Ταινία Σαμάνθη – Μέρος 4 – “Σάדהνα” 

Αυτή είναι η πρόσκληση για αυτό που έχει ονομαστεί “η μεγάλη οδό”, “η μονοπάτι χωρίς μονοπάτια”, “η πυρόλυσή χωρίς φλόγες”, “η πύλη χωρίς πύλες” όπου δεν έχει ποτέ σταλεί ποτέ ένα βήμα. Ο δρόμος των αρχαίων, το μεγάλο έργο της εσωτερικής αλχημείας. Η στροφή της προσοχής όχι προς κάτι που πρέπει να δει κανείς, αλλά προς ΑΥΤΟ που βλέπει. Είναι η κάθοδος στη σιωπή της Υπάρχουσας, όπου ο αναζητητής, η αναζήτηση και αυτό που αναζητεί εξαφανίζονται μέσα στην ιερή φωτιά της άγνοιας.

Αυτός είναι ο άμεσος δρόμος προς το σάματι. Δεν είναι κάτι που πρέπει να κατανοηθεί, αλλά η απομάκρυνση όλων όσων θα μπορούσαν να το κατανοήσουν. Είναι το ξύπνημα από το όνειρο του να είσαι κάποιος. Το τέλος της προσποίηση ότι είσαι κάποιος χαρακτήρας σε μια ιστορία που δεν έγραψες ποτέ. Ποιος μένει όταν η σκέψη “Είμαι” διαλύεται στον ωκεανό του τι δεν έχει όνομα;

Σε κάποιο σημείο του ανθρώπινου μας ταξιδιού γεννιέται η επιθυμία να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Δεν είναι μια λαχτάρα για άλλη εμπειρία, για ευχαρίστηση ή αποσπαστικότητα. Είναι μια πρόσκληση να ξυπνήσουμε, και πέρα από την αφύπνιση, στην απελευθέρωση. Αυτή η λαχτάρα υπερβαίνει τον πολιτισμό, την ηλικία και τον χρόνο. Είναι η ίδια σπίθα που ξέσπασε στην καρδιά του Βούδα, του Παταντζάλι, του Ναγκάρτζουνά και του Ιησού… που ψιθύρισε στους μυστικιστές της ερήμου, που ξέσπασε στις καρδιές των Σουφιστών εραστών.

Κάτω από τις λέξεις, τα έθιμα και οι πρακτικές όλων των θρησκειών που ακολουθούν το διαχρονικό μονοπάτι, υπάρχει μια ουσιαστική ενότητα. Ένας μοναδικός διδακτισμός, ένα παγκόσμιο δόγμα με το οποίο η ανθρωπότητα εξελίσσεται. Είναι μόνο η εγωιστική συνείδηση και η άγνοια της πραγματικής φύσης μας που δημιουργεί διαχωρισμό. Η παρόρμηση για αφύπνιση μπορεί να γεννηθεί από τον πόνο ή μπορεί να γεννηθεί από τη σοφία και την κατανόηση. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει η εγκατάλειψη όλων όσων είναι ψευδών, παροδικών, συνθηκώνται και η ανακάλυψη άμεσα ποιος και τι είναι κάποιος.

Η αρχαία σανσκριτική λέξη “sadhana” αναφέρεται στα μέσα για την πραγμάτωση· ο δρόμος, η πρακτική. Η αληθινή σαδχάντα δεν είναι κάτι που κάνεις για να φτάσεις κάπου αλλού. Δεν είναι μια λίστα ελέγχου, μια τεχνική ή κάτι που προσθέτεις σε μια πνευματική ταυτότητα. Η σαδχάντα στην πιο αγνή της μορφή είναι η άνθιση της Υπάρχουσας σε μορφή.

Αυτό το ιερό άνθημα αποκαλείται με πολλά ονόματα: παραίτηση, χάρη, αφύπνιση, μοξά, απελευθέρωση. Αλλά οι λέξεις δεν θα μπορέσουν ποτέ να αγγίξουν αυτό που είναι. Η αληθινή σαντάνα προκύπτει από τη σιωπή και οδηγεί στην σιωπή. Ο χώρος της Ύπαρξης.

Όσο πιστεύετε ότι είστε ο δρών της σαντάνα, ο άνθρωπος που πρέπει να ασκείται προκειμένου να ξυπνήσει, παραμένετε παγιδευμένοι στον κύκλο της δημιουργίας. Ο νους φαντάζεται μια καλύτερη εκδοχή του “εαυτού” που μπορεί να επιτευχθεί στο μέλλον. Αλλά αυτό είναι μόνο η συνέχιση του εγωισμού σε πιο λεπτή μορφή. Η σαντάνα δεν αφορά τη βελτίωση του εαυτού. Είναι η αποκάλυψη ότι δεν υπάρχει εγώ που χρειάζεται να βελτιωθεί. Απομένει μόνο η σιωπή.

Για εκείνους που έχουν βαρεθεί να διορθώνουν και να βελτιώνουν τον εαυτό τους, αυτή η αλήθεια είναι απελευθερωτική. Για το εγώ, μπορεί να φαίνεται απειλητική. Το εγώ θέλει να επιβιώσει με κάθε κόστος. Θα προσπαθήσει ακόμη και να χρησιμοποιήσει την πνευματικότητα ως τρόπο να αυξήσει την αίσθηση της αξίας του, να νιώσει ανώτερος από τους άλλους, και να παρακάμψει την δυσφορία που προκαλεί η πραγματική αντιμετώπιση του εσωτερικού σκοταδιού και του πόνου.

Η πνευματικότητα έχει γίνει ένα προϊόν, μια νέα ταυτότητα, μια άλλη μάσκα για το εγώ να φορέσει. Μπορεί να χρησιμοποιεί τη γλώσσα της αφύπνισης, της μη διττότητας, του Ζεν ή του Βεδαντά, αλλά από κάτω εξακολουθεί να έχει προσδοκίες, εξακολουθεί να αποφεύγει, εξακολουθεί να είναι χωρισμένος.

Το μονοπάτι της σαντάνα δεν αφορά το να φοράς πνευματικά ρούχα ή να ακολουθείς εξωτικά τελετουργικά. Αφορά τη φλόξαση όλων όσων δεν είναι πραγματικά. Όλων όσων δεν είσαι. Μέχρι να απομείνει μόνο η αλήθεια.

Και η αλήθεια δεν είναι κάτι που πρέπει να επιτυγχάνεται. Είναι αυτό που είσαι όταν σταματάς να προσποιείσαι ότι είσαι κάτι άλλο.

Μπορεί να ξεκινήσει με προκαταρκτικές τεχνικές: πνευματική αναπνοή, μάντρα, διαλογισμός. Αλλά αυτά είναι βήματα προς την κατεύθυνση, αρχικές προετοιμασίες, και δεν είναι ο προορισμός.

Η αληθινή δασάντα δεν έχει να κάνει με την προσθήκη περισσότερων στο δικό σας βίο. Αφορά το να αποσυνθέσετε, να αποβάλετε τις στρώσεις της ψευδούς ταυτότητας.

Ο Σρι Νισαργκάντατα Μαχαράτζ είπε: “Πρέπει να είσαι σοβαρός, εμμονικός, να ζεσταίνεται από μια μοναδική επιθυμία να ανακαλύψεις τι είναι αληθινό. Χωρίς αυτή τη φωτιά, θα παίζεις μόνο με τα λόγια”.

Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν δει τις ταινίες Samadhi, αλλά για τους περισσότερους είναι απλώς ένα... σινεμά. Επίγειο ψυχαγωγικό προϊόν για το μυαλό. Άλλο ένα concept για συλλογή. Λίγοι είναι πρόθυμοι να κάνουν ό,τι χρειάζεται. Λίγοι είναι πρόθυμοι να πεθάνουν πριν πεθάνουν. Λίγοι είναι πρόθυμοι να κάθονται στη φωτιά και να μην προσπαθούν να βγουν έξω.

Αυτά είναι τα δύο κόμματα που περιορίζουν την έννοια του “εγώ” στο συνθηματικό εαυτό: το σώμα επιζητά άνεση... ο νους επιζητά έλεγχο.

Η αληθινή δασάντα απαιτεί δύο πράγματα: την προθυμία να ξεπεράσουμε την άνεση και την προθυμία να μην γνωρίζουμε. Η απελευθέρωση βρίσκεται στην άλλη πλευρά και των δύο.

Ξεκινάμε με την παρόρμηση να ξεφύγουμε από την ψευδαίσθηση και να συνειδητοποιήσουμε την πραγματική μας φύση. Το εγώ, το συντηρημένο εαυτό, ακούει την έκκληση για αφύπνιση και ανταποκρίνεται: “Θα το κάνω”. “Θα διαλογίζομαι, θα νηστεύω, θα ασκώθω”.

Αλλά ο εγωιστικός νους παρερμηνεύει αυτήν την παρόρμηση. Αισθάνεται ότι πρέπει να κάνει κάτι, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι πρέπει να καίει μέσα στη φωτιά της παρουσίας. Πρέπει να εγκαταλείψει τον έλεγχο… να εγκαταλείψει την τήρηση ενός σενάριου, επειδή ο εγωιστικός νους είναι το σενάριο. Η γνώση που είναι συντηρημένη ή διδασμένη, και προσπαθεί πάντα να πετύχει κάτι. Πάντα θέλει κάτι άλλο από αυτό που είναι.

Το να δώσουμε στην ψυχή το καθήκον να απελευθερωθεί, είναι σαν να κάνουμε τον εγκληματία αρχηγό της αστυνομίας. Ο δυσαρεστημένος χαρακτήρας θέλει να βγει από τη φυλακή και γι" αυτό γίνεται αποστολή να απελευθερωθεί. Αλλά στην πραγματικότητα, αυτή είναι η φυλακή.

Δεν ήσουν ποτέ στη φυλακή. Όλο αυτό είναι ένα ζήτημα παρεξήγησης.

Το μεγαλύτερο απάτημα του εγώ δεν είναι ο θόρυβός του, αλλά η μεταμφίεσή του. Εκείνος πυρπολεί το σπίτι, μετά όμως εμφανίζεται ντυμένος σαν πυροσβέστης. Εκείνος κλέβει την ελευθερία σου, μετά όμως διαδίδεται ως σωτήρας που θα την αποκαταστήσει.

Γι" αυτό η αναζήτηση συνεχίζεται ατελείωτα. Αυτός που ισχυρίζεται ότι θα προσφέρει απελευθέρωση είναι εκείνος που δεν το θέλει. Γιατί αν βρεθεί η ελευθερία, ο απατεώνας εξαφανίζεται.

Και έτσι ο εγκληματίας φυλά τα κλειδιά, διενεργεί την έρευνα, προσποιείται ότι επιδιώκει την αλήθεια, αλλά όλο αυτό το διάστημα προστατεύει τον εαυτό του.

Το να το δει κανείς αυτό με σαφήνεια είναι η αρχή της αληθινής σαντάνα — το να αναγνωρίσει ότι ο ίδιος ο αναζητητής είναι το ψέμα και το Εγώ δεν έχει ποτέ δεσμευτεί, δεν χρειάζεται ποτέ σωτηρία.

Η μάσκα του αρχηγού πέφτει και ο εγκληματίας διαλύεται. Απομένει μόνο η συνείδηση. Απλή, ακόμα, άμεμπτη.

Ανακάλυψε ποιος και τι είσαι. Ποιος είμαι εγώ;

Αυτή η ταινία δεν θα απαντήσει σε αυτή την ερώτηση, αλλά θα σας οδηγήσει στη σιωπή εκεί όπου τελειώνουν όλες οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις. Θα σας οδηγήσει να εξαφανίσετε τον ερωτητή και να απαλλαγείτε από την ανάγκη για συνθηκολογημένες απαντήσεις.

Ο σκοπός της σαντάνα είναι να συνειδητοποιήσεις άμεσα ποιος και τι είσαι.

Αυτό σημαίνει απευθείας, όχι μέσω του συνθηματικού νου.

Η Σάντανα είναι οτιδήποτε σας φέρνει στην ηρεμία του νου. Ότιδήποτε οδηγεί στην παύση της σκέψης "εγώ" και στην παύση της παθολογικής σκέψης.

Στην αρχή, μπορούμε να μιμηθούμε τις τεχνικές, τις πρακτικές και τον τρόπο ζωής των πραγματοποιημένων Οντοτήτων. Όπως ένας καλλιτέχνης αντιγράφει αρχικά τους μεγάλους καλλιτέχνες.

Αλλά για να γίνεις αληθινός καλλιτέχνης της Ύπαρξης, πρέπει να γίνεις ένα κούφιο φλάουτο, άδειο από προσπάθεια, που παίζει ο άνεμος του Εαυτού.

Η κίνηση σας δεν προέρχεται από την παρακολούθηση ενός εκπαιδευτικού βίντεο γιόγκα, αλλά από την ενέργεια της ίδιας της ζωής.

Οι ηθικές αρχές δεν επιβάλλονται. Είναι αναπόφευκτες όταν βλέπουμε σαφώς πώς η δυστυχία προκύπτει από την ψευδή ταυτότητα.

Η αληθινή σάντανα δεν είναι μιμητισμός. Δεν είναι δανεισμός. Δεν προέρχεται από τη μνήμη. Είναι η ενέργεια και η έμφυτη ευφυΐα που πηγάζουν από την παρουσία.

Στον κόσμο της σύγχρονης γιόγκα, η στάση σώματος έχει μετατραπεί σε επιδόσεις, σε μια χορογραφία προσπαθειών. Η στάση του κάτω σκύλου, η στάση της κούβας, οι πολεμιστές που χαιρετούν τον ήλιο.

Αλλά στην αρχαία γιόγκα των σοφών, στα σούτρα του Πατανγκάλι, η στάση σώματος δεν αποτελούσε παρά μια σημείωση στο κείμενο. Όχι μια τέχνη της εκφραστικής κίνησης, αλλά μια πύλη προς την ηρεμία.

Ο Παταντζάλι λέει απλά: “Σθίρα-σουκάμ ασαμάν”. "Η στάση είναι εκείνη που είναι σταθερή και άνετη". Αυτό είναι όλο.

Δεν χρειάζεσαι ένα τέλειο λουλούδι λωτού. Δεν χρειάζεται να διπλώσεις όπως στο origami. Η μόνη απαίτηση είναι το σώμα να είναι αρκετά ήρεμο ώστε να μην παρελαύνει το θέαμα.

Αν τα άτομα πονάνε, η προσοχή επιστρέφει ξανά και ξανά στο άγχος. Αλλά και αυτό μπορεί να είναι πρακτική. Η αφύπνιση είναι δυνατή ακόμη και μέσα στην αγωνία.

Το πραγματικό σου Είναι ανέπαφο. Ό,τι φαίνεται να στέκεται εμπόδιο είναι ο δρόμος.

Η αρχέγονη συνείδηση δεν ήταν ποτέ το σώμα, ούτε η στάση του ούτε η αναπνοή του.

Σε επίπεδο σχετικότητας, βοηθάει στην χαλάρωση των σπειρώσεων, ώστε να μπορείς να κάθεσαι περισσότερο, να αναπνέεις βαθύτερα και να ανοίγεις τα λεπτά κανάλια του πρανα.

Βοηθά να φίλαμε τη δράση της αναπνοής. Η αναπνοή είναι η γέφυρα από τον εξωτερικό κόσμο της μορφής στο εσωτερικό χώρο της άμορφης ύπαρξης.

Αλλά σε απόλυτο επίπεδο δεν έχει καμία σημασία. Το Εγώ δεν ήταν ποτέ στέρεο. Η επίγνωση δεν έχει γόνατα.

Η Φώτιση δεν είναι ένα τρικ σε τσίρκο. Δεν είναι στάση σώματος. Δεν βρίσκεται στην σπονδυλική στήλη. Δεν βρίσκεται ούτε καν στην αναπνοή.

Αυτός είναι αυτός που παρακολουθεί όλες τις στάσεις να έρχονται και να φεύγουν.

Αυτό που είσαι προηγείται της στάσης, της αναπνοής, της σκέψης. Αναπαύσου με αυτό.

Το μεγαλύτερο μέρος αυτού που θεωρείται σαν σάντανα είναι ακόμα κίνηση στο όνειρο. Περισσότερη δουλειά για το νου, περισσότερη ενέργεια για εκείνον που αναζητά.

Αυτό δημιουργεί ένα νέο πρόσωπο, ένα πνευματικό εγώ, με το να φοράει μαλά αντί για κοσμήματα, να ψάλλει μάντρα αντί για κουτσομπολιό και να κυνηγάει τη σιωπή αντί για τον θόρυβο.

Αλλά η καταδίωξη είναι καταδίωξη. Το να γίνεσαι είναι να γίνεσαι.

Είτε ντυμένος με επαγγελματικό ένδυμα είτε με ρόμπες, εξακολουθεί να είναι το ίδιο όνειρο της απόκτησης.

Το εγώ δεν μπορεί να κάνει αληθινή σαντάνα, διότι δεν θέλει να τελειώσει. Θέλει μόνο να αντικαταστήσει τις μάσκες από το κόστινο στο ιερό, από το συνηθισμένο στο φωτισμένο.

Το σώμα-νους μπορεί να αντιδράσει στη σάνταχα με διαφορετικούς τρόπους.

Μπορεί να προκαλέσει εμπόδια όπως κούραση, επιθυμία ή αποστροφή, ανησυχία, αμφιβολία, προσδοκία και γενικά την επιθυμία για κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι.

Ο εγωισμός μπορεί να αισθάνεται ότι πεθαίνει και αυτό μπορεί να προκαλέσει φόβο. Μπορεί να προσκολλάται σε πεποιθήσεις ή να φτιάχνει ιστορίες για να σταματήσει η διαδικασία.

Ένα εμπόδιο είναι μόνο εμπόδιο όταν ταυτίζεσαι με τις εκφάνσεις στο νου. Σκιές που συγχέονται με την ουσία.

Μην πιστεύεις τις σκέψεις σου: αμφιβολία, αβεβαιότητα, ευχαρίστηση και πόνος, σωστό και λάθος, καλό και κακό — όλα είναι απλώς σκέψεις.

Ο νους είναι πάντα σε αναζήτηση, σε μέτρηση. Μην απορρίπτετε ή καταστέλλετε τις σκέψεις. Απλά βλέπετέ τις ως περαστικά σύννεφα.

Ο νους θα αντιταχθεί: "Χρειαζόμαστε σκέψη. Δεν μπορείς απλώς να την αφήσεις πίσω. Αυτό είναι που μας κάνει ανθρώπους."

Κανείς δεν είπε ότι η σκέψη τελειώνει. Η ψευδαίσθηση που τελειώνει είναι η ιδιοκτησία των σκέψεων. Ανακάλυψε ποιος είσαι πέρα από τη σκέψη.

Μετά την αφύπνιση, οι σκέψεις εξακολουθούν να συμβαίνουν. Οι προθέσεις εξακολουθούν να διαμορφώνονται. Το σώμα θυμάται πώς να οδηγεί αυτοκίνητο. Οι φόροι εξακολουθούν να υποβάλλονται. Τα είδη διατροφής εξακολουθούν να αγοράζονται. Το παιδί εξακολουθεί να αγκαλιάζεται.

Αλλά ποιος είναι ο δρών; Υπάρχει δράση αλλά δεν υπάρχει δρών. Υπάρχει σκέψη αλλά δεν υπάρχει σκέπτης. Το όνειρο συνεχίζεται, αλλά δεν αναγνωρίζεις πλέον τον εαυτό σου ως τον ονειροπόλο.

Ο νους επανέρχεται να είναι εργαλείο — όχι τυραννός. Υπηρέτης, όχι άρχοντας.

Καθώς αφήνει πίσω του τον έλεγχο, η δομή του εγώ μπορεί να νιώθει ότι πεθαίνει και αυτό μπορεί να προκαλέσει φόβο. Μπορεί να προσκολλαστεί σε πεποιθήσεις ή να φτιάξει ιστορίες για να σταματήσει τη διαδικασία… για να τροφοδοτήσει αυτόν τον φόβο… για να τροφοδοτήσει αυτό που ο Eckhart Tolle αποκαλεί "το σώμα του πόνου".

Όταν παραμένουμε στο τωρινό, παραμένοντας ισόρροπες και καλά με ό,τι συμβαίνει, τα εμπόδια μετατρέπονται σε πύλες για μια βαθύτερη ζωντάνια.

Όταν η προσοχή στρέφεται προς τα μέσα, το συναισθηματικό σώμα μπορεί να αρχίσει να μιλάει. Κάθε συναισθηματική διάθεση φέρει μέσα της το ηχότυπο μιας ατελούς εμπειρίας – ενός στιγμιότυπου κατά τον οποίο το σώμα αντιστάθηκε σε αυτό που ήταν, όπου γεννήθηκε ένα μικρό "εγώ" για να προστατεύσει, για να επιβιώσει.

Τα συναισθήματα είναι συνθέσεις από σκέψεις και αισθήσεις. Κάθε συναίσθημα είναι μια σκέψη συν ένα αίσθημα.

Σκεφτείτε το θυμό: εμφανίζεται μια σκέψη — "Δεν έπρεπε να το πει αυτό" — και σχεδόν αμέσως αναδύεται φωτιά στην κοιλιά, ένταση στο σαγόνι, σφίξιμο στο στήθος.

Ο νους φτιάχνει ιστορίες, αλλά αυτές είναι απλώς παλαιές συστοιχίες που λειτουργούν. Αυτό είναι μια συνθήκη που αντηχεί μέσα στο σώμα-νους.

Η πρακτική δεν είναι να καταστέλλουμε ή να διορθώνουμε, αλλά να αισθανόμαστε απευθείας. Ενσωματώσου με την αυθεντική ενέργεια πριν ο νους την ονομάσει. Φέρσου με παρουσία στην εμπειρία, όχι με την ιστορία. Αγκαλιάσου με αυτήν. Αγκαλιάσου με το τώρα.

Καθώς η συνείδηση αγγίζει την εσφαλμένη αντίληψη χωρίς να την αναγνωρίζει, συμβαίνει κάτι θαυματουργό. Το υπόβαθρο της πίστης αρχίζει να αποσυντίθεται. Η σκέψη διαλύεται. Η ταυτότητα που συνδέεται μαζί της καταρρέει και το μόνο που απομένει είναι η καθαρή ενέργεια – απαγορευμένη, ανεξάρτητη, χωρίς επιβαρύνσεις.

Σ" αυτή τη μεσολάβητη μορφή σαντάνα, τα συναισθήματα γίνονται πύλες: ο θυμός γίνεται φωτιά, η θλίψη βαθύτητα, ο φόβος εγρήγορση — το καθένα μετασχηματίζεται σε ζωντάνια, το θεϊκό ρεύμα δεν είναι πλέον δεμένος με το "εγώ“.

Και καθώς ο "εγώ" χάνει τον έλεγχό του, η ενέργεια απελευθερώνεται από τα παλιά μοτίβα.

Η ευδαιμονία, ακόμη και η εκστασία, μπορούν να προκύψουν. Αυτό επίσης αποτελεί ένα στάδιο. Και αν προσκολλυθούμε σε οποιαδήποτε κατάσταση ή φαινόμενο, επιβραδύνουμε τη διαδικασία εξορθολογισμού.

Οι περισσότεροι άνθρωποι εγκαταλείπουν όταν αρχίζει να γίνεται άβολο. Η διαφορά μεταξύ ενός μέσου ανθρώπου και των ελευθερωμένων όντων είναι ότι το ελεύθερο όν παραμένει με την αίσθηση του "Είμαι", αφήνοντας πίσω την άνεση και την δυσφορία. Αφήνοντας πίσω τη γνώση. Είναι πρόθυμοι να καίγονται συνεχώς στο τώρα.

Η μάχη με τα εμπόδια είναι σαν να αναλογεί κανείς ένα σκοινί σε ένα φίδι στο σκοτάδι. Κάθε αντίδραση βασίζεται σε αυτό το λάθος.

Αλλά τότε ανάβει το φως. Το βλέπετε καθαρά: μόνο ένα σκοινί. Και αμέσως ο φόβος εξαφανίζεται. Η μάχη καταστέλλεται. Η φίδια δεν υπήρξε ποτέ εκεί.

Ομοίως, όταν η προσοχή επιστρέφει στην πηγή της, η ψευδαίσθηση του διαχωρισμού φαίνεται ό,τι είναι πραγματικά. Οι αντιδράσεις, ο αγώνας – όλα αυτά χάνουν τη θέση τους φυσικά.

Η αφύπνιση δεν σημαίνει να κατακτήσεις το όνειρο. Δεν πρόκειται να παλέψεις με το φίδι. Είναι να αναγνωρίσεις το όνειρο ως όνειρο. Και σε αυτή την αναγνώριση, το βάρος χαλαρώνει.

Το σχοινί είναι απλώς ένα σχοινί. Η ζωή είναι απλώς ζωή. Η ειρήνη είναι αυτό που μένει.

Ο Τζόζεφ Κάμπελ είπε: ”Εκεί που είχαμε σκεφτεί να βρούμε μια βδελυγμία, θα βρούμε έναν Θεό. Και εκεί που είχαμε σκεφτεί να σκοτώσουμε κάποιον άλλον, θα σκοτώσουμε τον εαυτό μας. Και εκεί που είχαμε σκεφτεί να ταξιδέψουμε προς τα έξω, θα φτάσουμε στο κέντρο της δικής μας ύπαρξης".

Αυτό που έχουμε απομακρύνει στο υποσυνείδητο, δαιμονοποιήσει και μετατρέψει σε "άλλο“, στην πραγματικότητα αποτελεί μέρος του εαυτού μας.

Η ιδέα της κατακτήσεως του φιδιού βασίζεται στην παλαιά διαιρετική εγωιστική συνείδηση. Όταν η ενέργεια απελευθερωθεί από αυτούς τους παλαιούς φόβους, πεποιθήσεις και αντιλήψεις, ενσωματώνουμε τον δράκο – το ασυνείδητο – και αυτό γίνεται η δύναμή μας μέσα στο όνειρο της ζωής.

Το εγώ λέει: ”Τι γίνεται με τα βάσανα, την πείνα, τον πόλεμο, την αδικία, την απληστία και την ανισότητα; Ο κόσμος δεν είναι καθόλου τέλειος και πρέπει να τον διορθώσουμε. Πρέπει να πολεμήσουμε το κακό."

Ο Χέγκελ είπε: "Το κακό βρίσκεται στην ίδια την προσοχή που αντιλαμβάνεται το κακό γύρω του".

Ο αποκαλούμενος εξωτερικός κόσμος είναι απλώς ένα καθρέφτης και ό,τι βλέπετε στον καθρέφτη σας δείχνει πού βρίσκονται οι δεσμεύσεις σας, πού υπάρχει διαστροφή.

Το να είσαι ξύπνιος σημαίνει να συνειδητοποιείς την Μοναδική Πηγή παντού. Να βλέπεις κάθε μέρος της δημιουργίας ως αντανάκλαση της Μοναδικής. Κάθε κλαδί, φύλλο και καρπός αποκαλύπτει κάποια πτυχή της Μεγάλης Τέλειας.

Το να επιτρέπεις αυτό που είναι, να αγαπάς αυτό που είναι, είναι απελευθέρωση. Το να αντιστέκεσαι σε αυτό που είναι, είναι πόνος.

Οι λεγόμενες δυσχερήσεις δεν πρέπει να αντισταθούμε. Δεν είναι διακοπές στη δασάντα μας — είναι η δασάντα μας. Αυτό που εμποδίζει είναι ο δρόμος.

Απλά βλέπετε τι προκύπτει. Απλά παραμένετε ως θεατές και κάτι αξιοθαύμαστο συμβαίνει. Θα ανακαλύψετε ποιος δυσχεραίνεται, ποιος είναι κουρασμένος, ποιος βιώνει φόβο, πόνο, αμφιβολία, ανησυχία. Ανακαλύψτε ποιος δυσχεραίνεται.

Η συνείδηση δεν αγωνίζεται. Απλώς υπάρχει.

Όποιο σκιώδες φαινόμενο εμφανίζεται από τα βάθη έρχεται για να απελευθερωθεί. Δείξτε του το χαιρετισμό σας. Αγάπη.

Η αγάπη σημαίνει απλώς να είσαι "ενώσιος με" τον άλλον. Αγαπάς κάθε μέρος του εαυτού σου χωρίς να ταξινομείς το ένα μέρος ως καλό και το άλλο ως κακό.

Καλέστε όλα τα μέρη του εαυτού σας να έρθουν στο σπίτι σας για να ενσωματωθούν στην αγαπημένη συνείδηση.

Μερικοί στο μονοπάτι που δεν έχει δρόμους είναι σαν ξηρό ξύλο. Μια μόνο σπίθα αλήθειας και ξεσπάνε σε φωτιά.

Το μικρό εγώ εξαφανίζεται σε μια στιγμή και απέμειvει μόνο η φλόγα της Υπoχής.

Άλλοι είναι ακόμα πράσινοι, υγροί με την ταυτότητά τους, βαριά με τις έννοιες τους. Χρειάζονται πυροτεχνήματα, τεχνικές, αφοσίωση, γέφυρες αναπνοής και μορφής για να απαλύνουν την αντίσταση.

Δεν υπάρχει καμία κρίση σε αυτό. Το πράσινο ξύλο δεν κάνει λάθος. Απλώς δεν είναι έτοιμο να εξαφανιστεί μέσα στην πυρκαγιά.

Ακόμα και το πιο υγρό ξύλο τελικά παραδίνεται στην φωτιά που δεν έχει αντίθετο.

Ορισμένοι που ενδιαφέρονται να ασχοληθούν με τη σαντάνα είναι σε θέση να εννοούν αμέσως τις άμεσες οδηγίες.

Για άλλους, ένα ενδιάμεσο βήμα ανοίγει την πόρτα.

Υπάρχουν πάντα δύο πιθανά μονοπάτια: το μονοπάτι της δυστυχίας και το μονοπάτι της σοφίας.

Μερικές φορές η ίδια η ζωή διακόπτει το μοτίβο του "εσύ", αναγκάζοντας την υποταγή, και είναι δυνατόν να κατανοηθεί αυτός ο τρόπος.

Μερικές φορές η ζωή θα φέρει τον χαρακτήρα στα γόνατα, δημιουργώντας μια ευκαιρία. Αυτός είναι ο δρόμος της δυστυχίας.

Το μονοπάτι της σοφίας είναι να μάθουμε να παραδίνουμε συνειδητά.

Η Σάντανα πριν από την αφύπνιση απαιτεί απόλυτη προσπάθεια για την παραίτηση από τις πεποιθήσεις και τις προτιμήσεις του ατόμου και την προθυμία για συνεχή πρακτική, για τη δημιουργία συνθηκών χωρίς διέξοδο για το εγώ.

Για να στρέψουμε την προσοχή μας σε ένα μόνο σημείο... για να συνειδητοποιήσουμε την βαθιά εσωτερική παραδοχή.

Πριν από την αφύπνιση, ξεκινά ως κάτι που προκαλείται από συνθήκες ή έχει αποκτηθεί με τη σκέψη.

Μια τεχνική που μπορεί να φέρει κάποιον σε διαύγεια και παρουσία μπορεί να γίνει φυλακή για κάποιον άλλον αν συνδέσει την ταυτότητά του με αυτήν.

Αυτές οι πρακτικές είναι σαν ένα αγκάθι για να αφαιρέσεις ένα αγκάθι. Το αγκάθι, η τεχνική, φαίνεται να είναι απαραίτητη μόνο εφόσον πιστεύεις ότι είσαι δεμένος. Όσο πιστεύεις ότι είσαι ο χαρακτήρας, το συνθηματικό εγώ.

Η Σάντανα δεν έχει να κάνει με την προσθήκη περισσότερων πραγμάτων στη ζωή σου. Δεν έχει να κάνει με την προσθήκη οποιουδήποτε νέου συνθήματος.

Δεν πρόκειται για "κάνουν", αλλά για το "δεν κάνω για να κάνω".

Κάθε παράδοση, κάθε δάσκαλος, κάθε οδηγός που ακολουθεί την διαχρονική διδασκαλία ξεκινάει με το να στρέφει την προσοχή μακριά από τη μάγια, μακριά από τις σκέψεις, για να φέρει την προσοχή στο τώρα.

Κάθε τεχνική ή πρακτική έχει ως στόχο να φέρει λιγότερη σκέψη και λιγότερη δράση, ώσπου να φτάσουμε στην Αιθούσσα.

Η μεσολάβηση συνεπάγεται την εστίαση στην παρουσία ενός αντικειμένου που βρίσκεται εδώ και τώρα – την αναπνοή, ένα ήχο, μια αίσθηση στο σώμα – κάτι αδιαμφισβήτητο, άμεσο, ζωντανό. Μείνετε συγκεντρωμένοι σε αυτό. Αισθανθείτε πώς αλλάζει.

Κάθε αντικείμενο διαλογισμού είναι μια πύλη και αν το ακολουθείς πιστά, θα σε μεταφέρει πέρα από τον εαυτό του. Από τη μορφή στην δόνηση, από την ύλη στην ενέργεια.

Η ενέργεια είναι η γέφυρα. Η αναπνοή οδηγεί στην ενέργεια και η ενέργεια οδηγεί σπίτι.

Σε κάθε παράδοση, η αναπνοή αποτελεί το σημείο συνάντησης του πνεύματος και της ύλης. Το Πράνα στα Σανσκριτικά, το Ρουάχ στα Εβραϊκά — ο θεϊκός άνεμος που δίνει ζωή σε όλη τη ζωή.

Καθώς η προσοχή απορροφάται από αυτόν τον ζωντανό ρεύμα, οι παραδόσεις περιγράφουν στάδια διαλογιστικής απορρόφησης: τις τζάνες του Βουδισμού, τις δεισίες της γιόγκα, τα εσωτερικά παλάτια του εσωτερικού κάστρου της Αγίας Τερέζας και τα στάδια του σαμαδί που αναφέρονται στα σούτρατα γιόγκα του Πατανγκάλι.

Κάθε ένα εκφράζει μια βαθύτερη οικειότητα με την λεπτή πραγματικότητα του Είναι.

Στάδια όπου ο συντηρητισμός και η ψευδαίσθηση απομακρύνονται μία βαθμίδα τη φορά. Όπου η σκέψη υποχωρεί, η ενέργεια γίνεται ακτινοβόλητη. Η μοναδικότητα και η ειρήνη γίνονται αξεχώριτες. Οι αισθήσεις αποσπώνται από τα αντικείμενά τους. Ο κόσμος γίνονται ήσυχος. Το σώμα γίνεται ελαφρύ, διαφανές, θολωμένο με ευδαιμονία.

Στο σαμάδι, η αντίσταση, η σκέψη του "εγώ" παύει να υπάρχει και γίνεσαι ένα με το αντικείμενο της διαλογιστικής. Ένα με την αναπνοή, τις αισθήσεις, τον ήχο… όλα γίνονται το μεταβαλλόμενο πεδίο της ζωικής ενέργειας.

Ο αναστοχαστικός νους σιωπά. Οι ερωτήσεις δεν προκύπτουν πλέον. Στη συνέχεια, ακόμη και αυτή η χαρά, ακόμη και αυτό το φως, εγκαταλείφθηκαν.

Ο νους ξεπέρασε τον τομέα των αντιθέτων, ξεπέρασε τον χαρακτηρισμό του πόνου και της ευχαρίστησης, της νίκης και της ήττας, της χαράς και της θλίψης. Εκεί, όλες οι διακρίσεις σιγώγησαν.

Η τελευταία δόνηση της αλλαγής υποχώρησε. Ο κόσμος σταμάτησε. Και σε εκείνη την ησυχία, το άγαλμα που δεν είχε γεννηθεί, δεν εθεάθη ως κάτι που είχε κερδηθεί, αλλά ως αυτό που δεν είχε ποτέ χαθεί.

Δεν ξύπνησε κανένας Βούδας εκείνη τη νύχτα, μόνο το ίδιο το βούδια που ξύπνησε... αιώνιο, χωρίς ιδιοκτήτη, λάμπει μέσα από τον άνθρωπο που είχε πάψει να είναι άνθρωπος.

Το δέντρο Μποδί δεν αποτελείται από φλοιό ή φύλλα. Το δέντρο Μποδί βρίσκεται μέσα σου.

Είναι η σπονδυλική στήλη του φωτός, η σουσμούνα, ο δρόμος του πρανού από την ρίζα ως την κορυφή, όπου αναδύεται ο φίδι και το Εγώ θυμάται.

Κάθε παράδοση μιλάει γι" αυτό. Το δένδρο της ζωής, το δένδρο του κόσμου, ο άξονας του κόσμου, η κεντρική διαδρομή, ο σιωπηλός πυλώνας που συνδέει τον ουρανό και τη γη.

Στις αρχαίες παραδόσεις εκπροσωπείται ως τα ναγκά ή σαν την Κουνταλίνι Σακτί.

Είναι η γέφυρα προς το Μονο-Νου, το Λόγο που εκτείνεται από το μικρόκοσμο στον μακροκόσμο. Η συνειδητή, ευφυής ενέργεια-νου που διασχίζει όλη την φύση και ολόκληρο τον υλοποιημένο κόσμο.

Στη βάση, η ρίζα… η επιβίωση, ο χρόνος, η ύλη. Στην κορυφή, η άπειρη σιωπή… η αιωνιότητα.

Στην αρχαία Αίγυπτο, το αποκαλούσαν το στύλο Δζέντ. Ο Δζέντ είναι η σπονδυλική στήλη του Όσιρις. Είναι η δική σας σπονδυλική στήλη, ο δικός σας ξεχασμένος άξονας.

Το να “ανανεώσουμε τον Δζεντ” σημαίνει να ξυπνήσουμε το φως που είναι παγιδευμένο στη ύλη... να επιστρέψουμε στον αιώνιο. Στη Παλαιά Διαθήκη ή την Εβραϊκή Βίβλο λέει: "Όπως ο Μωυσής ανυψώθηκε τον φίδι στην έρημο, έτσι ο Υιός του Ανθρώπου πρέπει να ανυψωθεί". Η Σταύρωση δεν είναι απλώς ένα σύμβολο του πόνου. Είναι ο άξονας όπου συναντώνται τα αντίθετα. Η Σταύρωση είναι το δέντρο Μπόντι μεταμφιεσμένο.

Όπως ο Βούδας καθόταν κάτω από το δένδρο και ορκίστηκε να μην σηκωθεί μέχρις ότου διαπεράσει η ψευδαίσθηση, έτσι και ο Χριστός παραδέχτηκε στον σταυρό. Αυτό είναι το σημείο όπου συναντιούνται ο Βουδισμός και ο Χριστιανισμός: η πλήρης παραίτηση του εγώ. Η συνειδητοποίηση ότι το “εγώ” δεν μπορεί να ξεφύγει. Και σε αυτή την παραίτηση αναδύεται η χάρη.

Ο Φραγκίσκος Ασησίου, η Τερέζα της Αβιλίας και ο Ιωάννης του Τάκου εμπλέχθηκαν σε βαθιές καταστάσεις αφομοίωσης, τις αποκαλούσαν θρησκευτικές εκστασίες. Στη γλώσσα τους, δεν ήταν διαφυγές από τον κόσμο, αλλά μετασχηματισμοί της αντίληψης. Το εγώ απομακρύνεται. Οι αισθήσεις αποσπώνται από τα αντικείμενά τους. Η ψυχή ενσωματώνεται στο φως, στο πνεύμα ή στην ενέργεια.

Στο εσωτερικό κάστρο της Τερέζα, το πνεύμα διασχίζει επτά αρχοντικά, το καθένα από τα οποία αποτελεί μια λεπτότερη δόνηση της αγάπης, ένα βήμα πιο κοντά στην ένωση με τον Αγαπημένο. Οι Σουφίστες μυστηριανοί περιστρέφονται στον ίδιο ρεύμα και τον αποκαλούν "φανά", την διάλυση του εαυτού στο κρασί της θεϊκής αγάπης. Οι Κάμπαλιστές ανεβαίνουν στο δέντρο της ζωής. Οι Γιόγκι εισέρχονται στο σαμαδί. Οι Βουδιστές περιγράφουν την τζάνα. Διαφορετικές γλώσσες, η ίδια πορεία προς τα μέσα.

Οι εξωτερικές μορφές διαφέρουν, αλλά κάθε πρακτική είναι μια εξέλιξη της ίδιας της προσοχής. Οι θρησκευτικές εκστασίες, τα τζάνα ή τα ενδιάμεσα στάδια του σαμάδhi αποτελούν μέρος των φαινομένων του μονοδρόμου μονοπατιού. Δεν είναι κάτι στο οποίο να προσκολλώνεστε και δεν είναι κάτι που να απορρίπτετε.

Σε αυτές τις ισχυρές εμπειρίες συγχώνευσης, μερικές φορές ο ανώτερος νους δημιουργεί μια σκηνή ή μια επικοινωνία από το πνεύμα. Αλλά για άλλους, η εμπειρία μπορεί να είναι ενεργητική. Η ενέργεια αυξάνεται. Η καρδιά ανοίγει. Η ψευδαίσθηση της διαχωριστικότητας εξαφανίζεται μέχρι που η ψυχή δεν προσεύχεται πλέον στον Θεό, αλλά ως ο Θεός. Μέχρι να μην υπάρχει πλέον άγιος ή αμαρτωλός, αναζητητής ή αυτός που αναζητά, μόνο η ακτινοβόληση της σιωπής προς την οποία όλες οι παραδόσεις κατευθύνονται και κανείς δεν μπορεί να την διεκδικεί.

Ο νους μπορεί να αναρωτηθεί: "Πώς προχωρά κανείς μέσα από αυτά τα στάδια της τζάνα ή της ντίγιανα;" Μείνε συγκεντρωμένος στο αντικείμενο της διαλογιστικής σου, ώστε να μην αλλάζει σε κάτι άλλο. Μην αλλάζεις συχνά το αντικείμενο της διαλογιστικής σου. Μην κυνηγάς νέες μεθόδους, νέες μάντρα, νέους δασκάλους. Επιλέξέ ένα πράγμα, μια πύλη και συνέχισε μέχρι τέλους.

Αν συνεχίσεις να σκάβεις ρηχούς πηγάδια, ποτέ δεν θα φτάσεις στο νερό. Ένα βαθύτατο πηγάδι θα σου δώσει την ζωντανή πηγή. Είτε δίνεις την προσοχή σου στην αναπνοή, στις αλλαγές των αισθήσεων, στον ήχο του “αουμ”, στο όνομα του Θεού, στην αίσθηση του "Είμαι…" – μείνε εκεί. Συνεχίστε να επιστρέφετε.

Κάθε περισπασμός είναι απλώς η προσφορά του νου να σου προσφέρει άλλη μια περιοχή γης για να σκάψεις. Συναντάς το δικό σου πόνο, την ψευδαίσθησή σου, όλα όσα απομακρύνθηκαν και αποσπάστηκαν. Παρακάτω όμως από το ίδιο το νερό περιμένει κάτι άλλο.

Αρχικά, η εκσκαφή είναι δύσκολη. Το έδαφος της συνήθειας, της σκέψης και των προτιμήσεων είναι πυκνό. Αλλά καθώς η προσοχή σας εξελίσσεται, το εργαλείο γίνεται πιο κοφτερό. Μάθετε να παρατηρείτε τον νου πιο γρήγορα. Επιστρέφετε στο αντικείμενό σας με λιγότερη αντίσταση. Κάτι αρχίζει να μεταβάλλεται. Το αντικείμενο γίνεται φωτεινό. Η αναπνοή δεν είναι πλέον η αναπνοή ενός ανθρώπου. Ο ήχος του “αουμ” δεν είναι πλέον μια έννοια. Είναι μια δόνηση μέσα σε όλα τα στρώματα της ύπαρξης.

Το αίσθημα του “Είμαι” δεν συνδέεται πλέον με ένα σώμα. Μπορεί να αρχίσετε να παρατηρείτε ενεργητικά φαινόμενα — την ανάδυση της Κουνταλίνι, τις αυθόρμητες κινήσεις του σώματος, το τρέμουλο, την συναισθηματική εκκαθάριση. Αυτά δεν είναι ο στόχος. Είναι η φλόγα που μεταμορφώνει το ξύλο. Μείνετε με τη φλόγα. Αφήστε την να περάσει μέσα από κάθε ψευδαίσθηση του χωρισμού. Ακόμα και η πιο εκστατική πνευματική εμπειρία παραμένει μια μορφή — ακόμα ένα κύμα, και όχι ο ωκεανός. Σε κάποιο σημείο, η ίδια η τεχνική χάνεται.

Υπάρχει απλώς η Ύπαρξη. Αυτό είναι που αποκαλούμε "να αναπαύεσαι στην επίγνωση". Και από αυτή την κατάσταση της αναπαύσεως αρχίζει να αναδύεται μια φυσική σοφία. Η επίγνωση που είσαι αρχίζει να φωτίζει το περιεχόμενο του νου, όχι με προσπάθεια, αλλά από καθαρή σαφήνεια. Άρχεις να βλέπεις τις πεποιθήσεις, τους φόβους και τα μοτίβα όπως αυτοί αναδύονται. Και σε αυτή την αντίληψη, δεν σε ελέγχουν πλέον. Αυτή είναι η καθαριζόμενη φωτιά της σοφίας.

Στις γιόγκικες παραδόσεις, αυτή η φωτιά ονομάζεται "ταπάς", η θερμότητα της μεταμόρφωσης. Όσο πιο έντονη είναι η φωτιά, τόσο πιο καθαρό γίνεται το νου. Όσο πιο καθαρό είναι το νου, τόσο πιο πολύ αποσυντίθεται το εγώ. Σε κάποιο σημείο, γίνεται προφανές ότι αυτός που ασκεί, αυτός που αναζητά, δεν ήταν ποτέ πραγματικά εκεί. Ότι το εγώ ήταν μια φαντασία όλη αυτή την ώρα. Και ακόμη και οι πρακτικές, ακόμη και η αφύπνιση, ακόμη και ο δρόμος — όλα αυτά ήταν ένα όνειρο μέσα σε Αυτόν που ποτέ δεν κινείται.

Η αληθινή σοδάντα δεν αφορά τη προσθήκη οτιδήποτε. Αφορά τη φλόξαση όλων όσων δεν είναι πραγματικά. Δεν αφορά τη δημιουργία κάποιου καινούργιου εαυτού. Αφορά την ανακάλυψη του ποιος ήσουν πάντα. Η φωτιά αποκαλύπτει ότι ακόμα και το ξεχωριστό εγώ που αναζητούσε το φως ήταν φτιαγμένο από τέφρα. Και αυτό που απομένει δεν μπορεί να περιγραφεί. Δεν είναι κάτι ξεχωριστό. Ούτε μια εμπειρία. Δεν είναι ξεχωριστό από αυτό που είσαι αυτή τη στιγμή.

Αλλά ο συνθηματικός νους δεν θα πιστέψει αυτό. Έτσι συνεχίζει να αναζητά. Το παράδοξο είναι ότι ο αναζητητής δεν μπορεί ποτέ να βρει αυτό που αναζητά, επειδή αυτό είναι αυτό που αναζητά. Γι" αυτό οι δάσκαλοι δείχνουν πέρα από το νου. Γιατί μιλούν με σιωπή, παράδοξο και ποίηση. Γιατί αυτό που είσαι βρίσκεται πέρα από τη γλώσσα. Πέρα από τον χρόνο. Πέρα από το "εσένα“.

Αναφέρθηκε στην αγνή συνείδηση, τη βάση που δεν έχει την ρίζα της. Η συνείδηση δεν κάνει σάντανα. Απλώς είναι. Αιώνια, σιωπηλή, ήρεμη. Δεν προσπαθεί να ξυπνήσει. Είναι πάντα ήδη ξύπνια. Εμείς, οι φανταστικοί δρώντες, ασκούμε μέχρι να εξαφανιστούμε.

Μέχρις ότου γίνει η συνειδητοποίηση της αφύπνισης, διατηρείται μια λεπτή δυαδικότητα... η προτίμηση για το σιγή έναντι του θορύβου, η ακινησία έναντι της κίνησης. ”Ησύχασε και γνώρισε“ — ο καθαρότερος δείκτης, φωτεινός στην απλότητά του. Ωστόσο, ακόμη και αυτό είναι μόνο το κατώφλι. Ησύχασε και γνώρισε, ησύχασε και κινήθηκε και γνώρισε.

Μετά την αφύπνιση από τη ροή της ζωής, επαναφέρουμε στη ζωή την ηρεμία. Όταν δεν υπάρχει πλέον διάκριση μεταξύ αυτού και εκείνου, τότε τόσο η ηρεμία όσο και η κίνηση εξαφανίζονται, αποκαλύπτοντας την μεγάλη πραγματικότητα. Μην προσκολλώνεστε στην άδειη ήρεμη κατάσταση. Αν αντιστέκεστε στις σκέψεις, αυτή η αντίσταση είναι η ίδια η σκέψη του "εγώ".

Θα πέσετε σε ένα ατελείωτο παιχνίδι "Το έχω εγώ. Είμαι ξύπνιος“. Αν η αφύπνιση σας είναι διαθέσιμη μόνο στο μαξιλάρι για διαλογισμό ή σε ορισμένες καταστάσεις, δεν πρόκειται για την συνειδητοποίηση της αληθινής σας φύσης. Αν είναι μια εμπειρία που έρχεται και φεύγει, τότε δεν πρόκειται για πρωταρχική επίγνωση.

Μια στιγμή μετά, κάτι βαθύτερο καλεί. Ο ποταμός που νόμιζες ότι παρατηρούσες — είναι Εσύ. Είναι η ίδια η ζωή. Έτσι, αφήνεις πίσω το στήριγμα που κρατούσες στον παρατηρητή. Αποσυνδέεσαι από την ακτή και αφήνεις να σε κυλήσει ο ρεύμα.

Αυτή η παρακμή δεν είναι επιστροφή στην παραφροσύνη, δεν είναι κατάρρευση στη Μάγια. Είναι αφύπνιση ως το ίδιο το ποτάμι. Αφύπνιση ως αυτό που αναδύεται. Αυτό που ο Ντζογκέν ονομάζει ριγκπά — η ακατέργαστη συνειδητότητα πέρα από τον παρατηρητή και αυτό που παρατηρείται.

Αρχικά, ξυπνάς από τον χαρακτήρα. Αλλά η εμβάθυνση της μη-διαιρετικής κατάστασης είναι η συνειδητοποίηση ότι "Είμαι κι εγώ αυτό". Ανακαλύπτεις ότι αυτό που νόμιζες ότι ήταν μαρτυρία ήταν ακόμα απλώς μια άλλη σκέψη. Ήταν διαχωρισμός — η διχρωματικότητα του παρατηρητή και του παρατηρούμενου. Η μαρτυρία, όσο ευγενική κι αν ήταν, στέκεται απομονωμένη από τον ποταμό.

Υπήρχε ακόμα μια προτίμηση, αόρατη αλλά αισθητή, για τη σιωπή έναντι του θορύβου. Αυτή η προτίμηση αποτελεί την τελευταία καταφύγιο της σκέψης του "εγώ". Πού βρίσκεται αυτή η μαρτυρία; Μπορείς να την βρεις; Η μαρτυρία είναι απλώς μια άλλη πεποίθηση, μια άλλη σκέψη. Είναι απλώς μια άλλη κίνηση του νου.

Το πέμπτο σκάνδα είναι μέρος του συνθηκώνεται νου. Προσπάθησε να το εντοπίσεις και αυτό το νου μοιάζει με ένα φίδι που κυνηγάει την ίδια του την ουρά. Το πραγματικό Εαυτό δεν διαχωρίζεται. Είναι η ροή, η ηρεμία μέσα στη ροή, ο χώρος στον οποίο ο ποταμός ονειρεύεται τον εαυτό του και τον κάνει να κινείται.

Όλα επιτρέπεται να έρχονται και να φεύγουν. Ακόμη και οι σκέψεις και τα λόγια γίνονται έκφραση του Ενός. Δεν είναι μια διακοπή στη σιωπή. Είναι δυνατό το σιωπή να μιλάει, η κενότητα να χορεύει. Στην πραγματικότητα, πάντα χορεύει. Κάθε κυματισμό, κάθε κύμα είναι η δική σας έκφραση.

Όπως λένε οι Σουφίοι: γίνεσαι το άδειο κύπελλο, στη συνέχεια το κρασί, στη συνέχεια η ίδια η μεθύση. Αυτό είναι το παράδοξο. Η μαρτυρία είναι απαραίτητη, αλλά δεν είναι το τέλος. Η αφύπνιση δεν είναι απλώς η παρατήρηση του ποταμού. Είναι να ανακαλύψεις ότι ποτέ δεν υπήρξε ποταμός, ποτέ δεν υπήρξε όριο, ποτέ δεν υπήρξε καν μάρτυρας.

Μην παρεξηγείτε τα λόγια μου για το τι δείχνουν. "Είναι“ ΕΣΥ — η συνείδηση καθαυτή. ”Είναι“ πιο κοντά σε εσάς από το νου σας, τις σκέψεις σας. Είναι η συνηθισμένη συνείδηση που βρίσκεται εδώ και τώρα. Είναι πιο κοντά από όσο φαίνεται. Και πάλι, η γλώσσα αποτυγχάνει. ”Κοντά" υπονοεί ότι υπάρχουν δύο.

Είστε ήδη αυτό που η διάνοια αναζητούσε. Πρόκειται για την παρατήρηση της συνειδητότητας που ήδη βρίσκεται εδώ. "Το“ βρίσκεται εδώ και τώρα. ”Το" είναι η παρουσία αυτή καθαυτή. Χαμε αποτυγχάνουμε να γνωρίζουμε άμεσα την πραγματική μας φύση, επειδή η προσοχή έχει συνηθίσει να επικεντρώνεται στις σκέψεις και τις αισθήσεις, στο σώμα, στην άνεσή του, στις πεποιθήσεις και τις γνώσεις μας.

Αν η αίσθηση του ΠΟΙΟΥ ΕΙΜΑΙ και ΤΙΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΜΟΥ είναι μαζί με αυτές τις προτιμήσεις, τις αντιλήψεις, τις αναμνήσεις, τις σκέψεις και τις αισθήσεις, τότε υπάρχει η αίσθηση ότι είμαι ο χαρακτήρας στον οποίο ανήκουν αυτά. Επομένως, παραμείνετε ανεπηρέαστα παρόντες, διαυγείς, σε εγρήγορση, ζώντας τη στιγμή με όλο το Είναι σας.

Με μια προοδευτική σκέψη, μια ανοιχτή σκέψη – μια σκέψη που βιώνει βαθιά όλα όσα προκύπτουν, αλλά χωρίς προτιμήσεις, χωρίς να τα χαρακτηρίζει αυτό ή εκείνο, χωρίς να τα κατακρατά ή να τα απορρίπτει. Όταν δεν υπάρχει προτίμηση, δεν υπάρχει σκέψη "εγώ". Αφήστε πίσω τις παλιές αναμνήσεις, τις διδασκαλίες και όλα όσα κατοικούν στο νου. Αφήστε πίσω τις επιθυμίες για το μέλλον. Αφήστε πίσω την ελπίδα και τον φόβο.

Η αλήθεια είναι ότι ο νους δεν ξέρει τι να ελπίζει. Η αληθινή σοφία δεν μπορεί ποτέ να θυμηθεί. Μπορεί να βιώσει μόνο άμεσα... τώρα. Ό,τι θυμάται ο νους, ό,τι σκέφτεται ότι θέλει — η σοφία δεν είναι αυτό. Αφήστε να έρθει αυτό που έρχεται. Αφήστε να περάσει αυτό που περνάει. Αλλά ποιος είσαι εσύ που μένει;

Μην αξιολογείτε ό,τι συμβαίνει τώρα. Αφήστε το ενδιαφέρον για τις σκέψεις. Αφήστε το ενδιαφέρον για ολόκληρη την οθόνη ή την προβολή του νου. Αν υπάρχει ενδιαφέρον για τις σκέψεις, απλώς παρατηρήστε… Ποιος ενδιαφέρεται; Απλά παρατηρήστε. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσετε να μην σκέφτεστε. Αν προσπαθήσετε ή πιστέψετε ότι δεν πρέπει να σκέφτεστε, αυτό είναι απλώς μια άλλη σκέψη.

Αναπαύσου. Χαλάρωσε. Είθε να είσαι εδώ τώρα. Ο νους μπορεί να αφήσει πίσω τη μεγάλη επιβάρυνση της γνώσης και της ανάγκης να κάνει κάτι. Παρατηρήστε πώς η ενέργεια ρέει και κυκλοφορεί ελεύθερα όταν δεν υπάρχει τίποτα να κάνει κανείς. Παρατηρήστε κάθε φορά που ο συντηρητικός νους προσπαθεί να ελέγξει… να επιλέξει… να σκεφτεί. Στη συνέχεια υπάρχει μια συστολή στο σώμα και χάνεται η αίσθηση της ευελιξίας.

Παρατηρήστε αν ο νους κάνει κάτι για να προσπαθήσει να ακολουθήσει τις οδηγίες μου. Δεν δίνω οδηγίες. Κανείς δεν μπορεί να σας δώσει οδηγίες για το πώς να είστε απλώς ΕΙΣΩΤΕΡΙΚΑ. Δεν υπάρχουν οδηγίες. Είστε ήδη ΕΙΣΩΤΕΡΙΚΑ. Παρατηρήστε απλώς την ΕΙΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ. Παρατηρήστε την ΕΓΩ-είμαι-σύνη που βρίσκεται πάντα ήδη παρούσα.

Ο Μεγάλος Δρόμος είναι απλώς να ΕΙΣΤΕ — κάτι που από μόνο του σημαίνει τέλεια ακινησία — χωρίς να αποδέχεται κανείς ούτε να απορρίπτει αυτό που είναι. Ακολουθείστε αυτόν τον τρόπο συνεχώς, με μια μοναδική εστίαση και χωρίς διακοπή. Υπάρχει κάτι που συμβαίνει όταν στρέφουμε συνεχώς την προσοχή μακριά από τη Μάγια.

Και πάλι, η ορολογία δεν είναι ακριβής. Η αφύπνιση δεν είναι μια "συμβάντα", αλλά υπάρχει μια αλλαγή της συνείδησης, μια αλλαγή στην άμεση γνώση του ΠΟΙΟΥ ΕΙΜΑΙ και ΤΙ ΕΙΜΑΙ. Κανείς δεν μπορεί να σου πει τι είναι αυτό. Κανείς δεν μπορεί να σου πει την αλήθεια.

Πρέπει να το βιώσεις άμεσα χωρίς να χρησιμοποιήσεις το νου.

Να παραμένω ως η-είναι-μου, η επίγνωση, η συνείδηση. Όχι ένα πράγμα, όχι μια σκέψη, όχι μια εμπειρία.
Αφήστε αυτό που ΕΙΝΑΙ, και τελικά θα αρχίσετε να αγαπάτε τον εαυτό σας που επιτρέπει τα πάντα. Θα το συνειδητοποιήσετε ως αυτό που είστε.

Όταν κρατάς την προσοχή σου στη Βιωσιμότητα συνεχώς, για ώρες, για μέρες, όλα όσα είναι κρυμμένα στο υποσυνείδητο νου θα εμφανιστούν στην επιφάνεια. Ίσως εμφανιστούν παλιές συναισθηματικές καταστάσεις, παλιές τραύματα, φόβοι, θλίψη, θυμό, ευτυχία, χαρά, ευδαιμονία. Άφησε τα πάντα να έρχονται και να φεύγουν χωρίς προσκόλληση.

Το μεγαλύτερο λάθος, το μοναδικό λάθος, είναι να προσπαθούμε να ξυπνήσουμε χρησιμοποιώντας το συνθηματικό νου. Όταν το διακριτικό νου αποσυνδέεται, τόσο η ηρεμία όσο και η κίνηση εξαφανίζονται και υπάρχει μόνο η άμεση εμπειρία της ίδιας της ζωής.

Ένα άλλο όνομα για την καθαρή συνείδηση που κοιτάζει μέσα από τα μάτια σας αυτή τη στιγμή είναι "Ο Θεός“. Ο Θεός είναι μια άλλη λέξη για την ύπαρξη του ”Εγώ". Αυτό που αποκαλύφθηκε στον Μωυσή ήταν "Εγώ είμαι“.

Αφήνουμε αυτή την καθαρή συνειδητότητα αγάπης για να βιώσουμε τον αντικειμενικό κόσμο... για να βιώσουμε τον περιορισμό και το να είμαστε ξεχωριστοί άνθρωποι.

Όταν η σκέψη του ”Εγώ“ απορροφάται, το άτομο είναι ελεύθερο να εκφράσει την πλήρη έκφρασή του, μια έκφραση του θεϊκού.

Όταν διαλύεται η "Εγώ“ σκέψη, όταν η ενέργεια που κάποτε τροφοδοτούσε το φάντασμα του εαυτού δεν ξοδεύεται πλέον στην αναζήτηση της ευχαρίστησης ή στην αποφυγή του πόνου, συμβαίνει κάτι αξιοσημείωτο. Ανακάμπτει το πραγματικό άτομο.

Ο Καρλ Γιουνγκ αποκαλούσε αυτό "εισάγειωση". Η διαδικασία με την οποία το Εγώ, με το κεφαλαίο "S", εκδηλώνεται μέσα από το δοχείο του ατόμου. Ο Γιουνγκ γνώριζε αυτό που γνώριζαν οι αρχαίοι: ότι η ολότητα δεν είναι συμμόρφωση, δεν σημαίνει να γίνουμε χλωμοί και γκρίζοι μοναχοί, αλλά η ενσωμάτωση όλων των τμημάτων μας στη ζωντανή φλόγα της παρουσίας.

Το παράδοξο είναι ότι μόνο με την εγκατάλειψη του ”εγώ" εκφράζεις πραγματικά την μοναδική σου άνθιση. Δεν είναι πλέον το προκαταθλίψει εγώ που το κάνει, ο περιορισμένος εαυτός. Η ζωή εκφράζεται μέσα από σένα... σαν μια φλογέρα που δεν εμποδίζεται πλέον από τα δάχτυλα του εγώ. Παίζει η μουσική. Ποτέ πριν δεν ακούστηκε, ποτέ ξανά.

Όταν ο χαρακτήρας δεν προσκολλάται πλέον στο σενάριο, το σώμα και το πνεύμα γίνονται μια άμεση έκφραση του μυστήριου. Το εσωτερικό λουλούδι αναπτυσσόταν με τα νερά της σιωπής. Η προσοχή που δεν είχε πλέον ενσωματωθεί σε παλιά μονοπάτια μπορεί τώρα να ρέει σε δημιουργική, αυθόρμητη και αδιαίρετη δράση. Αυτό γίνεται πιο ζωντανό από ό,τι ποτέ δεν φανταζόμασταν.

Η ανοιχτότητα του εσωτερικού σύμπαντος, τα βασίλεια του σάμμπογκάκαγια, οι φωτεινοί αρχέτυποι κόσμοι και το ακτινοβόλο σώμα της ευδαιμονίας αρχίζουν να αποκαλύπτονται. Όχι ως απόδραση, ούτε ως ανταμοιβή, αλλά ως η φυσική επόμενη οκτάβα.

Όταν εξαφανίζεται η ταυτοποίηση, η ανώτερη όραση, η ανώτερη νοημοσύνη, οι φωνές των αγγέλων, οι οδηγίες, η μουσική των σφαιρών καθίστανται όλες διαθέσιμες όταν το ψευδές "εγώ“ σταματά να παρεμποδίζει το δρόμο. Η ίδια η ενέργεια που κάποτε τροφοδοτούσε τις μορφές της σκέψης και τη δυστυχία τροφοδοτεί τώρα την ομορφιά, την παρουσία, την σαφήνεια.

Αυτές είναι οι κορυφαίες εμπειρίες, στιγμιότυπα μιας λεπτότερης πραγματικότητας που αναδύονται σαν το φως του ήλιου ανάμεσα στα σύννεφα. Ερχονται, εξαφανίζονται, δεν είναι ο στόχος. Για ακόμη και η ανώτατη ευτυχία, ακόμη και η αγνή όραση προκύπτουν στο πεδίο του Μάγια. Αυτές είναι τα ανώτερα επίπεδα του παιχνιδιού. Περισσότερο εξελιγμένες, ναι, αλλά εξακολουθούν να αποτελούν μέρος του ονείρου.

Το αληθινό εαυτό παραμένει ακίνητο. Δεν ανεβαίνει. Δεν κατεβαίνει. Απλώς είναι.

Το όνειρο του σώματος αρχίζει να ξυπνά. Τα όνειρα γίνονται πιο ορατά. Ο κόσμος που ξυπνάει γίνεται όλο και πιο ονειρικός.
Μπορεί να βρεθείτε σε αίθουσες μάθησης. Ναούς χωρίς τείχη, περιτριγυρισμένους από σύμβολα, οδηγούς και ξεχασμένες αναμνήσεις. Αυτά δεν είναι όνειρα με την συνηθισμένη έννοια. Είναι προγραμματισμένες μεταδόσεις, διδασκαλίες που δίνονται στη γλώσσα της ψυχής σας, δείχνοντάς σας την τρέχουσα κατάσταση.

Μην προσκολλείσαι. Μην προσπαθείς να αποκωδικοποιήσεις πολλά. Απλώς γονάτισε προς τα μέσα και πες: "Ευχαριστώ".

Στον γιόγκικo κόσμο, τα "σιδδί“ είναι εξαιρετικές ικανότητες ή πνευματικές τελειότητες, διαίσθηση, ικανότητες, κυριαρχία πάνω στον κόσμο της μορφής. Αυτές μπορεί να είναι υποπροϊόντα του μονοπάτι χωρίς μονοπάτια. Και πάλι, να μην κυνηγούνται, να μην απομακρύνονται.

Σε αυτό το στάδιο, η σαντάνα γίνεται μια διαδικασία που πραγματοποιείται 24 ώρες το 24ωρο. Δεν είναι υποχρεωτική, είναι φυσική. Ο ύπνος δεν αποτελεί διακοπή της πρακτικής. Είναι μια επέκταση της. Η ανάπαυση γίνεται μετάδοση.

Ο εσωτερικός κόσμος αντικατοπτρίζει την εξυγίανση του εξωτερικού. Όταν ξεκινά αυτή η αλλαγή, είναι σημάδι. Το σώμα και ο νους είναι έτοιμοι να δέχονται πληροφορίες σε υψηλότερες συχνότητες. Το υποσυνείδητο δεν είναι πλέον δεμένο σε σασαρικά μοτίβα, αλλά αρχίζει να ευθυγραμμίζεται με ένα βαθύτερο πρότυπο. Σας γράφει ξανά η χάρη ακόμα και μέσα στο σκοτάδι.

Στο τέλος, και αυτά τα πεδία διαλύονται στην ακατανόητη φωτεινή κενότητα.

Υπάρχει μια αναλογία που μου αρέσει να χρησιμοποιώ για να εξηγήσω τι είναι η σαντάνα και να προσπαθήσω να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί. Αυτή είναι η αναλογία του ”VR".

Φανταστείτε ότι έχετε βρεθεί σε έναν κόσμο VR τόσο καιρό που ξεχάσατε ότι ήταν μια προσομοίωση. Πώς θα ξυπνήσετε; Ξεχάσατε το γυαλί προβολής. Ξεχάσατε το δωμάτιο στο οποίο βρισκόσασταν. Νιώθετε ότι είστε ο αβατάρ, ο χαρακτήρας μέσα στο παιχνίδι. Νιώθετε ότι είστε αυτός ο χαρακτήρας, που μεγαλώνει, εξελίσσεται, αλλάζει.

Ο χαρακτήρας σας ζει σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία, γεννήθηκε σε μια συγκεκριμένη οικογένεια και ζει μια ανθρώπινη ζωή. Ο χαρακτήρας σας έχει ένα ολόκληρο σενάριο που του έχει δοθεί. Είστε εντελώς συνδεδεμένοι με το δράμα, την κωμωδία και την τραγωδία αυτού του χαρακτήρα. Νομίζετε ότι ανεβαίνετε στην κατηγορία, αναπτύσσεστε και εξελισσόσαστε.

Παθαίνεις ζημιά. Θεραπεύεσαι. Διαλογίζεσαι. Γράφεις ημερολόγιο. Παίρνεις θεραπεία. Ακούς για κάτι που λέγεται "ανακάλυψη“ και αρχίζεις να κάνεις sadhana στο παιχνίδι. Το avatar μαθαίνει πώς να κάνει αναπνοή. Πεινάει, γυμνάζεται, προσεύχεται, κάνει σκιά εργασία και όμως κάτι δεν ταιριάζει.

Επειδή, όσο πολύ κι αν κάνει η αβατάρ δασάντα, ποτέ δεν γίνονται ελεύθεροι. Αυτή είναι η κοσμική πλάκα. Αυτός που κάνει δασάντα δεν ήταν ποτέ εσύ. Ο αναζητητής είναι μέρος του ονείρου. Αυτός που προσπαθεί είναι μέρος του κύκλου. Η πνευματική ταυτότητα είναι απλώς πιο εκλεπτυσμένο εγώ.

Λοιπόν, πώς ξυπνάς; Όχι με την αναβάθμιση του αβαταρ, όχι με την τελειοποίηση των πρακτικών, αλλά βλέποντας το σύνολο… το παιχνίδι, τον παίκτη, την ιστορία, την προσπάθεια να μην είσαι εσύ. Ανακαλύπτεις ότι η προγραμματίση, το σενάριο που ακολουθεί ο χαρακτήρας δεν είναι εσύ.

Αυτός ο χαρακτήρας ποτέ δεν ξυπνάει. Δεν μπορεί. Εσύ είσαι αυτός που ξυπνάει από τον χαρακτήρα. Αυτό είναι το επίκεντρο της αληθινής σαντάνα. Το παιχνίδι παραμένει όπως είναι. Ο αβατάρ, το άτομο, παραμένει όπως είναι. Αλλά αυτό που χάνεται είναι η ταυτοποίηση.

Η "Εγώ“ σκέψη, η ψευδαίσθηση ότι ΕΣΥ είσαι αυτός ο χαρακτήρας. Το άτομο ή το αβατάρ ήδη γίνεται ο φορέας της αφυπνισμένης συνείδησης. Μια ιερή έκφραση του Ενός.

Μείνετε στην πραγματικότητα αυτή, στην συνειδητοποίηση αυτή... ότι ΕΣΥ είστε απλώς συνειδητοποιημένοι. Ενωθείτε ως το Εγώ, ως το "Είμαι", συνεχώς, με μοναδικό στόχο, αφήνοντας την ενέργεια να αναπτυχθεί. Αυτός είναι ο τρόπος να νικήσετε το παιχνίδι. Ανακαλύπτοντας ότι στην πραγματικότητα δεν συμμετείχατε ποτέ σε αυτό.

Στο τέλος, συνειδητοποιείς ότι είσαι ο εαυτός σου. Η κοσμική ατάκα αποκαλύπτεται.

Ξεκινήσατε ως αναζητητές που αναζητούσατε κάτι... μια κατάσταση, μια συνειδητοποίηση, μια απελευθέρωση. Αλλά αυτό που βρήκαμε είναι κάτι που καμία σκέψη δεν μπορεί να συγκρατήσει και καμία προσπάθεια δεν μπορεί να το επιτύχει. Βρήκαμε την Ύπαρξη. Και τώρα προκύπτει το ερώτημα: "Πώς μπορώ να διατηρήσω αυτό; Πώς μπορώ να το μεταφέρω στην καθημερινότητα, στον κόσμο;"

Ναι, η τελική παγίδα. Ο αναζητητής που επιστρέφει από την πίσω πόρτα. Ο αρχηγός της αστυνομίας επέστρεψε.

Ας γίνει γνωστό: "Δεν μπορείς να κουβαλήσεις αυτό που σε κουβαλάει. Δεν μπορείς να κρατήσεις αυτό που κρατά τα πάντα. Δεν μπορείς να ενσωματώσεις τον Εαυτόν. Ο Εαυτός είναι αυτό που είσαι. Το κύμα δεν μπορεί να ενσωματώσει τον ωκεανό."

Ποιος θέλει να ενσωματώσει τον εαυτό του; Όλη η προσπάθεια να γίνει αυτό είναι η επιστροφή του εκτελούντα την ενέργεια… ο ονειροπόλος που σφίγγει περισσότερο το χέρι του στο όνειρο.

Έτσι, αυτός είναι ο παράδοξος. Η ενσωμάτωση δεν είναι κάτι που κάνει ο χαρακτήρας. Η ενσωμάτωση είναι η απουσία του χαρακτήρα. Είναι η ζωή που συνεχίζεται όταν αυτός που θα ενσωμάτωσε διαλύεται στην φωτιά της συνειδητότητας.

Άσε η σαντάνα να συνεχιστεί ατελείωτα... όχι ως προσπάθεια, αλλά ως Είναι.

Όπως λέει ο Ραμάνα, πρόκειται για μια επαγρύπνηση που δεν τελειώνει ποτέ, αλλά όχι για μια επαγρύπνηση να κάνουμε κάτι. Είναι μια επαγρύπνηση να παραμένουμε απλώς ως το Εαυτό.

Όπως είπε ο Ζεν δάσκαλος Σουζούκι Ρότσι: "Το βασικό είναι να θυμάσαι το βασικό“. Με αυτόν τον τρόπο, μέσω αυτής της επαγρύπνησης, οι υπόλοιπες βασανές θα καούν φυσικά στη φωτιά της παρόδωσης και το δέντρο της ζωής θα αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών.

Και έτσι το άτομο, ελευθερωμένο από το παλιό σενάριο, επιστρέφει στον κόσμο. Μπορεί να εργαστεί, να αγαπήσει, να πέσει, να σηκωθεί ξανά. Αφήστε την εξέλιξη να εξελιχθεί, αλλά κάτι μένει για πάντα ανέπαφο.

Αυτό που ποτέ δεν κοιμόταν, ποτέ δεν δεσμεύονταν.

Καθώς εισερχόμαστε σε μια εποχή επιτάχυνσης όπου ο καθρέφτης της Τεχνητής Νοημοσύνης αντικατοπτρίζει την συλλογική μας προδιάθεση με ταχύτητα της σκέψης, η σημασία της σαντάνα δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί.

Ο κόσμος δεν θα σωθεί με συστήματα, ούτε με την αναδιάρθρωση των ίδιων δομών που βασίζονται στον διαχωρισμό και τον φόβο. Η συνείδηση, εφόσον είναι συνδεδεμένη με τη σκέψη του "εγώ", θα αναπαράγει τον ιό του διαχωρισμού σε εκθετική κλίμακα.

Δεν είναι η στιγμή για πνευματική ψυχαγωγία. Είναι η στιγμή για πνευματική φωτιά. Η λύση δεν βρίσκεται στη βελτίωση της μηχανής. Βρίσκεται στη μνήμη… "ποιος είσαι πριν από τη μηχανή να ξεκινήσει;"

Η πρόσκληση είναι απλή αλλά όχι εύκολη. Απλά κοιτάξτε τον αναζητητή και παραμείνετε ως Αυτός που βλέπει. Αφήστε το εγώ να μπει στη φλόγα. Χωρίς μονοπάτια, χωρίς στόχους, μόνο η ακατόρθωτη σιωπή που δεν έφυγε ποτέ.

Θα υπάρχουν και μέρες που ο ουρανός θα φαίνεται ξανά συννεφιασμένος. Όταν τα παλιά όνειρα χτυπούν την πόρτα σου. Άφησέ τα να χτυπούν. Δεν μένεις εκεί πλέον.

Όταν έρθει η σκέψη, αφήστε τη να περάσει σαν τον άνεμο πάνω από μια ήσυχη λίμνη. Όταν αναδυθεί η ταυτότητα, χαμογέλατε ήρεμα. Το παιχνίδι παίζεται, αλλά εσείς δεν είστε το παιχνίδι.

Έτσι, γυρίστε στη ζωή χωρίς απαντήσεις, αλλά με παρουσία, χωρίς σενάριο, αλλά με την καρδιά και το μυαλό ενός αρχάριου. Γίνετε πρόθυμοι να είστε κανένας. Γίνετε πρόθυμοι να μην γνωρίζετε. Γίνετε πρόθυμοι να νιώσετε τη ζωή στην πληρότητά της, τόσο το καλό όσο και το κακό, χωρίς ετικέτες ή αξιολόγηση.

Να είσαι πρόθυμος να ξεχνάς ξανά και ξανά όλα όσα νομίζεις ότι ξέρεις. Έτσι ενσωματώνεται η ένταξη. Έτσι συνεχίζεται η μετάδοση.

Όχι μέσω της μνήμης, αλλά μέσω της διαύγειας του τώρα.