Αναδημοσίευση από το BBC
(φωνάζοντας γυναικείο τόνο)
(μουσική υπόκρουσης)
(φωνάζει αρσενικός τόνος)
ΕΠΙΣΗΜΟΣ: Η ιστορία του Ραμάνα Μαχαρίσι είναι μια ιστορία αυτοανακάλυψης.
Η μεταμόρφωσή του από έναν μέτριου νεαρού άνδρα στη νότια Ινδία σε έναν από τους σημαντικότερους πνευματικούς δασκάλους στην σύγχρονη ιστορία έχει προσελκύσει πνευματικούς αναζητητές από όλο τον κόσμο. Παρουσιάζουν στη ιερή κορυφή του Arunachala και στο Ramana Ashram στο Tiruvannamalai της Ινδίας, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ερχονται για διαλογισμό, για λατρεία, έρχονται επειδή γνωρίζουν ότι οι διδασκαλίες του αποτελούν το κλειδί για την αυτοπραγμάτωσή τους. Οι διδασκαλίες του δεν είναι θρησκευτικές, αλλά μεταδίδουν την αλήθεια που βρίσκεται πίσω από όλες αυτές. Έχεις ήδη όλα όσα χρειάζεσαι για να επιτύχεις την αυτοπραγμάτωση, λέει. Είσαι ήδη αυτός. Είναι απλώς θέμα να αποκαλύψεις αυτή την απλή αλήθεια στον εαυτό σου.
Ποιος ήταν αυτός ο άνδρας; Τι δίδαξε; Γιατί έχει τόσοι πολλούς οπαδούς ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά τον θάνατό του; Ελάτε μαζί μας καθώς ταξιδεύουμε στην τέταρτη κατάσταση της συνείδησης και αποκαλύπτουμε τη ζωή και τις διδασκαλίες αυτού του πιο εξαιρετικού άνδρα. Αυτή είναι η ιστορία του Σρι Μπαγκάβαν Ραμάνα Μαχαρίσι.
(μουσική αρχίζει)
(φωνάζοντας γυναικείο τόνο)
(φωνάζει αρσενικός τόνος)
Τούριγια – Η ζωή και η διδασκαλία του Ραμάνα Μαχαρίσι
(μουσική με φλάουτο)
ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ: Μέχρι τη δεκαετία του 1930, ο Ραμάνα Μαχαρίσι ήταν σε μεγάλο βαθμό άγνωστος στον δυτικό πολιτισμό. Στη χώρα καταγωγής του, την Ινδία, ήταν γνωστός ως σοφός σοφός, και οι οπαδοί του έλεγαν ακόμη ότι ήταν ο Θεός σε ανθρώπινη μορφή. Δεν είχε χρήματα, δεν είχε περιουσία, μόνο ένα δοχείο νερού από κοχύλια, ένα ξύλινο ραβδί και ένα πανί. Έτσι επέλεξε να ζει από την ηλικία των 16 ετών. Στη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας, έκανε βαθιά διαλογισμό, και μερικές φορές απαντούσε σε ερωτήσεις όταν πνευματικοί αναζητητές ήρθαν σε αυτόν με ερωτήσεις για την αυτοπραγμάτωση. Δεν είχε καμία επιθυμία να γίνει πνευματικός δάσκαλος ή γκουρού. Απλά ήθελε να ζει σιωπηλά στο ιερό βουνό του, το Αρούναχάλα. Αλλά οι πνευματικοί αναζητητές έλπιζαν να τον εντυπωσιάσουν με την ειρηνική του φύση και συνέχιζαν να έρχονται σε αυτόν για καθοδήγηση και απλώς για να βρίσκονται στην παρουσία του.
Και με την πάροδο του χρόνου, ο Άσραμ Ραμάνα χτίστηκε από τους οπαδούς του, ώστε να μπορούν να μένουν δίπλα του μέρα νύχτα. Μόλις ένας νεαρός Άγγλος έγραψε για τις γνωριμίες του με αυτόν τον μυστηριώδη Μαχαρίσι, όπως τον αποκαλούσε, έγινε γνωστός στον δυτικό κόσμο. Ο Πωλ Μπρούντον είχε ταξιδέψει στην Ινδία και έγραφε ένα βιβλίο για τους πολλούς γιόγκι που συναντούσε κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του. Ήταν και ο ίδιος πνευματικός αναζητητής και είχε μεγάλο ενδιαφέρον για τα μυστικά που οι πολλοί γιόγκι της Ινδίας είχαν να μοιραστούν.
Το "Αναζήτηση στην Μυστική Ινδία" δημοσιεύθηκε το 1935 και περιγράφει την πρώτη συνάντηση του Μπράντον με τον Ραμάντα. Όταν ο Πολ έφτασε στο Ασράχαμ του Ραμάντα στο Τιρούβανμαλάι, βρήκε τον Μπαγκάβαν, όπως τον αποκαλούσαν οι οπαδοί του, να περιβάλλεται από τους ευσεβείς του σε μια μεγάλη αίθουσα του αχσαμίου. Αναφέρθηκε σε μια μυστηριώδη ειρήνη που εκπέμπευε ο Ραμάντα και είπε ότι όλες οι ερωτήσεις που είχε έρθει με τις οποίες είχε έρθει φαίνονται να εξαφανίζονται στην ήρεμη παρουσία του. Πέρασαν ώρες σιωπής πριν ο Πολ ρωτήσει τελικά τον Ραμάντα κάποιες ερωτήσεις.
“Έχω αμφισβητήσει τους σοφούς της Δύσης”, είπε ο Παύλος. "Τώρα στρέφω το πρόσωπό μου προς την Ανατολή. Αναζητώ περισσότερο φως. Μπορείτε να με βοηθήσετε να βιώσω την φώτιση; Ή η ίδια η αναζήτηση είναι μια απλή παραίσθηση;" ρώτησε.
Μετά από αρκετά λεπτά, ο Ραμάνα απάντησε. ’Εσύ λες ”Εγώ". Θέλω να μάθω. Πες μου, ποιος είναι αυτός ο "Εγώ";"
Η απάντηση του Ραμάνα δεν ήταν αυτή που περίμενε ο Παύλος.
’Ποιος είσαι;” είπε ο Ραμάνα. "Πρώτα να γνωρίσεις το "εγώ" και μετά θα γνωρίσεις την αλήθεια".
(μουσική με γυναικείο τόνο)
Σε αυτή την πρώτη ανταλλαγή ιδεών μεταξύ του Πολ Μπρουντον και του Ραμάντα, βλέπουμε τον πυρήνα των διδασκαλιών του Ραμάντα. Κοιτάξτε μέσα στον εαυτό σας και θα βρείτε την αλήθεια. Αλλά τι εννοεί ο Ραμάντα με τον εαυτό; Και πώς μπορούμε να τον βρούμε μέσα μας;
Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουμε ότι είμαστε άνθρωποι. Πιστεύουμε ότι είμαστε ανθρώπινα όντα. Ο Μπαγκάβαν Ραμάνα λέει: "Δεν είσαι άνθρωπος. Δεν είσαι στην πραγματικότητα ανθρώπινο ον. Είσαι κάτι πολύ μεγαλύτερο, πολύ βαθύτερο από αυτό. Είσαι κάτι άλλο, κάτι θεϊκό, κάτι υπέροχο που ονομάζεται με αυτόν τον τρόπο ο αληθινός εαυτός ή το Εγώ. Αυτό το αληθινό εγώ που είμαστε, το γνωρίζουμε όλοι στην καρδιά μας αυτή την αλήθεια. Όλοι γνωρίζουμε ήδη ποιοι είμαστε.
Πώς λοιπόν έμαθε ο Ραμάνα τον πραγματικό του εαυτό; Σύμφωνα με όσα αποκαλύπτει η ιστορία, όπως και στους περισσότερους από εμάς, δεν γεννήθηκε με αυτή τη γνώση. Έκτησε μυστικιστικά αυτή τη γνώση όταν ήταν νεαρός άνδρας. Όταν ήταν μόλις 16 ετών, θα είχε μια εμπειρία που θα άλλαζε για πάντα την πορεία της ζωής του. Μέχρι εκείνη την εποχή, ήταν ένα συνηθισμένο αγόρι από τη Νότια Ινδία, που πήγαινε στο σχολείο, ήταν αθλητικός, είχε δύο αδέλφια και μια αδελφή. Γεννήθηκε το 1879 και η μητέρα και ο πατέρας του τον ονόμασαν Βενκαταράμαν. Ο πατέρας του, Σουντάραμ Ιέιρ, απεβίωσε όταν ήταν 12 ετών, και τότε ο Βενκαταράμαν πήγε να ζει με τον θείο του στο Μαντουρι, στην Ινδία. Εκεί, μια από τις απογευματινές ώρες, είχε αυτό που περιγράφεται ως εμπειρία θανάτου του.
(μουσική παίζει)
Όταν ήταν μικρός στο Μαντουρι, ο Βενκαταράμαν, όπως ήταν γνωστός τότε, έζησε άμεσο, στιγμιαίο και άμεσο φόβο του θανάτου.
Ξαφνικά, μια μέρα, όταν ήταν μόνος στο σπίτι του θείου του, σε ένα δωμάτιο στον επάνω όροφο, ένα μικρό, πολύ όμορφο δωμάτιο, τον κυρίευσε μια πολύ έντονη φοβία για τον θάνατο.
Είχε την αίσθηση ότι πέθαινε ή ίσως είχε ήδη πεθάνει.
Είπε ότι ήταν τόσο έντονο που ήξερε ότι δεν μπορούσε να το αποφύγει. Και έτσι δεν έκανε αυτό που συνήθως θα έκανε ένας νεαρός 16 χρονών: Δεν βιαζόταν να πάει στους συγγενείς του, στους φίλους του ή στον γιατρό. Αποφάσισε ότι ήρθε ο θάνατος. Έτσι είπε: "Τι θα κάνω γι" αυτό;"
Ακόμη και ξάπλωσε κανονικά στο έδαφος με τα άκρα εκτεταμένα, χωρίς να αναπνέει, και έμεινε εκεί σαν να ήταν νεκρός.
Ήταν αυτός ο νεαρός που δεν μελετούσε τη Βεδάντα. Δεν έκανε, δεν άκουγε και δεν ακούει από έναν πλήρως καταρτισμένο δάσκαλο και δεν διάβαζε Βεδαντικά κείμενα. Δεν ξοδεύει τον χρόνο του σε λεπτομερείς φιλοσοφικές συζητήσεις, σίγουρα δεν κάθεται για ώρες και ώρες σε βαθιά διαλογισμό. Όχι, όχι, όχι. Μια μέρα απλώς ξάπλωσε και σκέφτηκε: “Τι θα ήταν να είσαι νεκρός;”
Περιγράφει πώς ο νους του τραβιόταν προς τα μέσα προς τον Εαυτό του για να ανακαλύψει ποιος ήταν στην πραγματικότητα.
Και έκανε μια ανακάλυψη. Είδε ξεκάθαρα ότι ο θάνατος του σώματος δεν είναι ο θάνατός μου. Ακόμα και η παύση του νου δεν είναι η δική μου παύση. Είμαι. Πριν από το σώμα, πριν από το νου, είδε ξεκάθαρα τον νου με το σώμα και ολόκληρος ο κόσμος μπορούσε να εξαφανιστεί σε μια στιγμή και το λιγότερο που θα χανόταν ήταν η ίδια η ύπαρξη.
Η περιγραφή είναι η εξής: λέει: "Είπα στον εαυτό μου: αυτό το σώμα είναι νεκρό. Θα μεταφερθεί στο χώρο ταφής ή στον χώρο αποτέφρωσης και θα κάψει για να γίνει τέφρα, όπως είναι η συνήθεια μας. Αλλά, με τον θάνατο του σώματος, είμαι νεκρός;" Και λέει: "Μπορώ να αισθανθώ τη πλήρη δύναμη της προσωπικότητάς μου, την πλήρη ενέργεια που λάμπει και που περιβάλλει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του σώματος και είναι αθάνατη." Και λέει: "Σε εκείνη τη στιγμή γνώρισα και από τότε για πάντα ότι αυτή είναι η πραγματική μου φύση."
Συνέχισε να είναι μαθητής, συνέχισε να πηγαίνει στο σχολείο, αλλά λέει ότι το Εγώ άρχισε να τραβά όλη την προσοχή μου προς τον εαυτό του. Απλώς τραβάει την προσοχή μου προς τον εαυτό του, ήταν πολύ δύσκολο γι“ αυτόν να ασχοληθεί με κανονικές δραστηριότητες. Έπρεπε να τον κάνει να το κάνει αυτό. Χάθηκε όλος ο ενδιασμός του για όλα εκτός από το Εγώ. Οι άλλες σκέψεις, οι δραστηριότητες, μπορεί να μιλούσα ή να περπατούσα ή να τρώω ή να έκανα οτιδήποτε άλλο, αλλά το Εγώ παρέμενε ως αυτό το υποστρώμα και η συνεχή επίγνωση που βρίσκεται στο επίκεντρο όλων των άλλων πράξεων που κάνουμε.
(παίζει ήρεμη μουσική)
Πρόσθετο στοιχείο τώρα τον καθοδηγούσε και με κάποια περίεργη δύναμη που δεν καταλάβαινε, τον οδήγησε σε ένα ιερό βουνό στη νότια Ινδία. Ποτέ δεν είχε πάει εκεί πριν, αλλά είπε ότι τον έπιασε σαν μαγνήτης.
(συντρίμμια τρένου)
Έκανε δανεισμό αρκετών χρημάτων για ένα εισιτήριο τρένου και άφησε την οικογένειά του χωρίς καμία πρόθεση να επιστρέψει για να πάει στο Όρος Αρούναχάλα, στο Τιρούβαναμάλι.
Η σχέση του Bhagavan με το Arunachala ήταν πολύ μυστηριώδης, επειδή ποτέ δεν έδινε σημασία σε οτιδήποτε εκτός από αυτό. Όμως, όταν πρόκειται για το Arunachala, ήταν τόσο δεμένος μ" αυτό. Για 54 χρόνια, δεν έφυγε από αυτόν τον τόπο. Όπου λέει: "Βρήκα ένα βουνό-μαγνήτη που με κάποιο τρόπο τραβάει την ψυχή, τη καρδιά και τις κάνει να σταματούν. Παίρνει τη συνείδηση στα εσφαλμένα της σημεία."
SARADA: Και η Αρούναχάλα είναι γνωστή ως το βουνό που τραβά προς τον εαυτό του κάθε αναζητητή αυτογνωσίας. Λέει: "Έλα, έλα κοντά μου". Τους υποδέχεται.
Παρουσιαστής: Θα περάσει την υπόλοιπη ζωή του εδώ δίπλα σε αυτό το ιερό βουνό που οι πνευματικοί αναζητητές έρχονται να επισκεφθούν εδώ για χιλιάδες χρόνια.
(μουσική με γυναικείο τόνο)
Ο αρχαίος ινδουιστικός ναός στη βάση του Arunachala προσέφερε πολλά μέρη για τον νεαρό αγοράκι να καθίσει και να διαλογιζόταν σιωπηλά. Ορισμένοι από τους άλλους αγοράκια εκεί θα τον πείραζαν και θα τον πιέζαν όταν προσπαθούσε να διαλογιστεί. Ο Venkataraman απλώς ήθελε να είναι μόνος. Τελικά βρήκε ένα ήσυχο μέρος σε ένα σκοτεινό υπόγειο ενός από τους ναούς και θα καθόταν εκεί σε τόσο βαθιά διαλογισμό που θα χάσει την ικανότητα να φροντίζει τον εαυτό του. Τα έντομα και τα παράσιτα τον βρήκαν και άρχισαν να τρώνε το σώμα του. Είναι πολύ πιθανό να είχε χαθεί για πάντα αν δεν τον ανακάλυπταν κάποιοι από τους ναοτάvτες.
Ορίστε, φανταστείτε τον Ραμάντα, με όλη την προσοχή του να είναι ενσωματωμένη στην ύπαρξή του, φυσικά και άνευ προσπάθειας. Δεν έχει καμία επίγνωση γι" αυτό που συμβαίνει στον εξωτερικό κόσμο. Έτσι βρήκε ένα μέρος όπου κανείς δεν θα μπορούσε να τον ενοχλήσει, αν το θέλουμε να το πούμε έτσι. Εκείνη τη στιγμή βρισκόταν εκεί και κάποια έντομα και μυρμήγκια άρχισαν να τρώνε το σώμα του. Αλλά από τη δική μας σκοπιά, είναι σαν να ήταν αναίσθητος. Αλλά δεν ήταν αναίσθητος από τη δική του σκοπιά, πράγμα που σημαίνει ότι δεν ένιωθε το σώμα του. Δεν υπήρχε επίγνωση του σώματος, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπήρχαν αισθήσεις. Αν δεν τον είχαν βρει, αν δεν τον είχαν θρέψει με φαγητό και γάλα και ούτω καθεξής, θα είχε πεθάνει το σώμα του.
Παρουσιαστής: Αυτοί οι ιεροκήρυκες και ιερείς του ναού άρχισαν να τον φροντίζουν. Του έδιναν γάλα και ρύζι και άλλα τρόφιμα. Επίσης τον προσέχονταν ώστε να έχει την ελευθερία να διαλογίζεται γύρω από τον ναό και την γύρω πόλη. Μπορούσαν να δουν πόσο ξεχωριστός ήταν ο νεαρός ιεροκήρυκας και δεν πέρασε πολύς καιρός πριν αποκτήσει τον πρώτο του τακτικό πιστό. Ο Παλανισουάμι φρόντιζε γι" αυτόν και του επέτρεπε να κάνει ό,τι ήθελε περισσότερο στη ζωή: να κάθεται σιωπηλά και να διαλογίζεται στο Όρος Αρούναχάλα. Με τον καιρό, πολλοί περισσότεροι πιστοί έλυσαν την έλξη για αυτόν. Και έτσι ξεκίνησε η διαχρονική συντροφικότητα μεταξύ αφοσιωμένων πνευματικών οπαδών.
(μουσική με γυναικείο τόνο)
Ο Βενκαραμαν είχε μια πολύ ιδιαίτερη ενέργεια που μπορούσε να την αισθανθεί όποιος κι αν ήταν. Μόλις βρισκόταν στην παρουσία του, οι άλλοι άνθρωποι επίσης μπορούσαν να βρουν γαλήνη και συνειδητοποίηση. Κυκλούσε σε όλο το βουνό από το ένα μέρος στο άλλο, και τελικά θα βρήκε το Σπήλαιο Βιρούπακσα στο Όρος Αρούναχάλα, όπου θα έμενε, συνήθως σιωπηλά, για 17 χρόνια.
Αφού έφτασε στο Τιρούβαναμάλι, δεν μιλούσε, επειδή είπε ότι δεν υπήρχε — δεν υπήρχε κίνητρο να μιλήσει κανείς. Δεν ήταν ότι τηρούσα κάποιο όρκο σιωπής, αλλά ποτέ δεν ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω.
Αναμφίβολα ήταν — η προσοχή του ήταν εστιασμένη μόνο στον εαυτό του, στον αληθινό του εαυτό. Αλλά είναι αυτός ο λόγος που πέρασε τον χρόνο του σιωπηλός;
Όταν ο Μπαγκάβαν μιλάει για σιωπή, δεν μιλάει για σιωπή με τη φωνή. Ούτε μιλάει για σιωπή πνευματική. Μιλάει για τη σιωπή της αγνής ύπαρξης. Έτσι, ακόμη και εν μέσω θορύβου, εκείνη η σιωπή είναι πάντα η υποκείμενη πραγματικότητα. Και ο Μπαγκάβαν συχνά έλεγε ότι η απόλυτη διδασκαλία είναι η σιωπή, επειδή τα λόγια μπορούν μόνο να μας κατευθύνουν στη σωστή κατεύθυνση. Αλλά η σιωπή από μόνη της μπορεί να αποκαλύψει την αλήθεια, επειδή η ίδια η σιωπή είναι η αλήθεια. Έτσι, η σιωπή είναι συνώνυμο της αγνής ύπαρξης, η οποία είναι αυτό που στην πραγματικότητα είμαστε.
Η σιωπή για την οποία μιλούσε ο Ραμάνα Μαχαρίσι δεν είναι η ακουστική σιωπή. Είναι μια σιωπή γεμάτη παρουσία, γεμάτη επίγνωση, γεμάτη την βαθύτερη αναγνώριση που ξεπερνά κάθε λέξη. Οι λέξεις είναι συμβατικές ονομασίες που χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε αντικείμενα, καταστάσεις ή οτιδήποτε παρόμοιο.
Η σιωπή; Η πραγματική σιωπή, μαουνα, είναι ισχυρή. Γιατί εκείνη τη στιγμή ο νους δεν μπορεί να την κατανοήσει. Αυτή η πραγματική, γεμάτη χάρη σιωπή, εκεί συμβαίνει η βαθιά διδασκαλία.
Στη συνέχεια, σιγά-σιγά, άτομα που αναζητούσαν την αλήθεια άρχισαν να έρχονται σε αυτόν. Ένας από αυτούς ήταν ο Σιβαπράκασαμ Πιλάι, ο οποίος έλαβε απαντήσεις από αυτόν γραπτώς και τα οποία τώρα έχουν συσσωρευτεί σε ένα κείμενο με τίτλο: “Ποιος είμαι;”
Έτσι, περίπου το 1902, ο Σρι Μπαγκάβαν ζούσε στην σπηλιά Βιρούπακσα στο Άροναχάλα, και ένας πρώιμος οπαδός του, ο Σιβαπράκασαμ Πιλάι, τον επισκέφθηκε και του έκανε μια σειρά ερωτήσεων. Τώρα, επειδή εκείνη την περίοδο ο Μπαγκάβαν δεν μιλούσε, παρόλο που ο Σιβαπράκασαμ Πιλάι έκανε τις ερωτήσεις προφορικά, οι απαντήσεις δίνονται γραπτώς. Και εδώ σε αυτόν τον κειμενο, "Ποιος είμαι;", όταν καταγράφεται αυτή η συνομιλία, βλέπουμε όμορφες και υψηλού επιπέδου διδασκαλίες που είναι πολύ απλές και πολύ άμεσες, που μας οδηγούν όλο και πιο κοντά στην αυτοπραγμάτωση. Το πρώτο ερώτημα που έκανε ο Σιβαπράκασαμ Πιλάι ήταν: "Ποιος είμαι;"
Και αυτό μας δίνει το όνομα του κειμένου. Και ο Μπαγκάβαν είπε ότι η αλήθεια του τι πραγματικά είσαι είναι η καθαρή συνείδηση. Και είπε ότι για να γνωρίσεις τον εαυτό σου ως καθαρή συνείδηση, πρέπει να αφαιρέσεις ή να εξαλείψεις όλα όσα μπορείς να δεις, όλα όσα είναι παρατηρήσιμα ή αντιληπτά. Αν αφαιρέσεις όλα όσα μπορείς να αντιληφθείς από την συνείδησή σου, το μόνο που μένει είναι η ουσία του τι είσαι. Αυτό είναι το σατ-χίτ-ανάντα: η καθαρή συνείδηση, η ύπαρξη, η ευδαιμονία. Και αυτό είναι επίσης η αυτοπραγμάτωση. Και στο κείμενο δίνει έναν πολύ απλό, κομψό και απλό τρόπο για το πώς να γίνει αυτό. Και μία από τις κύριες μεθόδους που δίνει ο Μπαγκάβαν στο κείμενο, "Ποιος είμαι;", είναι αυτή η μέθοδος αυτοανακάλυψης.
Το κείμενο "Ποιος είμαι;" δεν θα δημοσιευόταν για άλλα 20 χρόνια. Όταν το αναθεώρησε ο Ραμάντα πριν δημοσιευθεί, έκανε πολύ λίγες αλλαγές ή προσθήκες, επειδή πολύ λίγα είχαν αλλάξει στις διδασκαλίες του εκείνη την περίοδο. Η διαδικασία αυτοανακάλυψης του είχε έρθει σε αυτόν εκείνη την ημέρα, όταν βίωσε την εμπειρία του θανάτου του. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο έμαθε τη δική του πραγματική φύση. Και δεν είχε αλλάξει τίποτα από εκείνη τη μοιραία ημέρα στο σπίτι του θείου του.
Και εκείνη τη στιγμή, σε αυτόν προέκυψε αυτόματα αυτή η ερώτηση: Ποιος είμαι; Και περιγράφει πώς αυτή η ερώτηση προέκυψε σε αυτόν, αλλά με μη λεκτική ομιλία. Δεν ήταν ότι αυτός εκφράζοντας λεκτικά αυτόν τον "ποιος είμαι"; Αλλά με μη λεκτική ομιλία, εσωτερικά ένιωθε: Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Ποιος είναι αυτός ο εαυτός μου που πεθαίνει;
Από τη στιγμή που προέκυψε σε αυτόν ο φόβος του θανάτου, τον ώθησε να ερευνήσει. Αυτό που πρόκειται να πεθάνει είναι αυτό το σώμα. Με το θάνατο αυτού του σώματος, θα πεθάνω; Παρόλο που το εξέφρασε με λόγια, το εξήγησε ότι δεν πρόκειται για ούτε καν μια διαδικασία σκέψης. Ήταν απλώς μια άμεση αντίδραση σε αυτόν τον φόβο του θανάτου. Επέστρεψε την προσοχή του στον εαυτό του για να δει αν θα πεθάνω όταν το σώμα θα πεθάνει. Και επειδή επέστρεψε την προσοχή του στον εαυτό του με τόσο ένταση, συγχωνεύτηκε ξανά σ" εκείνη την άπειρη σιωπή της αγνής ύπαρξης που είναι η πραγματικότητα όλων μας.
Σε αυτή την εμπειρία θανάτου, ο Μπαγκάβαν στην πραγματικότητα διεξήγαγε αυτοανακάλυψη. Δεν την αποκαλούσε αυτοανακάλυψη. Ποτέ δεν είχε ακούσει για αυτοανακάλυψη. Αλλά αυτό ακριβώς έκανε στην πραγματικότητα. Και είχε ανακαλύψει τον άμεσο δρόμο προς την απελευθέρωση. Και αυτός ο άμεσος δρόμος, ο πιο άμεσος από όλους, ήταν αυτός που συνέχισε να διδάσκει για το υπόλοιπο της ζωής του σε όσους ήλθαν σε αυτόν.
Η αυτο-ανάκριση σημαίνει να στραφούμε την προσοχή μας μακριά από όλα τα φαινόμενα, μακριά από όλα όσα εμφανίζονται και εξαφανίζονται, πίσω στο ένα πράγμα που είναι σταθερό, αυτό είναι η θεμελιώδης συνειδητότητα του ”Είμαι“. Παρόλο που το μονοπάτι του Μπαγκάβαν είναι ένα πολύ, πολύ απλό μονοπάτι, είναι εξαιρετικά βαθύ. Είναι το απόλυτο, είναι η πλήρης διάλυση του εαυτού μας ως ξεχωριστού ατόμου. Και όταν διαλύουμε, διαλύουμε πίσω σε αυτό που πραγματικά είμαστε, δηλαδή την άπειρη και αιώνια συνείδηση, η οποία είναι η καθαρή συνειδητότητα.
Οι διδασκαλίες του Ραμάνα επικεντρώνονται στον άμεσο τρόπο απελευθέρωσης. Εκείνος μας έδινε μια άμεση μέθοδο, τη απλούστερη μέθοδο, τη ευκολότερη μέθοδο για την απελευθέρωση. Δεν ήθελε να ακολουθούμε περιττές παράτασης. Μας έδωσε απλώς τον απλό τρόπο για την απελευθέρωση, τη ευκολότερη, την απλή μέθοδο. Και αυτό που είπε είναι ο βέβαιος δρόμος. Και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε.
Ο Μπαγκάβαν προτείνει δύο ερωτήσεις που πρέπει να κάνουμε. Η πρώτη ερώτηση έχει πάντα την ίδια απάντηση. Η πρώτη ερώτηση είναι: Σε ποιον προέρχονται αυτές οι σκέψεις ή αυτά τα φαινόμενα; Η απάντηση είναι πάντα: Σ” εμένα. Και η δεύτερη ερώτηση είναι: Ποιος είμαι εγώ;
Άρα, ρωτήστε τον εαυτό σας: Ποιος είναι ο εγώ που γνωρίζει τις σκέψεις; Και μην δώσετε καμία απάντηση, διότι αν δώσω μια απάντηση, θα είναι άλλη σκέψη. Έτσι, χωρίς να δώσω καμία απάντηση, ρωτώ τον εαυτό μου: Ποιος είμαι; Και απλώς παραμένω. Μπορεί να προκύψει μια άλλη σκέψη και στη συνέχεια επαναλαμβάνω τη διαδικασία. Έρχεται μια στιγμή που οι σκέψεις γίνονται όλο και λιγότερες και τελικά σιωπούν εντελώς, όταν κάποιος βιώνει τον πυρήνα της φύσης του.
Αλλά λόγω αυτής της δύναμης του συντονισμού, της σκέψης ότι είμαι αυτό το όνομα και αυτή η μορφή, ο νους ξαναμπλέκει στις σκέψεις, στην σκέψη, στην δραστηριότητα. Έτσι, πάλι το παίρνω πίσω. Το παίρνω πίσω και ο Ραμάνα λέει να προσπαθείς να το κάνεις αυτό όλη την ώρα, είκοσι τέσσερις ώρες το 24ωρο. Δεν υπάρχει περιορισμός χρόνου, δεν υπάρχει περιορισμός, δεν υπάρχουν κανόνες και κανονισμοί εκτός από το γεγονός ότι θέλεις να επιστρέψεις στο δικό σου Εαυτό.
Αυτή η γνώση του τι είμαστε είναι μη-χειροκίνητη γνώση. Δεν βρίσκεται στο νου. Και δεν έχει καμία σχέση με το σώμα. Ο Μπαγκάβαν είπε αυτή την ερώτηση, "Ποιος είμαι;" και αυτή η μέθοδος αυτο-ανακάλυψης τελικά καίγεται μέσα από τη διαδικασία. Και το αποτέλεσμα είναι η καθαρότητα, η οποία είναι η πραγματική μας φύση.
Όταν ο αναζητητής ρώτησε τον Μπαγκάβαν, "Μπαγκάβαν, πώς να διαλογιζόμαστε;" ο Μπαγκάβαν είπε: "Βρείτε τον διαλογιζόμενο". Είπε: "Βρείτε ποιον θέλει να κάνει διαλογισμό". Αν με ρωτάτε για τον Μπαγκάβαν Ραμάννα Μαχαρίσι, η διαλογιστική διαδικασία είναι έρευνα. Είναι η αναζήτηση. Επειδή κάθε μέρα βλέπουμε στο βαθύ ύπνο τη συνένωση του εγώ με την πηγή. Η πηγή όπου η συνένωση του εγώ με την πηγή είναι η καρδιά. Και από εκεί, όταν ξυπνάς, το πρώτο πράγμα που βγαίνει είναι αυτό το "εγώ". Αυτό είναι το πρώτο που ξεπροβάλλει. Στη συνέχεια ο νους ανθίζει. Αν είναι εν μέρει ανοιχτός, θα ονειρευτείς. Όταν ολοκληρωτικά βγει, ξυπνάς. Ολόκληρη η διαδικασία της δημιουργίας συμβαίνει μέσα σε αυτό. Όλες οι σκέψεις εξαρτώνται από τη σκέψη του εγώ. Και οι σκέψεις δημιουργούν τον νου. Κατ" ουσίαν, η σκέψη του εγώ είναι ο νους.
Όταν λέει "σκέψη", δεν εννοεί απλώς την πνευματική συζήτηση. Σύμφωνα με τον Μπαγκάβαν, όλα αυτά είναι σκέψεις. Ολόκληρος ο κόσμος δεν είναι παρά σκέψη. Οποιαδήποτε – οποιαδήποτε πνευματική εντύπωση, οποιοδήποτε πνευματικό φαινόμενο οποιασδήποτε μορφής είναι μια σκέψη. Έτσι όλα τα φαινόμενα είναι σκέψεις. Έτσι, αν είμαστε – όταν λέει: "Τι σημασία έχει πόσες σκέψεις προκύπτουν;" εννοεί ότι σημασία έχει πόσα πράγματα εμφανίζονται; Ό,τι εμφανίζεται, δεν μπορεί να εμφανιστεί χωρίς να εμφανιστεί σε κάτι. Αυτό που εμφανίζεται σε μένα, σε εμένα. Έτσι, ό,τι μπορεί να εμφανιστεί, πρέπει να διερευνήσουμε ποιος είναι αυτός που εμφανίζεται. Η διερεύνηση του ποιος είναι αυτός που εμφανίζεται σημαίνει να αποσπαστούμε από ό,τι έχει εμφανιστεί και να επιστρέφουμε στον εαυτό μας, στην επίγνωση στην οποία όλο αυτό έχει εμφανιστεί. Γιατί η πραγματική φύση του Εαυτού είναι η καθαρή, αόρατη ύπαρξη. Είναι η υποκείμενη πραγματικότητα του χρόνου, του χώρου και όλων των πραγμάτων. Η αυτο-ανάκριση είναι ο τρόπος με τον οποίο ακούμε την σιωπηλή διδασκαλία, ο τρόπος με τον οποίο επανενσωματώνονται στο σιωπή που είναι η πραγματική μας πραγματικότητα. Μόνο σ" εκείνη την σιωπή της αγνής ύπαρξης μπορούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας όπως πραγματικά είμαστε.
(παίζει ήρεμη μουσική)
Προς τούτο τον καιρό ο Ραμάντα είχε γίνει γνωστός ως ο σοφός σοφός στο βουνό. Και τον αποκαλούσαν πολλά ονόματα. Αλλά, καθώς δεν μιλούσε, κανείς δεν γνώριζε πραγματικά το πραγματικό του όνομα. Σε αυτό το στάδιο της ζωής του, ο Ραμάντα δεν είχε καμία σχέση με το όνομά του. Όμως, όταν ένας άλλος δάσκαλος και γνωστός σοφός ήρθε να τον δει, έγινε γνωστός ως Μπαγκάβαν Σρι Ραμάντα Μαχαρίσι.
Το 1907, ο Μπάγκαβαν Ραμάντα επισκέφθηκε από έναν εξέχοντα μελετητή της Σανσκριτικής Γκάναπατι Μούνι. Ο Μούνι γνώριζε όλα τα Βέδες και είχε επιτελέσει πολλές ακραίες πρακτικές και πολλές πνευματικές πρακτικές. Εκείνος ήταν ευρέως σεβαστός ως μεγάλος άνθρωπος. Αλλά δεν καταλάβαινε ποια ήταν η πραγματική πνευματική πρακτική. Παρόλο που είχε διαβάσει όλα αυτά τα διαφορετικά βιβλία, ένιωθε ακόμα μέσα του ότι δεν είχε πραγματικά κατανοήσει την αληθινή διδασκαλία.
Ήξερε τα Βέδες σαν να ήταν τα δικά του παιδικά ύμνα. Γνώριζε την ουσία των Βεδών και είχε εξασκήσει τα πιο έντονα μάντρα των Βεδών. Και είχε κάνει ό,τι μπορούσε να γίνει. Και είχε τη δική του οπαδική βάση. Κανόνας του ήταν να λέγεται Μουνί, αλλά ήταν συνειδητός ότι δεν είχε επιτύχει την πληρότητα.
TOM DAS: Έτσι, πήγε στον Μπαγκάβαν Ραμάνα και τον ρώτησε γι“ αυτό. Και όταν έλαβε την πνευματική διδασκαλία από τον Ραμάνα, ήταν τόσο ενθουσιασμένος, τόσο ευτυχισμένος, που διακήρυξε ότι αυτός είναι ο αληθινός πνευματικός δάσκαλος. Αυτός είναι ο αληθινός σοφός. Και τότε έδωσε στον Ραμάνα το όνομα που τώρα αποκαλούμε Ραμάνα. Και μόνο εκείνη τη στιγμή ο Γκανάπατι Μνούι είπε: ”Αυτό είναι ο Μπαγκάβαν Σρι Ραμάνα Μαχαρίσι“.
Τι σημαίνει ο Ραμάνα; Ο Ραμάνα σημαίνει αυτό στο οποίο κατοικεί τα πάντα, στο οποίο όλα συρρέουν, στο οποίο όλοι ή όλα αγαπούν ή τονίζουν τον Ραμάνα. Αυτό είναι το Εγώ. Αυτό είναι ένα όνομα για το Εγώ. Και είπε: ”Βλέπω ότι αυτός είναι ο Θεός“. Τον βλέπω ως ενσάρκωση ενός Ινδικού Θεού, τον οποίο αποκαλούμε Σουμπραμάνια. Έτσι τον αποκαλούσε Μπαγκάβαν. Μπαγκάβαν σημαίνει Θεός. Ο Ραμάνα είναι το Εγώ. Και είπε: ”Είναι αλήθεια ότι αυτός είναι ο Θεός. Τον βλέπω ως ενσάρκωση ενός Ινδικού Θεού, τον οποίο αποκαλούμε Σουμπραμάνια“. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος μεταξύ των Ραμάνων, μεταξύ των βλέπων. Ο Ραμάνα σημαίνει βλέποντα την αλήθεια. Είναι ο μεγαλύτερος μεταξύ των βλέπων της αλήθειας, γι” αυτό είναι ο Μπαγκάβαν. Και εκείνη την ίδια ημέρα έγραψε σε όλους τους μαθητές του: "Βρήκα τον δάσκαλό μου, τον έχω αποκαλέσει Μπαγκάβαν Σρι Ραμάνα Μαχαρίσι". Από τότε και στο εξής όλοι σας τον αποκαλείτε έτσι και ας γνωρίζει ολόκληρος ο κόσμος ότι είναι Μπαγκάβαν Σρι Ραμάνα Μαχαρίσι.
Παρουσιαστής: Ο Ραμάνα ζούσε στο Άρουναχάλα εδώ και πολλά χρόνια. Μετακόμισε στο σπήλαιο Βιρούπακσά και ζούσε ακόμα σιωπηλά. Ολόκληρη την περίοδο από τότε που έφυγε από το σπίτι του, η οικογένειά του έψαχνε για αυτόν. Τελικά, άκουσαν για έναν νεαρό σουάμι με το όνομα Βενκαταράμαν που ζούσε στο Τιρούβαναμάλι. Αποφάσισαν να έρθουν να δουν αν ήταν ο ίδιος Βενκαταράμαν που είχε φύγει από το σπίτι του τόσα χρόνια πριν.
Ο Ραμάντα είχε εγκαταλείψει το σπίτι του, είχε αφήσει πίσω του την οικογένειά του και βρισκόταν στο Τιρούβαναμάλι στο ιερό βουνό Αρούναχάλα. Και μόλις η οικογένειά του τον εντόπισε, του ζήτησε να επιστρέψει στο σπίτι τους και εκείνος ήταν αποφασισμένος ότι δεν θα επέστρεφε ποτέ σπίτι του. Θα παραμείνει στο Τιρούβαναμάλι στο Αρούναχάλα. Και όπως μπορείτε να φανταστείτε, αυτό ήταν στην αρχή πολύ ανησυχητικό για την οικογένειά του. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, η μία μετά την άλλη, γίνανε μέρος του στην Τιρούβαναμάλι στο Αρούναχάλα και έγιναν οι ίδιοι οι προσήγοροι του.
Η μητέρα του, Αλαγκάμαλ, τελικά μετακόμισε μαζί του στο Ασράμ Σάνκα και έμεινε μαζί του μέχρι τον θάνατό της έξι χρόνια μετά την άφιξή της στο Τιρούβαναμάλι. Βοήθησε στην φροντίδα του Ραμανα και των οπαδών του κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και όταν πέθανε στα χέρια του από ασθένεια, ο Ραμανα είπε ότι δεν είχε πεθάνει, ότι είχε απορροφηθεί. Η Αλαγκάμαλ ενταφιάστηκε στους πρόποδες του Αρούναχάλα και χτίστηκε για την μνήμη της μια πέτρινη ταφόπλακα. Αργότερα, σε αυτό το σημείο χτίστηκε ένας ναός. Και αργότερα ο Ραμανα έφυγε από το βουνό και αποφάσισε να μείνει εδώ μόνιμα. Επέστρεψε ξανά στη διδασκαλία και εδώ, σε πολλά χρόνια, χτίστηκε το Ασράμ Ραμανα από τους οπαδούς του με δωρεές που έφταναν συνεχώς.
(αίθουσα με ήρεμη μουσική)
Ο αδελφός του Ραμάνα, Νιράντζαν Άνάντα Σουάμι, έγινε ο διευθυντής του ιασάρματος, καθώς ο Ραμάνα δεν έκανε αυτά τα πράγματα. Ωστόσο, βοήθησε με άλλες καθημερινές εργασίες. Επίσης, ήταν πολύ προσεκτικός με τους επισκέπτες και τους λάτρεις του, και πάντα φρόντιζε ώστε να τους φροντίζονται καλά. Φρόντιζε να είναι προσβάσιμος σε όλους, ώστε όποιος ήθελε να τον επισκεφθεί να μπορεί να τον βρει. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο μετακόμισε στον πυθμένα του λόφου, όπως είπε με θεϊκή θέληση, ώστε να είναι διαθέσιμος στους λάτρεις και τους επισκέπτες ημέρα και νύχτα. Αυτόν τον καιρό ένιωθε ότι η διδασκαλία ήταν το καθήκον του στη ζωή και ότι έπρεπε να είναι προσβάσιμος σε όλους όσους ήθελαν να επισκεφθούν το Ιασάρμα του Ραμάνα για να αναζητήσουν καθοδήγηση.
(αίθουσα με ήρεμη μουσική)
Όταν ένα ώριμο άτομο έρχεται σε επαφή με τον αφυπνισμένο δάσκαλο, ο μαθητής επίσης ξυπνά στην ίδια στάθμη του δασκάλου. Αυτό μπορεί να του παραδοθεί με μια κίνηση. Όταν οι ευσεβείς ήρθαν σε αυτόν, τον είδε απλώς ως ήδη αφυπνισμένο. Ο Μπαγκάβαν είπε σε πολλούς ότι πρόκειται μόνο για μια προσποίηση ότι πράττεις. Θέλεις να συνεχίσεις το παιχνίδι. Είσαι ήδη αυτό. Τι υπάρχει να πετύχεις; Τι υπάρχει να επιτύχεις; Όσοι ήταν έτοιμοι να δεχθούν τη διδασκαλία, την έλαβαν τόσο γρήγορα που μπαίνεις στο δωμάτιο και δεν βγαίνεις ξανά. Αυτό το άτομο δεν βγαίνει ξανά.
Επειδή αυτό που συμβαίνει όταν κάνουμε την αυτο-ανάκριση είναι ότι έρχεται ένα σημείο όπου βλέπουμε ότι αυτός ο τομέας πρέπει να γίνει από την ταυτότητα, σωστά; Το κάνει η διάνοια. Όταν υπάρχει μια διαδικασία, γίνεται με τη διάνοια. Έτσι συμβαίνει με τη διάνοια, αλλά πρέπει να υπερβαίνει τη διάνοια. Υπάρχει ένα σημείο στο οποίο η διάνοια παύει να δρα. Πρέπει να παύσει, οι σκέψεις παύουν να υπάρχουν. Αλλά επειδή δεν έχουμε συνηθίσει σε αυτή την εμπειρία, υπάρχει μια αίσθηση ότι έχω φτάσει σε ένα κενό. Έχω φτάσει σε μια κενότητα. Δεν ξέρω πού πηγαίνω. Ποιος είναι ο συνοδός σε εκείνη τη στιγμή; Ποιος είναι ο υποστηρικτής εκείνη τη στιγμή; Αυτό που λέει ο Ραμανα είναι — αυτό που λέει ο Ραμανα είναι, είναι ο εσωτερικός γκουρού, το Εγώ. Σε εκείνο το σημείο, το Εγώ στην πραγματικότητα αναδύεται και αγκαλιάζει τον αναζητητή. Αποκαλύπτεται ο εαυτός του.
Και κάποιος ρώτησε τον Ραμάνα Μαχαρίσι: "Ποιος είναι ο γκουρού σας;" Εκείνος είπε, στην πραγματικότητα, ρώτησε: "Λέτε ότι δεν χρειάζεται γκουρού". Ο Ραμάνι είπε: "Πότε το είπα αυτό; Εγώ επίσης έχω έναν γκουρού". Στη συνέχεια, ρώτησε: "Ποιος είναι ο γκουρού σας;" Ο Ραμάνι είπε: "Ο εσωτερικός, το Εγώ είναι ο γκουρού μου".
Ο Μπαγκάβαν Ραμάνα εξήγησε ότι όταν οι άνθρωποι έρχονται για πρώτη φορά σε πνευματικές διδασκαλίες, συχνά αντιπροσωπεύουν μια δύναμη έξω από τον εαυτό τους. Ας την αποκαλέσουμε Θεός. Μπορούμε να την αποκαλέσουμε Σύμπαν, ή Μέγα Πνεύμα, αλλά ας την αποκαλέσουμε απλώς Θεός. Αντιπροσωπεύουμε κάποια δύναμη μεγαλύτερη από τον εαυτό μας έξω από τον εαυτό μας, και ίσως προσευχόμαστε σε αυτήν την δύναμη, ή την λατρεύουμε, ή αισθανόμαστε έλξη προς αυτήν την δύναμη. Ο Μπαγκάβαν είπε ότι μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, αυτή η δύναμη θα εκδηλωθεί ως γκουρού, δάσκαλος, συχνά σε ανθρώπινη μορφή, αλλά όχι απαραίτητα. Και τότε αισθανόμαστε έλξη προς αυτόν τον δάσκαλο, τον γκουρού. Και ο δάσκαλος τότε θα μας πει να γυρίσουμε μέσα μας και να ανακαλύψουμε την αληθινή μας φύση, το Εαυτό μας. Έτσι έχουμε αυτά τα τρία πράγματα. Έχουμε τον Θεό, την μεγαλύτερη δύναμη που αντιλαμβανόμαστε ότι βρίσκεται έξω από εμάς, την οποία αρχικά μπορεί να λατρεύουμε. Στη συνέχεια ο Θεός μας κατευθύνει προς τον γκουρού, τον δάσκαλο. Ο δάσκαλος μας κατευθύνει προς την ίδια μας την φύση. Και αυτά τα τρία είναι ένα. Θεός, Γκουρού, Εαυτό. Είναι ένα και το ίδιο πράγμα.
ΕΠΙΛΟΓΗ: Το Ασράμ Χαραμάντα ήταν πλέον πλήρως δραστήριος και αναζητητές από όλο τον κόσμο έρχονταν σε αυτόν. Όχι μόνο Ινδουιστές ήρθαν σε αυτόν, αλλά και Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί, Εβραίοι, Παρσίτες και ποτέ δεν περίμενε να αλλάξουν ηθικές πεποιθήσεις. Η αφοσίωση στον γκουρού και η ροή της χάρης του οδηγούν στην βαθύτερη πραγματικότητα κάθε θρησκείας και στην αυτο-ανάκριση για την απόλυτη αλήθεια πίσω από όλες τις θρησκείες. Τους καθοδηγούσε στην αυτο-ανάγνωση, ανεξάρτητα από την καταγωγή τους ή τις πεποιθήσεις τους. Μερικές φορές αυτό συνέβαινε μέσω του βλέμματός του ή με κάποια άμεση αναφορά στην αλήθεια, αλλά όλοι ένιωθαν την θεϊκή παρουσία του. Επίσης, τα ζώα έμπαιναν στον ειρηνικό του χαρακτήρα. Αλλά, ίσως η μεγαλύτερη κληρονομιά που μας άφησε ήταν αυτή η μέθοδος αυτο-ανάκρισης. Ο Ραμάντα είπε ότι η αυτο-ανάκριση είναι το μοναδικό άρτιο μέσο, το μοναδικό άμεσο για να συνειδητοποιήσουμε την άνευ όρων, απόλυτη ύπαρξη που είμαστε πραγματικά. Η προσπάθεια να καταστραφεί το εγώ ή ο νους μέσω των σάντανων εκτός από την αυτοανακάλυψη, είναι σαν ο κλέφτης να μετατρέπεται σε αστυνομικό για να πιάσει τον κλέφτη που είναι ο ίδιος. Μόνο η αυτοανακάλυψη μπορεί να αποκαλύψει την αλήθεια ότι ούτε το εγώ ούτε ο νους υπάρχουν πραγματικά και να επιτρέψει στον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει την αγνή, αδιαφορία της ύπαρξης του Εαυτού ή του Απόλυτου. Με την συνειδητοποίηση του Εαυτού, δεν απομένει τίποτα να γνωρίζει, επειδή είναι η απόλυτη ευδαιμονία. Αυτός είναι ο Όλος.
(σοβαρή μουσική)
Ένα μάντρα που ψάλλουμε συνεχώς: Εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ. Γιατί λοιπόν να μην το διερευνήσουμε; Να ανακαλύψουμε τι είναι, να το εξερευνήσουμε. Τότε θα διαπιστώσουμε ότι το εγώ δεν είναι πραγματικό. Υπάρχει καθαρή συνείδηση. Αλλά το "εγώ" είναι κάτι πολύ κοντά μας, κάτι πολύ προσωπικό. Όλα τα προβλήματα συμβαίνουν στο "εγώ". Όλο ο πόνος συμβαίνει στο “εγώ”. Ακόμη και η πνευματική αναζήτηση οφείλεται στο "εγώ". Επειδή έχω πόνο, θέλω να απαλλαγώ από αυτόν τον πόνο. Και στη συνέχεια καταλήγω να ανακαλύπτω ότι το ίδιο το "εγώ" είναι το πρόβλημα. Επειδή στον βαθύ ύπνο, το εσωτερικό ον σου δίνει μια ένδειξη, ένα στοιχείο, ότι όταν το "εγώ" δεν υπάρχει, δεν υπάρχει πόνος. Επειδή αυτός είναι η μόνη αυθεντική κατάσταση που σου δίνει μια γεύση της απουσίας του σώματος, της απάθειας, της αλλοτριότητας του εαυτού, όπου υπάρχει μόνο η ύπαρξη και βγαίνεις κάθε μέρα, βγαίνεις με την επιθυμία να επιστρέψεις. Δεν θέλεις να είσαι αυτός ο άνθρωπος. Θέλεις να είσαι σε αυτή την απρόσωπη κατάσταση.
ΕΠΙΣΗΜΕΝΟΣ: Ο Ραμάνα μιλούσε για τις καταστάσεις ύπαρξης: το ξύπνημα, το όνειρο και ο βαθύς ύπνος. Υπάρχει επίσης μια τέταρτη κατάσταση. Αυτή είναι το Απόλυτο, το Εαυτό, η συνείδηση που βρίσκεται πίσω από όλα αυτά. Αυτή η κατάσταση είναι γνωστή ως Τουρία. Δεν είναι πραγματικά μια κατάσταση, καθώς βρίσκεται πάντα παρούσα. Ο Ραμάνα έζησε τη ζωή του στην Τουρία. Ήταν πάντα ενήμερος για τις άλλες καταστάσεις, αλλά δεν επηρεαζόταν από την έλευση και την εξαφάνιση τους.
Τουρία. Η Τουρία σημαίνει κυριολεκτικά "το τέταρτο". Σημαίνει την τέταρτη κατάσταση, σε αντίθεση με τις προηγούμενες τρεις, που είναι ο ξύπνος, το όνειρο και ο βαθύς ύπνος χωρίς όνειρα. Η Τουρία είναι η τέταρτη κατάσταση. Είναι η καθαρή συνείδηση. Είναι το Εγώ σας. Είναι αυτό που πραγματικά είστε. Η Τουρια είναι απλώς μια άλλη λέξη για τη γνήσια φύση σας. Η Τουρία είναι καθαρή συνείδηση. Όταν η προσοχή σας στρέφεται προς τον εαυτό σας, προς το Εγώ, προς αυτό που πραγματικά είστε, ανακαλύπτετε τον εαυτό σας όπως πραγματικά είστε. Αυτό είναι η Τουρία, αυτό είναι το Εγώ σας. Αυτό είναι η πραγματική σας ταυτότητα. Διαφέρει από την κατάσταση ξύπνου, από την κατάσταση ονείρου και από την κατάσταση βαθύς ύπνος. Διαφέρει από αυτές τις τρεις και γι" αυτό ονομάζεται τέταρτη, Τουρία. Όταν ανακαλύπτεται όπως είναι, τότε ανακαλύπτεται ότι δεν είναι η τέταρτη, επειδή οι άλλες τρεις είναι στην πραγματικότητα ψευδαισθήσεις. Ανακαλύπτεται ότι είναι η Τουρία, η Τουρία, η Ανταύτη. Η Ανταύτη σημαίνει μη διπλότητα, την αληθινή αλήθεια, το ένα Εγώ που είστε πραγματικά.
Κοιτάξτε τη ζωή μας. Είμαστε ξύπνιοι, αυτή είναι η ζωή μας. Αλλά κοιμόμαστε επίσης και έχουμε όνειρα. Υπάρχει επίσης βαθύ ύπνος: καμία αφυπνιστική εμπειρία, καμία εμπειρία ονείρου, απλώς ένα κενό για λίγο τουλάχιστον. Και τότε αυτός ο κύκλος επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Και αυτό είναι που αποκαλούμε ζωή. Εσύ, η συνείδηση με αυτό το σώμα και το νου σου, κατοικείς σε αυτόν τον κόσμο. Αυτό είναι που αποκαλούμε ζωή. Αλλά όταν κοιμόμαστε και ονειρευόμαστε, η συνειδητή μας εμπειρία συνεχίζεται στα όνειρά μας, αλλά αφήνουμε αυτόν τον κόσμο πίσω μας. Δεν βιώνουμε ούτε το υπνοδωμάτιο όπου κοιμόμαστε, ο καναπές, ούτε καν το σώμα μας βιώνεται στα όνειρά μας. Και μετά περνάμε στην τρίτη φάση: βαθύ ύπνο. Και στο βαθύ ύπνο συμβαίνει κάτι ακόμα πιο βαθύ: υπάρχουμε. Αφού, υποστηρίζουμε ότι εγώ είμαι αυτός που κοιμήθηκε. Δεν υποστηρίζουμε ότι κάποιος άλλος κοιμήθηκε. Ούτε καν υποστηρίζουμε ότι δεν υπήρξα. Έχω εκλείψει στον βαθύ ύπνο. Αυτό θα ήταν περίεργο, επειδή, όταν κοιμάμαι — αυτό σημαίνει ότι ανακατασκευάζομαι κάθε φορά που κοιμάμαι; Είναι τόσο περίεργο.
Έτσι, είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχω με κάποια μορφή. Σε κάποιο βαθμό, υπάρχω. Ακόμα και όταν δεν βιώνω τον κόσμο. Δεν βιώνω αυτό το σώμα. Δεν βιώνω ούτε όνειρα, ούτε απλώς μια βαθιά κατάσταση ύπνου. Συνεπώς, εγώ, ο βιώνων, δηλαδή η συνείδηση, δεν μπορούμε να βιώνουμε εμπειρία χωρίς συνείδηση. Εμπειρίζομαι αυτόν τον κόσμο με αυτό το σώμα και το νου μου. Εμπειρίζομαι τον κόσμο των ονείρων χωρίς αυτόν τον σώμα, αλλά με τη σκέψη μόνο. Και βιώνω τον βαθύ ύπνο χωρίς σώμα και σκέψη. Τότε ποιος είμαι; Είναι σαν ένα αίνιγμα. Έχουμε τρεις επιλογές: ο ξυπνητής σε αυτόν τον κόσμο, ο ονειροπόλος με τον κόσμο των ονείρων, όχι με αυτόν τον κόσμο του σώματος; Και ο βαθύς ύπνος. Τι είναι αυτό το ένα που κυλά μέσα και πέρα από όλους αυτούς τους τρεις; Μπορεί να είναι μόνο η συνειδητοποίηση της ύπαρξης. Είμαι και λάμπω. Αυτό που βρίσκεται μέσα και πέρα από αυτούς τους τρεις, ονομάζεται τέταρτο. Δεν είναι πραγματικά τέταρτο. Είναι αυτό που εμφανίζεται ως τρεις. Από μόνη της, δεν είναι ούτε αντικείμενο ούτε αντικείμενο. Είναι απλώς ύπαρξη και συνείδηση. Η συνείδηση αυτή είναι η Τουρία. Δεν είναι μια τέταρτη κατάσταση της συνείδησης. Συχνά έτσι μεταφράζεται. Είναι η ίδια η συνείδηση που έχει τρεις καταστάσεις: ξύπνιος, ονειρευόμενος και βαθύς ύπνος. Οι καταστάσεις έρχονται και φεύγουν. Η Τουρία δεν έρχεται και φεύγει.
Δεν σταματάμε ποτέ να το συνειδητοποιούμε αυτό, επειδή τώρα συνειδητοποιούμε τον εαυτό μας ως αυτόν τον άνθρωπο, αυτόν τον σώμα. Δεν μπορούμε να είμαστε συνειδητοποιημένοι ότι είμαι αυτός ο σώμα χωρίς να είμαστε συνειδητοποιημένοι ότι είμαι. Έτσι, αυτή η συνειδητοποίηση, ότι είμαι αυτός ο σώμας, είναι η θεμελιώδης συνειδητοποίηση. Αυτή η συνειδητοποίηση ότι είμαι αυτός ο σώμας, είναι η Τουρία. Με την επιτήρηση του εαυτού ως λέει, ο νους θα επιστρέψει στη γενέτειρά του. Η γενέτειρα του σημαίνει την πηγή του, εκείνη την αγνή ύπαρξη από την οποία προήλθε. Η σιωπή της αγνής ύπαρξης από την οποία προήλθε, η οποία είναι η Τουρία.
Ο Ραμάνα Μαχαρίσι ήταν η ζωντανή ενσάρκωση του Τουρία. Ο Τουρία δεν ήταν μια έννοια ή μια λέξη για τον Ραμάνα. Ήταν ολόκληρο το όχημα της έκφρασής του εδώ στον κόσμο. Ο Ραμάνα είναι μία από τις μεγαλύτερες εξιστορήσεις του τι είναι ο Τουρία — ένα μαγικό ον που απλώς εκπέμπει φως, σιωπή, παρουσία και ύπαρξη.
Η Τούριγια είναι η καθαρή συνείδηση. Η καθαρή συνείδηση δεν μπορεί ποτέ να είναι αντικείμενο της συνειδητοποίησης. Έτσι, αυτό που γνωρίζει την καθαρή συνείδηση είναι μόνο η καθαρή συνείδηση. Η αλήθεια είναι ότι όταν γνωρίζουμε τον εαυτό μας όπως πραγματικά είμαστε, θα γνωρίζουμε ότι η Τούριγια είναι αιώνια. Δεν έχουμε βγει ποτέ από την Τούριγια. Δεν έχουμε ανέλθει ποτέ ως εγώ.
(ελαφριά μουσική)
Είναι αναπόφευκτο ότι όλοι μας θα αναγνωρίσουμε και θα συνειδητοποιήσουμε την Τούρια για τον εαυτό μας. Γιατί; Επειδή αυτή είναι η πραγματική μας φύση. Είναι αναπόφευκτη. Είναι αμετάβλητη. Είναι αμετάβλητη.
Ποιος ήταν ο Ραμάνα ή ποιος ήταν ο Ραμάνα; Ήταν η ενσάρκωση της Βαγκάβντ Γκίτα; Ήταν η ενσάρκωση των Βεδ; Πολλοί έχουν τραγουδήσει τραγούδια γι" αυτόν, λέγοντας ότι είναι η ενσάρκωση της ουσίας των Βεδών. Εκείνος, ως 16χρονος, χωρίς καμία γνώση οιασδήποτε γραφής, συμπεριλαμβανομένων των Βεδών, ή των Βεδών του Σαντάνταν Νταρμά, είχε την πιο υψηλή εμπειρία αυτογνωσίας και αυτοσυγκράτησης από την οποία ποτέ δεν απομακρύνθηκε. Από αυτή την άποψη, δεν είναι απλώς η ενσάρκωση των Βεδών, αλλά η απόδειξη για όλους τους ανθρώπους, είτε είναι σκεπτικιστές είτε πιστοί, ότι αυτό είναι αληθινό. Γιατί αυτό του ήρθε χωρίς προηγούμενη γνώση γι" αυτό. Έγινε αυτό μέσω άμεσης διαίσθησης.
Η διδασκαλία του Ραμάνα είναι παγκοσμίως αποδεκτή επειδή αφορά το Εαυτό μας. Όπως έλεγε ο Μπαγκάβαν, το μόνο που είσαι βέβαιος, το μόνο που είσαι σίγουρος, είναι η δική σου ύπαρξη. Η αλήθεια είναι διαθέσιμη σε όλους ως δική τους ύπαρξη. Ως δικό τους "εγώ". Μπορεί να είσαι ακόμη και αγνωστικιστής ή άθεος, όμως δεν μπορείς να αρνηθείς την ύπαρξή σου.
Αλλά όταν βρίσκεις κάποιον που στην πραγματικότητα δείχνει την βαθύτερη αλήθεια μέσα σου, αυτό είναι μια αξιοσημείωτη στιγμή γαλήνης. Και ο Ραμάντα ήταν μια όμορφη εκδήλωση αυτής της γαλήνης, και είναι ένα εμπνευστικό πρότυπο για όλους τους γνήσιους αναζητητές, για όλους τους δασκάλους, για όλους όσους αναζητούν φως, ελευθερία, αλήθεια και πραγματικότητα. Ήταν τόσο απλό. Εκείνος ήταν αυθεντικός. Ο Ραμάντα είχε πρόσβαση σε μια πηγή ευδαιμονίας, αγάπης και χαράς που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν ούτε καν να ονειρευτούν.
(μουσική με γυναικείο τόνο)
ΛΟΓΟΣ: Αρουναχάλα Σίβα
ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ: Οι περισσότεροι από τους οπαδούς του Ραμάνα δεν μπορούσαν να φανταστούν τον κόσμο χωρίς την παρουσία του δασκάλου και πνευματικού οδηγού τους. Πολλοί από αυτούς βασίστηκαν στην καθοδήγησή και την χάρη του για να τους οδηγήσουν στη ζωή τους. Αλλά όταν μια καρκινική όγκος εμφανίστηκε στο χέρι του μια μέρα, συνειδητοποίησαν ότι το σώμα του δεν θα ήταν μαζί τους για πάντα.
Τον Νοέμβριο του 1948 βρέθηκε ένα μικρό καρκινικό εξόγκωμα στο χέρι του Σρι Ραμάνα και τον επόμενο χρόνο αυτό το εξόγκωμα αφαιρέθηκε. Αλλά δυστυχώς ο καρκίνος επέστρεψε και τελικά αυτό οδήγησε στην απώλειά του το 1950.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ: Εδώ είναι μια αναφορά στην τελευταία του νύχτα. Καθώς ήταν ξαπλωμένος σε αυτό το δωμάτιο στο ιερό, μια ομάδα ευσεβών άρχισε να τραγουδάει το "Arunachala Shiva". Αφού το άκουσε, τα μάτια του Sri Bhagavan άνοιξαν και λάμπησαν. Έδωσε μια σύντομη χαράμια χαρά, από τα εξωτερικά άκρα των ματιών του, και τα δάκρυα ευδαιμονίας έπεσαν. Μια ακόμη βαθιά ανάσα και δεν υπήρχε τίποτα περισσότερο. Δεν υπήρχε αγώνας, δεν υπήρχε σπασμός, δεν υπήρχαν άλλα σημάδια θανάτου. Μόνο ότι η επόμενη ανάσα δεν ήρθε. Στις 8:47 μ.μ., έδωσε την τελευταία του πνοή.
Ο Ραμάνα μπορεί να έχει αφήσει πίσω του το σώμα, αλλά το πνεύμα του ζει. Είχε πει: "Πριν το σώμα πεθάνει, δεν θα φύγω. Πού θα μπορούσα να πάω; Εδώ είμαι». Για τον Ραμάνα, δεν υπήρχε αλλαγή, δεν υπήρχε χρόνος, δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Δεν έφυγε πουθενά. Υπήρχε μόνο η αιώνια στιγμή, στην οποία όλη η διάρκεια του χρόνου βρίσκεται σε ισορροπία και είναι καθολική, χωροφανής, εδώ. Αφήνοντας πίσω του πολλά όμορφα βιβλία με τις διδασκαλίες του και τα ποιήματά του που είχε γράψει. Πολλοί από τους ευσεβείς του είχαν επίσης γράψει βιβλία για τις αλληλεπιδράσεις του με πνευματικούς αναζητητές και αναφορές για την καθημερινή του ζωή.
(αργή μουσική με φλάουτο)
Και ακόμα πολλά χρόνια μετά που ο Ραμάντα έφυγε από εμάς, το ιασάρμα του εξακολουθεί να είναι γεμάτο δραστηριότητα. Το πνεύμα του είναι ζωντανό εδώ. Και η θεϊκή ενέργειά του μπορεί να γίνει αισθητή από όσους επισκέπτονται το ιασάρμα του.
Αυτό το ιασάρμα από την αρχαιότητα, θα έλεγα, είναι ένας ναός σιωπής και για εκείνους που αναζητούν τον εαυτό τους και ανακαλύπτουν τον εαυτό τους. Η Αρούναχάλα έχει προσελθεισέ τους αναζητητές όπως εσείς και όσους θέλουν να έρθουν και να ανακαλύψουν τον εαυτό τους. Αυτό είναι ένα μέρος συνειδητοποίησης. Όπως βλέπετε, πολλοί άνθρωποι από όλο τον κόσμο βρίσκονται εδώ. Έτσι, οι άνθρωποι μου λένε ότι ενώ είχα όλες αυτές τις περίπλοκες ερωτήσεις, όλες απαντήθηκαν εδώ, σιωπηλά.
Η δύναμη του Αραμάν Ασράμ είναι ένα μεγάλο μυστήριο. Το μόνο πράγμα που μπορούμε να πούμε είναι αυτό που είπε και ο Μπαγκάβαν. «Πού μπορώ να πάω; Εδώ είμαι», είπε. Μόνο το σώμα είχε τη μοίρα του να ζει για 71 χρόνια. Αλλά η δύναμη που ξεκίνησε, η δύναμη που μεταδίδει την εμπειρία, εξακολουθεί να λειτουργεί πολύ δυναμικά από αυτό το κέντρο. Έτσι δεν μπορείς να την αναλύσεις πολύ πνευματικά. Είναι ακριβώς όπως το μυστήριο του Αρανούαχάλα. Το μυστήριο του Αρανούαχάλα υπάρχει όπως και η παρουσία του Μπαγκάβαν.
(τα πουλιά να γρυλίζουν)
Είναι... ζωντανός. Αυτό είναι όλο.
ΠΑΡΑΜΕΝΩΡΟΣ: Ο Ραμάνα δεν έφερε στον κόσμο μια νέα θρησκεία. Η αυτοπραγμάτωσή του απλώς επιβεβαίωσε αυτό που οι αρχαίες γραφές αναφέρουν εδώ και χιλιάδες χρόνια. Με άμεση διαίσθηση, όταν ήταν νεαρός άνδρας, συνειδητοποίησε ότι αυτές οι αρχαίες κατανοήσεις του Εαυτού είναι αληθείς για όλους σε κάθε χώρα και θρησκεία. Και όλοι μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε αυτή την αλήθεια μέσω των διδασκαλιών του για αυτοανακάλυψη. Οι διδασκαλίες του έχουν εξαπλωθεί πολύ πέρα από την Ινδία. Τυπικά εφαρμόζονται σε όλο τον κόσμο και μπορούν να εφαρμόζονται από οποιονδήποτε, οπουδήποτε, οποτεδήποτε. Δεν έχει σημασία πού βρίσκεστε ή ποιοι είστε. Δεν έχει σημασία τι κάνετε ή σε τι πιστεύετε. Απλώς γνωρίστε τον εαυτό σας, θα έλεγε ο Ραμάνα. Αυτή η γνώση έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο. Και θα έλεγε: Η μεγαλύτερη υπηρεσία που θα μπορούσατε να προσφέρετε στον κόσμο είναι η δική σας αυτοπραγμάτωσή σας. Και η συνειδητοποίηση του Εαυτού είναι απλή, επειδή δεν πρόκειται για την απόκτηση οτιδήποτε, αλλά για την αναγνώριση του τι είστε πάντα ήδη. Η έμφαση του πάνω σε ανθρώπους που έρχονταν σε αυτόν ήταν να εισέλθουν μέσα στον εαυτό τους και να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, διότι μόνο η τυρία είναι πραγματική. Όπου και αν ρωτάει κανείς ειλικρινά την ερώτηση «Ποιος είμαι;» και όπου και αν σιωπήσει ακόμη και αυτή η ερώτηση, ο Ραμανα βρίσκεται εκεί. Όχι ως ένας δάσκαλος που θυμούνται, αλλά ως το εαυτό που δεν έφυγε ποτέ.
(μουσική με γυναικείο τόνο)
Ο Αουραναχάλα Ομ…
Ο Αουραναχάλα Ομ…
Ο Αουραναχάλα Ομ…
Αρούναχάλα, Αρούναχάλα, Αρούναχάλα,
Αρούναχάλα, Αρούναχάλα, Αρούναχάλα,
Αρούναχάλα, Αρούναχάλα, Αρούναχάλα,
Αρούναχάλα, Αρούναχάλα, Αρούναχάλα,
Σίβα, Σίβα, Σίβα,
Σίβα, Σίβα, Σίβα,
Σίβα, Σίβα, Σίβα.
Σίβα, Σίβα, Σίβα.