική. Η μη διττή πρακτική είναι τόσο διαφορετική από την διττή πρακτική, επειδή η μη διττή πρακτική δεν συνεπάγεται ότι κάτι λείπει, ότι χρειάζεται να αποκτήσεις ή να δώσεις προσοχή σε κάποιο αντικείμενο. Αφορά απλώς την αναπαύση ή την ανάπαυση στην ίδια πηγή σου, στην ίδια ύπαρξή σου, απλώς να είσαι… να μην κάνεις τίποτα. Αφαιρώντας το βέλος της προσοχής στον εαυτό σου. Αναπαύοντας στην επίγνωση, την ίδια ύπαρξή σου. Έτσι, δεν πρόκειται για πρακτική. Είναι μια πρακτική χωρίς πρακτική. Και είναι πολύ απαραίτητη.

Οκτώμη μέρος – Και ο Εαυτός και ο Όξ ξεχάστηκαν.

Ο κύκλος, το ιερό Ενσό… όχι το απόλυτο κενό, αλλά όλα τα ακατανόητα. Η φωτεινή κενότητα, ή μια κενότητα που χορεύει σαν όλα τα πράγματα. Ο τόπος όπου η σκέψη του "εγώ" διαλύεται για πάντα. Στο Ζεν λένε ότι δεν υπάρχει κανείς στον οποίο να επιτύχεις και κανένα επίτευγμα. Αυτό δεν είναι ένα τέλος. Είναι η εξαφάνιση της ανάγκης για αρχές και τέλη. Ξυπνήστε ως αυτό που δεν γεννήθηκε ποτέ.

Στη μη διμορφία, τα τρία τελευταία στάδια είναι αυτά που μας απασχολούν περισσότερο. Τρία τελευταία εικόνες... στην όγδοη. Δεν είναι τίποτα. Είναι απλώς μια άδειη εικόνα. Δεν συμβαίνει τίποτα εκεί. Και για πολλές πνευματικές παραδόσεις, τις μη διμορφικές παραδόσεις, αυτό είναι το απόγειο. Είναι σαν να ξεπερνάς όλη τη διμορφία και να βρεις την απόλυτη αληθινή διάλυση. Βρίσκεις αυτό που βρίσκεται πέρα από το φως της συνειδητότητας. Βρίσκεις το άπνεο φως. Βρίσκεις το άδηλικό, το αμυδρό. Έτσι αυτό είναι όμορφο, αλλά... αλλά είναι η όγδοη εικόνα. Υπάρχει ακόμα η ένατη και η δέκατη εικόνα.

Μέρος Εννέα – Επιστροφή στην Πηγή.

Ο Τ. Σ. Έλιοτ είπε: "Δεν θα σταματήσουμε για εξερεύνηση, και στο τέλος της εξερεύνησης θα φτάσουμε εκεί που ξεκινήσαμε και θα γνωρίσουμε τον τόπο για πρώτη φορά".

Στο Ζεν υπάρχει μια διδασκαλία που λέγεται "οι βουνά και οι ποταμοί". Στην αρχή του μονοπατιού τα βουνά είναι βουνά, και οι ποταμοί είναι ποταμοί. Με κάποια συνειδητοποίηση τα βουνά δεν είναι πλέον βουνά, και οι ποταμοί δεν είναι πλέον ποταμοί. Αλλά με την πλήρη απελευθέρωση τα βουνά και οι ποταμοί είναι.

Η έννοια του βουνού και του ποταμού έχει απορριφθεί. Το φίλτρο έχει εξαφανιστεί, αποκαλύπτοντας την πραγματικότητα. Το βουνό, ο ποταμός… αποκαλύπτονται ως ο Σίβα. Ο μεγάλος Θιβετιανός μη-διχαστικός δάσκαλος Λονγκτσένπα είπε: “Όλα ανακύπτουν ως παιχνίδι της συνειδητότητας”.

Το ένατο δείχνει τον κόσμο χωρίς κανέναν σε αυτόν, που σημαίνει ότι δεν αναφέρεσαι πλέον στον εαυτό σου σε τίποτα. Όχι σε ένα εαυτό, όχι στην συνείδηση, όχι σε τίποτα. Είσαι πλήρης αθέμιτη αφοσίωση στον εαυτό σου. Δεν χρειάζεται να αναφέρεσαι στον εαυτό σου με τίποτα. Ούτε καν σε ένα εαυτό, ούτε καν σε ένα υπερβατικό εαυτό. Τίποτα απολύτως. Είσαι απαλλαγμένος από κάθε είδους αναφορά στον εαυτό σου. Ο κόσμος συνεχίζεται χωρίς καμία αναφορά στον εαυτό. Εκτείνεται με τον τρόπο που χρειάζεται. Η όλη πραγματικότητα απλώς παίζει. Ένα πουλί τραγουδάει, ένα φύλλο φυσάει στον άνεμο, ένας σκύλος γαβγίζει. Ένας άνθρωπος μιλάει. Ένας υπερσύμπαν συμβαίνει στο διάστημα. Δεν χρειάζεται να έχεις καμία αναφορά στον εαυτό σου ως ταυτότητα, ούτε καν ως άνθρωπο. Ακόμη και ως υπερβατικό.

Μέρος Δεκαθύγραμμα – Εισαγωγή στην αγορά με ανοιχτές χέρια.

Το μυστήριο της μη διττής διάστασης φτάνει στο αποκορύφωμά του στην 10η εικόνα. Να απελευθερωθεί κανείς πέρα από την ελευθερία και την υποταγή σημαίνει να παραμένει στην αληθινή του φύση, η οποία δεν ήταν ποτέ δεμένη.

Αλλά στη συνέχεια η μεγαλύτερη αλλαγή, η μεγαλύτερη μεταβολή, συμβαίνει στην 10η εικόνα, που δείχνει την αγορά και ο αγρότης επιστρέφει στην αγορά. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό, γιατί διαφορετικά θα πιστεύαμε ότι πρέπει να είμαστε άγιοι για να εκδηλώσουμε και να ενσωματώσουμε κάποιο βαθμό συνειδητοποίησης και διορατικότητας, κάτι που δεν ισχύει. Είστε ελεύθεροι να κάνετε ό,τι θέλετε. Και πώς μπορεί οποιαδήποτε μορφή έκφρασης να μην είναι μια έκφραση αυτού;

Έτσι, παρά τα όσα κάνεις, τα πάντα κυλούν... δεν έχει σημασία. Είσαι ελεύθερος. Πού βρίσκεται η πραγματικότητα εκτός από εδώ, σε αυτό το δικό σου τωρινό βίο; Τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Πώς να μην είσαι μια καθαρή εκδήλωση της πραγματικότητας; Όποιαδήποτε εκδήλωση κι αν έχεις.

Η Μοξά, η Σωτηρία, ο Νιρβάνα, η Απελευθέρωση, η Αυτοπραγμάτωση, ο Σατσίταναντάντα, η Ελευθερία, ο Νιρβάνα, η Φώτιση, ο Μανόνασα και ούτω καθεξής... είναι μόνο έννοιες.
Τι σημαίνουν για σένα; Έχουν σημασία επειδή πιστεύεις ότι είσαι δεμένος. Έχουν σημασία επειδή πιστεύεις ότι είσαι άγνοιος. Καταργήστε αυτόν που πιστεύει. Καταργήστε αυτόν τον ‘εγώ’ και θα δεις πραγματικά.

Αλλά όσο υπάρχει δουλεία, θα υπάρχει και ελευθερία, ή η έννοια της ελευθερίας ή η λαχτάρα για ελευθερία. Όταν είσαι ελεύθερος, είσαι ελεύθερος τόσο από τη δουλεία όσο και από την ελευθερία. Όταν απελευθερώνεσαι, απελευθερώνεσαι τόσο από την απελευθέρωση όσο και από τη δουλεία, επειδή είναι μια διττή αλληλεξάρτηση, αλληλένδετη, που συνυπάρχουν. Η απελευθέρωση είναι το παν. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς απελευθέρωση. Δεν υπάρχει χαρά χωρίς απελευθέρωση. Δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς απελευθέρωση. Αλλά κάποια στιγμή, ακόμη και η απελευθέρωση εγκαταλείπεται επειδή είναι μια έννοια. Εμείς ενδιαφερόμαστε για την άμεση, πρωταρχική εμπειρία. Όπως λέει και ο ρόλος, δεν πρέπει ποτέ να συγχέουμε το δάχτυλο με το φεγγάρι. Το δάχτυλο δείχνει στον φεγγάρι. Αλλά δεν είναι το φεγγάρι αυτό.

Να είσαι ελεύθερος πέρα από την ελευθερία δεν σημαίνει να ξεπεράσεις τον κόσμο, αλλά να περπατάς ξυπόλυτος μέσα του χωρίς να έχεις τίποτα να κερδίσεις και τα πάντα να δώσεις. Αφήστε με να σας αφήσω με μια ιστορία... όχι ως διδασκαλία, αλλά ως ένα σημείο αναφοράς από το μυστήριο.

Σε μια πολυσύχναστη αγορά όπου το ιερό και το καθημερινό συγχωνεύονται χωρίς διαχωρισμό, ένας άνδρας πλησιάζει σε ένα περίεργο πρόσωπο. Γύρω από το στήθος έχει στρογγυλό σχήμα, τα μάτια του λάμπουν, ντυμένος με πετσέτες και γελάει χωρίς κανέναν λόγο. Είναι ο Χοτέι, ο αποκαλούμενος Γελώντας Βούδας. Όχι δάσκαλος, αλλά ένα ερωτηματικό.

Ο άνδρας γονάτισε ελαφρώς μπροστά από αυτό το πρόσωπο. Αναγνωρίζει κάτι στο Χότι. Παρακαλώ, λέει, «Τι σημαίνει ο Ζεν;» Ο Χότι στέπτα μπροστά, χαμογελώντας ευρέως. Ανοίγει τα χέρια του και συλλαμβάνει τον άνδρα με μια πλήρη, ζεστή αγκαλιά. Χωρίς λόγια, απλώς η απόλυτη οικειότητα της στιγμής.

Ο άνδρας εκπνέει βαθιά. Κάτι μαλακώνει βαθιά μέσα του. Ανακύπτει μια άλλη ερώτηση… «Τι είναι η ανώτατη σοφία;» Ο Χοτέι δεν λέει τίποτα. Στρεφτεί και σηκώνει την παλιά του τσάντα, γυρίζει και φεύγει μέσα στο πλήθος χωρίς να κοιτάξει πίσω, και εξαφανίζεται.