Awakening Mind Films Deel 2 – De Geest Ontsluierd

Om de menselijke ervaring te ervaren, moet je een grote vergetelheid ondergaan. Het sluiter van het geconditioneerde denken verduistert de waarheid van wie we werkelijk zijn en zet ons in een wereld van afscheiding, beperking en twijfel. Dus wie zijn we eigenlijk? Zijn we slechts een geest die in een lichaam leeft en door het leven navigeert, op zoek naar geluk en het vermijden van lijden? Of is het iets heel anders, iets veel dieper, iets eeuwigs? Iets wat niet in woorden kan worden uitgelegd. Iets wat wanneer het werkelijk wordt begrepen, ware vrede en ware vervulling brengt. Hier gaan we verder dan het sluiter van het denken, verder dan gedachten en sensaties, om de waarheid te ontdekken van wie we werkelijk zijn.

Wat is dan wel de geest? In de loop der geschiedenis is deze vraag talloze keren gesteld. Vanaf de vroegste spirituele en wetenschappelijke onderzoeken van de mensheid is de menselijke geest op verschillende manieren in verschillende culturen begrepen en geconceptualiseerd. Mensen hebben filosofie, psychologische en wetenschappelijke theorieën, alsmede methoden van directe onderzoek, gebruikt om de geheimen van de geest te doordringen… om erachter te komen wie we zijn, voorbij de geest en het lichaam.

[Tom Das] – Gewoonlijk denken we dat de geest iets is dat zich binnenin het hoofd bevindt, zoals de hersenen, en dat het te maken heeft met denken en cognitie. De geest is echter veel dieper dan dat. De geest is eigenlijk dualiteit. Deze staat ook bekend als Maya of illusie. Deze wordt ook wel ego genoemd.
[Verteller] – In het Latijn betekent het woord ego eenvoudigweg “ik”. Wanneer het gevoel van “ik” beperkt is tot iets, is het maya, illusie; maar wanneer het onbeperkt is… wanneer het ontwaakt als het zelfbewustzijn, waarin alle verschijnselen ontstaan en verdwijnen, dan bestaat er geen identificatie met een afzonderlijk “ik”.

[Rupert Spira] – De ware betekenis van het woord “ik” is oneindige bewustwording, oneindig bewustzijn. Dat is de enige “ik” of het enige Zelf dat er is. Voor de meeste van ons is ons zelfbeeld echter zo verweven geraakt met de inhoud van de ervaring… gedachten, beelden, gevoelens, enzovoort, dat we onszelf niet zoals we in wezen en oorspronkelijk zijn waarnemen. Maar we kennen onszelf op een gemodificeerde manier… gemengd met de inhoud van de ervaring. En deze mengeling van de ware en enige “ik” van oneindige bewustwording of oneindig Bewustzijn met de inhoud van de ervaring vormt dit illusoir zelf dat meestal wordt aangeduid als het ego of het afgescheiden zelf.

[Shakti Caterina Maggi] – Het ego is een idee dat erg persistent, sterk en solide is: we zijn een persoon... een afzonderlijke entiteit binnen een lichaam-geest. Of soms denken we dat we slechts een lichaam-geest zijn.
[Louise Kay] – Het ego is een aspect van de geest dat zich op jonge leeftijd vormt en het is dat aspect dat ons het gevoel geeft dat ik een individueel ik ben.

[Lisa Natoli] – Het ego is letterlijk een geconstrueerde entiteit en het is niet echt. Het is dat wat we identificeren als het lichaam. Het is het deel van de geest dat denkt dat het afgescheiden is van de rest.

[Amoda Maa] – Het ego is mijn persoonlijke identiteit, maar het is niet mijn ware zelf. Het is een geheel van verzonnen constructies over mij.
[Louise Kay] – Het is uiteindelijk niet wie ik ben. Het is uiteindelijk dat wat dieper zit en die onderliggende aanwezigheid die altijd al aanwezig is.

[Verteller] – De dualistische geest bestaat uit twee fundamentele aspecten… het waarnemen en wat er wordt waargenomen. Er is het fenomeen van de wereld, samengesteld uit sensaties, waarnemingen en egoïstische voorkeuren; en dan is er het gevoel dat er een “ik” is dat afgescheiden is, het waarnemen. Ontwaking is het wakker worden uit deze dualiteit… uit de scheiding tussen waarnemer en waargenomen. Van subject naar object, om het oorspronkelijke bewustzijn te realiseren dat altijd aanwezig is.

[Steve Taylor] – Als je kijkt naar jonge kinderen, hebben jonge kinderen geen ego en leven ze in een staat van participatie. Ze leven in een staat van opwinding, omdat ze niet los van de wereld staan.
[Loch Kelly] – Wanneer we geboren worden, zijn we afhankelijk en hebben we nog geen conceptueel denken. Tijdens onze ontwikkeling ontwikkelen we concepten en wat we zelfbewustzijn noemen, wat de mogelijkheid is om na te denken over wat we doen om onafhankelijk te worden. Dit denkproces wordt dan deze interne identiteit.

[Verteller] – De vorming van het ego begint kort na de geboorte. We beginnen een persoonlijk identiteitsgevoel te ontwikkelen, wat we uiteindelijk “ik” of “ik ben” noemen. De spiegelfase in de menselijke ontwikkeling is het moment waarop een kind zichzelf in een spiegel ziet, meestal rond de zesde tot achttiende maand van zijn of haar leven. En dit is slechts een onderdeel van de vorming van het ego via het identificatieproces.

[Verteller] – Het is niet zo dat we ons ego krijgen door het herkennen van een figuur in de spiegel. Het is onderdeel van een socialisatieproces of een conditionering, omdat de mensen om ons heen beginnen ons te behandelen als een apart persoon, als een apart “ik”. We leren een gevoel van “ik” te identificeren door de sensaties die zich in het lichaam voordoen, door perceptie en conceptualisering van dingen. De geest verdeelt en scheidt een ding van een ander, en vervolgens ontwikkelen we voorkeuren voor die dingen. Sommige dingen vinden we leuk, andere niet. Dit “ik” wordt onze individuele, afzonderlijke en unieke identiteit als we door het leven gaan. Het is het verhaal van wie we denken dat we zijn. En het bewustzijn dat we zijn begint te geloven wanneer we nog heel jong zijn. Als we kinderen zijn en het met ons mee groeit tot we volledig overtuigd zijn dat we een persoon moeten zijn.

[Verteller] – Terwijl mensen groeien en naar de adolescentie en volwassenheid toe gaan, ontwikkelen ze een gevoel van afscheiding; het gevoel dat ze een “ik” zijn dat binnen hun eigen hoofd leeft. Ze worden dus afzonderlijke ego’s die leven in een staat van verlangen, een staat van onvolledigheid, waarvan het leven wordt gedomineerd door het verlangen om dingen te verzamelen om hun onvolledigheid te compenseren. Het is de geest die alle problemen en alle problemen veroorzaakt. De geest is een kracht die de hele illusie van afscheiding creëert… De hele illusie of verschijning van het zijn van een persoon die in een wereld leeft.

[Francis Lucille] – We kunnen het empirisch bewijzen dat telkens wanneer we psychologische pijn ervaren, we die altijd kunnen terugvoeren naar het geloof dat we een afzonderlijke persoon of entiteit zijn. Er zijn geen uitzonderingen, geen uitzonderingen. Ik heb het niet over fysieke pijn, maar psychologische pijn is absoluut onnodig – het is gebaseerd op het geloof dat we een afzonderlijke of schijnbaar afgescheiden lichaam-geest zijn.
[Verteller] – Omdat we als fragmenten zijn die van het geheel zijn afgebroken, zoals stukjes van een puzzel die losgeslagen zijn en ver uiteen zijn verspreid. Er heerst dus een gevoel van “er ontbreekt iets”, “er is iets niet goed”. Het hoofd lijkt een onoverkomelijke hindernis. Hoe kunnen we de geest overwinnen? Het lijkt alsof de geest geen einde heeft.

[Verteller] – Het proberen om de geest te veroveren door gebruik te maken van de geest, leidt tot een eindeloze strijd. Net zoals het proberen om jezelf op te tillen door je eigen beenstokken te gebruiken. De ego-structuur kan verwoest, verloren en in verwarring raken en het gevoel hebben dat het leven geen betekenis heeft. Terwijl die zoekende geest worstelt, ervaren we wat St. John van het Kruis de Donkere Nacht van de Ziel noemt. Dit is een noodzakelijk onderdeel van het proces van ontwrichting. Pas wanneer we loslaten aan het zoeken en de valse identificatie met de zoeker, komen we in directe verbinding met het leven.

[Amoda Maa] – Ik was in een goede plek in mijn leven. Ik had het spirituele onderzoek eigenlijk wel opgegeven, niet omdat ik het als zodanig opgegeven had, maar omdat er eigenlijk niets meer te zoeken was. Ik zocht niet naar verlichting. Ik zocht niet naar een ontwaking. Ik zocht naar vrede en naar geluk en ik vond dat overgeven aan wat er was de enige weg en dat het leven mijn leraar was. Na vele, vele, vele jaren van zoeken verdween alles. De structuur van de ik die ik mezelf noemde verdween. Ik zat in mijn woonkamer en gedurende een paar weken verscheen er een grote innerlijke leegte.

[Amoda Maa] – Dus dit was onverwacht, dit enorme innerlijke landschap van duisternis… een soort opgeven… een existentiële opgave van het leven zelf. En ik merkte hoe de beweging van de geest wilde wegvluchten van dit innerlijke landschap van duisternis. En ik stelde mezelf de vraag: “Wat is de betekenis van het lijden? Wat is de aard van het lijden? Hoe kan het lijden eindigen?” Of misschien eindigt het niet, en in die vraag kwam dit besef naar boven: de bereidheid om niet weg te gaan van waar ik was, om niet weg te gaan van dat donkere landschap, en me over te geven, zelfs als dat het einde van mij betekende. En ik wist niet wat dat betekende: het einde van mij, maar het kwam naar voren als een soort van bewuste kennis, en in dat moment kwam de hele structuur van het zelf onverwacht tot stilstand.

[Amoda Maa] – Het is alsof de hele ‘ik’-identiteit is verdwenen, en verrassend genoeg ontstond er een samensmelting met het leven zelf, waardoor de scheiding tussen mij en het leven werd beëindigd. En vanaf dat moment wist ik dat ik en het leven één zijn; er is geen scheiding… het zit allemaal in de beweging van de geest. En vanaf dat moment is de hele structuur van deze ‘Amoda’, die was gebouwd op een identiteit van slachtoffer, niet alleen een slachtoffer van omstandigheden, maar ook een slachtoffer van mijn gevoelens, een slachtoffer van emoties, een slachtoffer van gedachten, en daarom probeer ik constant die te veranderen, om gedachten te veranderen om gevoelens te veranderen, om ze beter te maken, om ze positiever te maken, om ze opgewaardeerd te maken… dat is voorbij.

[Amoda Maa] – En zonder het slachtoffer was het alsof ik nieuw geboren was. Dus ik stierf en werd in dat moment opnieuw geboren. Het is alsof alle sluier van waarneming die gebouwd was op de identiteit van Amoda als ik met haar geschiedenis, met haar gedachten, met haar overtuigingen, met haar ervaringen, gewoon wegviel. Dus het was vanaf dat moment helemaal naadloos en het is sindsdien nooit meer veranderd.

[Verteller] – In het boeddhisme is de eerste nobele waarheid dat er lijden is. Er is deze inherente ontevredenheid in het geconditioneerde denken. Dukkha, oftewel de chronische ontevredenheid van het denken, omvat niet alleen fysieke en emotionele pijn, maar ook subtielere vormen van ontevredenheid, zoals de inherente onbestendigheid van alle dingen en het onvermogen om blijvende voldoening te vinden in wereldse bezigheden.

[Angelo Dilullo] – Zelfs wanneer het volgens onze verwachtingen verloopt. Zelfs wanneer we ons aan het script houden en een goede persoon zijn, hebben we succesvolle relaties en een succesvolle carrière. Toch is er vaak een onderliggend gevoel dat er iets niet helemaal klopt. Iets dat we missen, iets dat we niet nauwkeurig waarnemen. En hoe we dat ook maar eens onderzoeken, het wordt vaak duidelijker en zichtbaarder.

[Angelo Dilullo] – Dus wat ik vaak zeg is dat de eerste stap in het ontwakenproces het erkennen is dat we lijden. We kunnen het samenvatten door te zeggen dat het een soort gevoel is dat het leven gewoon niet goed werkt, of misschien werkt het leven niet goed binnenin ons. Maar het is ongemakkelijk… het is Grace die ongemakkelijk is, omdat het ons naar die onderzoeken leidt die ons naar plaatsen kunnen brengen die we nooit hadden kunnen voorstellen.

[Francis Lucille] – Waarom lijden mensen? Als we het hebben over lichamelijke pijn, moeten we begrijpen dat de reden waarom we lichamelijke pijn ervaren, komt doordat lichamelijke pijn een beschermingsapparaat is dat we genetisch hebben geërfd. Als we nooit pijn hebben ervaren, zouden we voortdurend tegen voorwerpen botsen en zou ons lichaam zuurzuur drinken en zou ons lichaam niet lang meer standhouden.
[Francis Lucille] – De reden van psychologische pijn is anders. Het is: “je maakt een fout”.

[Francis Lucille] – Dus psychologische pijn is geen probleem, het is het begin van de oplossing. Psychologische pijn geeft ons een les over een andere fout die we maken: het geloven dat we een afzonderlijk mens zijn. Dat is een fout… dat is een fundamentele fout. Dat is de oorspronkelijke zonde; de oorspronkelijke zonde die ons uit het Koninkrijk, uit de hof van Eden, verdrijft.

[Verteller] – De oorspronkelijke betekenis van het woord zonde betekent “te ver buiten het doel vallen”. Egoïsche bewustzijn is een pathologisch mentale toestand waarbij we voortdurend buiten het doel vallen. Dit is de betekenis van “de val”. We zijn gefocust op de vruchten van de boom van de kennis van goed en kwaad, gefocust op gedachten. De dualistische geest bestaat uit de fenomenen die de waargenomen wereld van vorm vormen; gemaakt van sensaties, waarnemingen, egoïsche voorkeuren en het gevoel dat er een “ik” is dat afgescheiden is en getuige is. Het is deze “ik”-gedachte die de basis vormt van de identificatie met het ego.

[Rupert Spira] – Wat we ook ervaren, het is ik die het ervaart. Als ik verdrietig, angstig of eenzaam ben, is het ik die die die ervaring beleef. Als ik met jou praat, ben ik het die praat. Als ik de wereld zie, ben ik het die de wereld ziet. Dus draait al onze ervaring rond dit “ik”. “Ik” is de centrale figuur in al onze ervaring, zodat het essentiële onderzoek… de voorwaarde voor ontwaking, is om de natuur van het “ik” of het zelf te verkennen en te erkennen dat we werkelijk zijn.

[Verteller] – In de Hartzutra, een van de meest vereerde leerstellingen van het Boeddhisme, staat er dat om bevrijd te worden we deze hele mechaniek van het dualistische denken moeten realiseren: dat deze volledig leeg is van zelf. Wanneer het “ik”-denken verdwijnt, stort zich de dualiteit zelf in. Vorm wordt gerealiseerd als precies leegte, leegte is precies vorm. In de staat van samadhi danst de leegte als volheid, stilte is inherent aan beweging, geluid is inherent aan geluid. Het leven wordt rechtstreeks ervaren, niet middels het filter van de geest. Wanneer we niet langer naar de vruchten van de boom van de kennis van goed en kwaad streven, wanneer we geen contact meer hebben met de wereld op de oude manier, is dat bevrijding, het einde van het lijden.

[Shakti Caterina Maggi] – Zolang we denken dat we onze eigen geest hebben, onze eigen onwetendheid of ons eigen ego, is dat omdat we dit vanuit een afzonderlijk perspectief bekijken en dat is oké. Je weet wel, in het begin zul je het op die manier gaan zien. Maar dat is niet hoe het in werkelijkheid is. In werkelijkheid bestaat er alleen leven. Dat is het. Alleen puur leven in actie. Dus lijden is deze weerstand tegen het leven, weerstand tegen ons ja, weerstand tegen ons nee, weerstand tegen alles wat verschijnt, omdat we ons als gescheiden voelen. En ontwaken is het genezen van deze scheiding, van het idee om gescheiden te zijn.

[Verteller] – We kunnen egoïstische weerstand in de geest beginnen te begrijpen door het grotere principe te observeren van hoe alle energie in het universum beweegt. Een manier om dit te begrijpen is door naar iets te kijken dat Lichtenbergfiguren wordt genoemd. Een Lichtenbergfiguur is een patroon dat zich voordoet wanneer een hoogspanningsstroom door materialen gaat. De elektrische stroom creëert een patroon van vertakte kanalen die lijken op bomen. Hierbij gaat elektriciteit naar het hout. In dit voorbeeld wordt Lichtenbergfiguren gecreëerd door trillijaren van miljarden elektronen in een acrylblok te injecteren met behulp van een deeltjesversneller met 5 miljoen volt.

[Verteller] – Alle fysieke materie, in dit geval het acrylblok, is een weerstand of vertraging van energie. In een onweersbui heeft de weerstand van de lucht invloed op de vorming van de geleidende weg en de stroom van de stroom. Wanneer we de boomachtige structuren observeren die door de energie worden gevormd, zien we de weg die de energie heeft afgelegd door het medium in de tijd. Deze boomachtige structuren of vertakkingen zijn te vinden op alle niveaus en schalen van de natuur, van het micro tot het macro. Het wezen van het universum is een spel van vorm, een spel van weerstand; één gigantische geest die een soort zoektocht met zichzelf speelt. Samskaras of onbewuste patronen ontstaan wanneer de lading van een ervaring hoog is. Energie komt samen en het “ik”-denken verschijnt. Er ontstaat weerstand. Als er geen weerstand is, dan gaat de energie gewoon door, het leven stroomt door. Maar wanneer er weerstand is, wanneer het “ik”-denken verschijnt, splitsen de energieën zich af en creëren ze nieuwe paden in het onbewuste bewustzijn. Deze patronen functioneren autonoom en verschijnen en groeien in het donker totdat ze weer zichtbaar worden en bewust worden geïntegreerd in het geheel.

[Helen Hamilton] – Mijn allereerste herinnering is dat ik me heel bang voelde en ik wist niet waarom ik bang was en dat er in elk moment iets mis kon gaan. Dit gevoel bleef me de hele rest van mijn leven hangen en werd in mijn twintig jaren nog erger. En ik raakte zelfs in een diepe depressie nadat ik vier kinderen had gekregen. En uiteindelijk heb ik waarschijnlijk drie of vier jaar doorgebracht waarin ik echt op zoek was naar iets, maar ik wist niet wat dat was. Ik had nog nooit van ontwaking gehoord en wist niet wat dat was.

[Helen Hamilton] – En na verloop van tijd werd het duidelijk dat wat ik zocht niet te vinden was in mijn buitenwereld. Ik had een goede familie, een goede carrière op dat moment; alle dingen die iedereen zou kunnen willen hebben. En toch voelde ik me nog steeds heel leeg van binnen, en uiteindelijk ontdekte ik als onderdeel van mijn herstel van mijn depressie meditatie en ging daar volop mee aan de slag, vond een soort rust, een diep gevoel van tevredenheid en voor het eerst in mijn hele leven was dat gevoel van angst of angst voor die eerste keer in mijn leven voorgoed verdwenen.

[Helen Hamilton] – Dus ik begon alles te proberen te achterhalen over wat er was gebeurd, waarom die verandering was ontstaan en waarom die angst opnieuw terugkeerde. Ik begon onderzoek te doen naar verschillende spirituele paden en kwam op deze term "ontwaking", "verlichting" terecht en begon te proberen te begrijpen wat dat betekent. Eindelijk, 15 tot 20 jaar later, besefte ik dat het het moment is waarop we niet langer in onze gedachten geloven. De gedachten kunnen nog steeds bestaan, maar de angst komt voort uit het geloven in mijn gedachten, het geloven dat ik slechts een persoon was of iemand die mijn leven leidde, en ik besefte dat ik veel meer was dan dat.

[Helen Hamilton] – Ik ben oneindig en dat begon in een periode van vijf jaar te stabiliseren, zonder een beter woord te hebben. Ik moest alles wat in de weg lag voor dat doel onder ogen zien – het gevoel dat ik niet een goede genoeg ouder was, het gevoel van deze onvolkomenheid in mijn kern. Ik moest daar echt naar kijken en er onderzoek naar doen en er over nadenken. En uiteindelijk werd de rust stabiel, moeiteloos, en zelfs vreugde en liefde, soms zelfs gelukzaligheid. Een diep gevoel dat alles in orde is, dat je je thuis voelt, veilig en beschermd voelt, en dat je jezelf kunt liefhebben en je kunt waarderen, wat voor mij voorheen niet mogelijk was.

[Verteller] – Veel mensen krijgen een glimp van ontwaking, maar dan lijken ze het te verliezen. Er is dit spelletje van "Ik heb het en dan heb ik het verloren", of "Ik ben wakker en nu is de geest teruggekeerd". Dit gebeurt wanneer ontwaking niet volledig wordt erkend voor wat het is. Vaak is er een aangename toestand wanneer samadhi plaatsvindt – energie, gelukzaligheid of een verandering in de geest, het bewustzijn of de waarneming en een gevoel van gemak of vrijheid. En men zal de fenomenale toestand natuurlijk verwarren met de waarheid van wie je werkelijk bent.

[Verteller] – Vaak na een glimp van ontwaking begint men te zoeken naar toestanden of ervaringen in plaats van de bewustwording te erkennen die al aanwezig is en te beseffen dat deze de bron is van ware vervulling. De waarheid van wie je bent is geen tijdelijk staat of ervaring. De verschijnselen komen en gaan, maar degene die blijft, de oorspronkelijke bewustwording, is altijd al aanwezig. Als je blijft zoeken naar toestanden of ervaringen, zal de zoekende uiteindelijk steeds sterker worden en zul je steeds verder weg komen van de waarheid.

[Verteller] – De zoeker mist altijd het doel door te jagen naar wat tijdelijk is, net zoals een verslaafde op zoek is naar tijdelijke hoogtes, en net zoals de verslaafde komt ook de valse zoeker altijd op een kritiek punt of een punt van mislukking.

[Bernardo Kastrup] – Leven is een festival van verslavende gedragspatronen en wanneer ik dat zeg, bedoel ik niet alleen verslaving aan drugs zoals alcohol en nicotine. Alles wat in de samenleving overheerst, heeft de neiging om verslavende gedragspatronen te zijn; verslaving aan reality-tv, verslaving aan het leven van beroemdheden, verslaving aan het kopen van het volgende paar schoenen – en waarom is dat? De reden daarvoor is dat we wanhopig op zoek zijn naar een manier om de diep zinloze en onnatuurlijke manier van leven die we hebben te ontlopen. Maar we weten niet hoe we dat kunnen ontlopen, dus proberen we het goed te maken door ons te verplichten tot verslaving.

[Bernardo Kastrup] – Nu het begrijpen van de werkelijkheid deze eigenaardige eigenschap heeft: het leven natuurlijker te maken, het leven beter te laten aansluiten bij de ritme en de stroming en de richtingen van de natuur. Als dat gebeurt, is de verslaving niet meer nodig en zullen we een meer vervullend, gezonder en over het algemeen beter leven leiden zonder verwrongen perspectieven zoals het idee dat je leven alleen maar over jou gaat en mijn leven alleen maar over mij gaat, wat een van de onnatuurlijkste dingen die je kunt bedenken is. Het is alsof de bloem op mijn appelboom denkt: "mijn leven gaat over mij en ik moet voor altijd blijven bestaan". Als de bloem maar kon doen wat ze wil, zou er geen appels meer zijn en geen appelbomen meer.

[Verteller] – Zodra we de waarheid begrijpen, verandert er natuurlijk een verschuiving van een leven dat gericht is op het ego of een leven dat voortdurend de patronen van verlangen en afkeer voortbrengt, naar een leven dat natuurlijker is, meer in het moment.

[Shakti Caterina Maggi] – En dan kan het op een bepaald moment gebeuren dat deze gedachte in crisis komt en misschien beginnen we spiritueel of misschien al eerder een psychologische zoektocht te ondernemen. Dan komt een moment waarop we klaar zijn om verder te kijken dan deze illusie van afgescheiden zijn en laten we zeggen dat een bewuste spirituele zoektocht begint. Deze spirituele zoektocht kan beginnen voordat we ons bewust zijn dat we op zoek zijn naar spirituele verlichting. Wanneer het bewust is, kunnen we dit zich leven ontvouwen zien als iets waar we tegen moeten vechten, maar als een uitnodiging om wakker te worden, zodat we opener voor het leven kunnen zijn.

[Bernardo Kastrup] – Ook het beste natuurlijke hulpmiddel om inzichten te bevorderen, lijdt onder deze situatie. We stellen geen diepe vragen, tenzij we lijden. Als je niet lijdt, rijden we gewoon mee met de levensstroom op een zeer epikureïsche, lichtgezette en oppervlakkige manier, en stoppen we nooit om na te denken over wat er gebeurt. Wie ben ik? Waar gaat dit over? Nee. Wat is het doel van dit alles? Wat is de betekenis ervan? We stellen deze vragen niet voor tenzij we lijden. Dus lijden is een enorm hulpmiddel. Het is zeer bevorderlijk voor inzichten.

[Bernardo Kastrup] – Nu maken we het erger dan het hoort te zijn. We bedenken onnodig overbodig lijden. Ik noem dat meta-lijden en meta-lijden komt voort uit die kleine stem in je hoofd die zegt dat je lijdt en dat je het niet zou moeten doen. Dat verdubbelt het lijden daar. Want nu hebben we niet alleen het natuurlijke en deel van je leven dat je niet kunt vermijden, maar we hebben ook het meta-lijden omdat je in oorlog met de natuur verkeert, in oorlog met het oorspronkelijke lijden. Het doel is niet om een natuurlijke proces dat bevorderlijk is voor inzichten, een belangrijk hulpmiddel van de natuur, weg te nemen. Het doel is om het niet onnodig te verergeren door er oorlog mee te voeren.

[Verteller] – Wanneer we het verzet tegen lijden laten varen, is het niet langer lijden. Het verandert in iets dat ten goede komt aan jou. Vaak horen we in spirituele kringen het gezegde "love what is". Het is mogelijk om van wat pijn zich voordoet te houden, door te leren egoïstische voorkeuren op te geven en te begrijpen dat wat zich voordoet eenvoudigweg intense verschijnselen zijn die je dieper in verbinding met het leven brengen. Door evenwichtig te blijven met wat er is, beginnen we de patronen van weerstand binnen de ego-structuur te zuiveren.

[Verteller] – Dit brengt ons bij het overgaveparadox. Het overgaveparadox is het besef dat wat je ook weerhoudt, blijft bestaan. Weerhouden geeft de ego kracht. Het ego is eigenlijk zelf weerhouding. Soms krijgen we op het pad het idee dat we deze of die emotie niet zouden moeten ervaren. We kunnen het gevoel hebben dat we teruggaan als we haat of woede voelen. De ervaring van de volledige waaier van menselijke emoties is noodzakelijk. Het paradox is dat wanneer we elke emotie volledig accepteren en de weerstand tegen die emotie loslaten, deze van emotie verandert, die vol overtuigingen, oordelen en voorkeuren is, in zuivere gevoelens; in zuivere levendigheid, die voorbij de beoordelende geest gaat.

[Verteller] – Er is een beroemde verhaaltje in het Zen-geloof dat dit punt illustreert. Een keer vroeg een leerling Tenzin, een Zenmeester die bekend staat om zijn wijsheid en rust, de vraag: “Meester, toen je vrouw overleed, voelde je dan verdriet?” Tenzin antwoordde: “Natuurlijk voelde ik verdriet, hoe kon ik dat niet?” De leerling was verbaasd en vroeg vervolgens: "Maar ik dacht dat je een Zenmeester was. Moest je toch niet voor zulke emoties kunnen staan?" Tenzin glimlachte zacht en antwoordde: "Ah, je begrijpt het verkeerd. Toen ik verdriet voelde, liet ik mezelf volledig de emotie voelen en ervaren. En door dat te doen eerde ik de waarheid van dat moment. En zoals wolken die door de lucht trekken, kwam en ging de verdriet. Maar de hemel, de omvang van mijn wezen, bleef onveranderd."

[Victoria Ukachukwu] – Mijn ontwaking begon echt toen ik nog op de universiteit zat, toen een reeks persoonlijke ervaringen me echt uitdaagde om te beginnen met vragen te stellen over het doel van het leven, en in het bijzonder van mijn leven. Ik begon mij af te vragen: wat is het nut van alles wat ik deed? Die ervaring was een van het alleen maar bewust zijn zonder iets specifieks te zijn. Het was zeer bevrijdend. Er heerste een grote ontspanning, alsof iets dat onder grote druk zat te staan loskwam, en er heerste ontspanning en vreugde, en ik kan me alleen nog maar herinneren dat ik gewoon was. Dat is alles wat ik wil zijn… gewoon zijn. Niets specifieks.

[Victoria Ukachukwu] – Ik noem het de grote verandering voor mij. Het veranderde echt… bijna als ik zou willen zeggen “van binnen naar buiten”, maar de manier waarop ik dingen zag en de manier waarop ik dingen ervoer, de manier waarop ik mensen zag, contacteerde met mensen… en het omgekeerde is dat alles wat ik ervoer, ongeacht wat ik deed of zei, eenvoudigweg bewustzijn was dat tot uitdrukking kwam. Het bewustzijn dat ik uitdrukking gaf, dus in dat moment, in elk moment, wat ik ook deed of zei, dat was alles wat er gebeurde – het bewustzijn – en dat is gebleven. Maar het bleef zijn eigen natuur onthullen. Het was alsof ik gedachten kon zien stromen, en wat de actie ook moest gebeuren, de actie kwam gewoon op en dan deed het lichaam gewoon de actie uit.
[Victoria Ukachukwu] – Het was niet meer zoals vroeger, terwijl ik vroeger dacht: "Ik denk dat ik dit moet doen" en de “ik”, deze persoon, zou het doen. Nee. Wat er gebeurde, wat begon te gebeuren, was dat ik gewoon was. Bewust waren en de acties begonnen zich te voordoen en dan was het lichaam het instrument en ik keek ernaar in real time. Het lichaam implementeert eenvoudigweg elke actie die voortkomt uit bewustzijn en ik ben een deelnemer en een waarnemer. Ik denk dat dat het beste is.

[Verteller] – Bewustzijn is keuzevrij. Het ware Zelf is niet gebonden aan keuzes. Als men dit hoort, zou men kunnen zeggen: “Oké, ik ga alles opgeven. Ik ga gewoon geen keuzes maken. Ik ga gewoon in een grot zitten.” En veel mensen hebben dit gedaan. Maar het probleem is dat dit nog steeds een keuze zou zijn. Ik kies er gewoon voor om mijn keuzes en verlangens te onderdrukken. Het is de geconditioneerde geest die ervoor kiest om niet te kiezen. Zowel het kiezen als het niet kiezen vindt plaats op het niveau van de geconditioneerde geest. Maar wie of wat is er zich bewust van die geest? Na het ontwaken zal je merken dat het geconditioneerde zelf nog steeds kan kiezen voor zijn favoriete thee. Het kan nog steeds de voeding eten die het beste is voor het lichaam. Het is niet dat het kiezen niet langer plaatsvindt. Er gebeuren nog steeds veel keuzes, die voortdurend ontstaan. Het verschil is dat het gevoel van “ik” niet verweven is met al dat gedrag. Het gedachtesysteem "ik" is verdwenen. "Ik" kies niet, en ik onderdruk ook geen keuzes.

[Shakti Caterina Maggi] – Dus wakker worden is alsof je de onzichtbare muren van het ego, deze pantser, afbreekt en je Eenheid met alles erkent. En het resultaat is buitengewoon, want we ontdekten dat we niet boos, pijn of verdriet ervoeren… we ervoerden onze weigering om het leven te aanvaarden, en we kunnen leren zo open te zijn dat we ons bewust één zijn met het leven zoals het is.

[Jan Frazier] – We willen liever goed voelen dan lijden… dat is gewoon normaal, iets in het menselijk wezen, de gewone soort van homo sapiens, wil liever goed voelen dan slecht te voelen.
[Jan Frazier] – En ik denk dat in de momenten waarop we ons realiseren dat het eigenlijk goed voelt om bewust te zijn, iets in ons het gewone menselijke brein registreert: "Oh, dit vind ik leuk. Dit is mogelijk." En het wordt steeds sterker.

[Verteller] – Het ontwaken kan geleidelijk gebeuren in fasen, of het kan allemaal tegelijk gebeuren in een drastische ommezijding, waarbij we plotseling weten wie we zijn, alsof we wakker worden uit een droom. Alsof we ons ons hele leven in onze droomfiguur in slaap hebben gelegd.

[Verteller] – Om wakker te blijven is een voortdurende zuivering van de zelfstructuur nodig. Zelfs als we een volledige ontwaking hebben, is het belangrijk om waakzaam te zijn, de volgende gedachte niet te geloven, en onbewust opkomende gedachten met een evenwichtige houding tegemoet te treden. Anders kunnen de onbewuste patronen van de geest de waarheid verduisteren. De onbewuste moet een transparante onbewuste worden.

[Verteller] – Als we niet met wat in het onbewuste zit, aan de slag gaan, belanden we in wat spirituele omzeiling wordt genoemd. Spirituele omzeiling verwijst naar de neiging van sommige individuen om te volhouden dat ze al wakker zijn, om zo te vermijden om te gaan met moeilijke emoties, onopgeloste psychologische problemen of echte levensuitdagingen. De egoïstische geest kan een glimp van ontwaking overnemen en ervoor zorgen dat men niet vanuit die plek van waarheid leeft.

[Jan Frazier] – Ik zat op mijn bed en dacht aan de mammografie die ik de volgende dag zou ondergaan. Het was altijd een angstaanjagende ervaring geweest, die ik één keer per jaar moest ondergaan. Ik was het zat om zo bang te zijn. Ik was het zat om bang te zijn voor de dood. En ik zat op bed en plotseling kwam deze gedachte op: Kunn ik dit morgen toch doen zonder dat ik in paniek raak? En er kwam een gedachte – echt, alleen maar een gedachte – maar plotseling voelde ik een opwelling van een besef dat ik dat inderdaad kon. En ik wist niet hoe ik dat wist. Ik wist niet wat er zojuist was veranderd, maar er was duidelijk iets veranderd.

[Jan Frazier] – En ik was verbluft, ik wist plotseling dat het anders zou zijn dan al die vreselijke angst die ik de voorbije jaren had ervaren. En dat betekende niet dat de mammografie goed zou uitpakken. Dat betekende niet dat ik geen borstkanker had. Dat was voor mij echt bizar. Het was een schok. En ik stond op en ging naar mijn partner, die bezig was met zijn computer. Ik bleef gewoon in de deur staan en hij keek eindelijk omhoog, hij besefte dat ik er was en hij zei: "Wat?" En ik zei: “Er is net iets gebeurd.” En ik vertelde het hem.

[Jan Frazier] – In de komende dagen begon ik beetje bij beetje te beseffen dat het niet alleen was dat de angst me niet meer de controle gaf. Ik voelde me vredig, volledig vrij van mijn normale dagelijkse stress. Mijn geest was stil. Mijn buitenwereld was in principe hetzelfde, maar het duurde nog vele maanden voordat ik begreep dat dit een ontwaking was die was gebeurd. Het was echt heel lang geleden. Alles wat ik wist was dat ik niet meer pijn had zoals ik dat eerder had. En mijn geest was stil, en sindsdien is het zo gebleven.

[Verteller] – Er kan geen herinnering zijn aan het ontwaken zelf. Er is alleen herinnering aan ervaringen en verschijnselen. Telkens wanneer er een herinnering is, zit er altijd een spoor van weerstand in de geest. Deze weerstandstreek is de oorspronkelijke herhaling… het begin van het "ik"-denken. Het ontwaken zelf laat geen spoor achter in de geest. Het is geen ervaring. De oorspronkelijke bewustwording ontwaakt in het nu, ongemedieerd door herinnering en het filteren van de geest. Als we naar een bepaalde staat, een bepaalde ervaring, op zoek zijn en proberen daar te leven, hebben we het gemist. Als het komt en gaat, als het nu niet hier is, dan is het niet je ware natuur.

[Verteller] – Laten we even tijd nemen om ons eigen ware wezen rechtstreeks te onderzoeken. Rechtstreeks betekent dit niet via de geest. Je kunt dat wat buiten de geest ligt niet herkennen met behulp van de geest. Verleg je aandacht naar binnen en wees je bewust van dit moment. Wees je bewust van de bewustzijn zelf. Merk op de gedachten, sensaties en emoties die zich in deze ruimte voordoen, maar erken ook de ruimte waarin ze ontstaan. Fenomenen kunnen vanuit het onbewuste naar boven komen. Gedachten, herinneringen, gevoelens, emoties, energieën; dit is een natuurlijke zuiveringsprocedure die zich ontvouwt wanneer we ons onderwerpen aan onderzoek. Wees gewoon open voor alles wat voortkomt als gevolg van uw onderzoek. Laat uzelf in de natuurlijke staat van de geest blijven, vrij van de beperkingen van conceptuele verwerking.

[Angelo Dilullo] – Mijn eigen ontwaking vond plaats in feite in twee fundamenteel verschillende fases. Ik ben de eerste verschuiving vanuit een plek van lijden en diepe pijn aangegaan en ik wist dat dit iets te maken had met gedachten. Het had iets te maken met de manier waarop ik dacht, de manier waarop ik de wereld zag, de manier waarop ik mezelf zag. En dit leidde me naar een directe studie van de aard van het denken zelf.

[Angelo Dilullo] – En het belangrijkste: de aard van de denker; de aard van degene die schijnbaar gebonden is door die gedachten. Met deze directe onderzoeken werd het gevoel van een denker verdwenen, en toen het gevoel van een denker verdween, verloren alle denkvormen voor mij enigszins hun betekenis. Wat ik niet realiseerde, is dat wanneer dat gebeurt, we een soort zuivere of onverbonden bewustzijsexperimenter krijgen. En voor mij was dat enorm vredig en enorm verlichtend voor mijn lijden. Dat was het eerste deel van mijn ontwaking.

[Angelo Dilullo] – Ik had geen idee dat het, met de helderheid die zich openbaarde, met de vrede die zich openbaarde, nog verder kon gaan. Dat het veel verder kon gaan. Dus in een periode van een paar dagen werd het eerste glimpje – de eerste zeer diepe, zeer bevrijdende en verrassende ervaring – omgevormd tot iets wat verder reikt dan de menselijke dimensie; iets wat verder reikt dan de grenzen van wie ik me in welke vorm dan ook neem. En wat de wereld ook in welke vorm dan ook neem. Al dat werd ontmanteld.

[Angelo Dilullo] – Wat er nog rest, wat er nog over is, is uiterst moeilijk om daadwerkelijk in woorden uit te drukken, maar via het boek, via directe interacties met mensen die geïnteresseerd zijn in het aanpakken van dit probleem, kan dit worden onthuld, kan dit aan die persoon worden onthuld als hij of zij er klaar voor is en geïnteresseerd is om het zelf te onderzoeken.

[Verteller] – Niemand kan je vertellen wat de geest is, wat de matrix is, wat jij bent. Om het onmeetbare, het onuitsprekelijke te kennen, moet de geest buitengewoon stil en rustig zijn zonder enige beweging. In die diepe stilte en diepgaande stilte is er de mogelijkheid om iets te ontdekken dat tijdloos, eeuwig en onmeetbaar is.

[Shakti Caterina Maggi] – Stel dat we een metafoor gebruiken: het moment van ontwaking is wanneer je hoofd, het hoofd van het ego, door het leven is gekapt. Je zag duidelijk dat je niet je lichaam en geest bent. Je bent niet een entiteit binnen het lichaam en geest. Maar ja, het hoofd is gekapt door het leven, maar het blijft nog steeds naar beneden rollen. En terwijl het naar beneden rolt, brengt het oude patronen, oude denkbeelden en oude perspectieven met zich mee die niet meer worden gevoed door je aandacht. Je rust solide in het waarnemen, je ziet deze oude patronen zich ontvouwen, je bent er niet bij betrokken, maar ze gebeuren nog steeds.

[Shakti Caterina Maggi] – Dus de hoofdbeweging gaat omlaag over de heuvel, maar op een bepaald moment zal ze stoppen. Er komt geen nieuwe beweging meer van oude karmas tot stand. Er zullen geen patronen meer ontstaan die je moet zoeken en oplossen. Ze zijn voorbij. En dat is Moksha, die bevrijding.

[Shakti Caterina Maggi] – Wat ik heb gezien is een geleidelijke opening naar het zien van het leven niet als een persoon binnenin het lichaam, maar als een vreedzaam, stil getuige van het leven, waarbij er momenten waren waarin er alleen acties waren, maar er was geen daadwerkelijke uitvoerder van die acties. Een hond blafte… het was gewoon een blaf in de stilte, of er was iemand die liep, of mijn lichaam dat liep, en dat was alleen het lopen. Niet iemand die liep. En dit ging gepaard met het stilleggen van de innerlijke dialoog die soms mijn leven begeleidde.

[Shakti Caterina Maggi] – Dus deze momenten waarin ik losging van het gevoel van een persoon, kwamen steeds vaker voor. En terwijl dit gebeurde, begon alles wat ik als mijn eigen identiteit beschouwde of waar ik mij in het leven mee bezig hield, een ander gezicht te krijgen. In plaats van het leven als iets dat tegen mij was of iets moeilijks voor mij beschouwde, of te proberen te vragen of te bidden om verandering, begon ik in staat te zijn om te zien dat alles erop gericht was naar iets hoger te gaan, om mijn hart meer open te stellen. Om meer beschikbaar te zijn voor het leven.

[Shakti Caterina Maggi] – Ik begon te zien dat wat ik noemde ongelukken of fouten of dingen die ik niet leuk vond, niet verkeerd waren en niet tegen mij gericht waren. Ze toonden me eigenlijk een dieper aspect van de werkelijkheid waar ik niet mee in contact was. Dus werden alle gebeden meer als een amen. Uw wil geschiede. Alle verzoeken waren meer als: help me te zien waar ik nog steeds het leven weigert, waar ik nog steeds iets weigert. Waar ik nog steeds lijdt omdat ik nee zeg tegen de ontplooiing van het leven zelf. Er was dus een opening.

[Shakti Caterina Maggi] – En hoe meer we ons openstellen voor het leven, hoe meer deze momenten van bewuste waarneming zich voordoen. Ontwaking is slechts het begin van deze opening. En het eindigt nooit op een bepaalde manier. Het is een onophoudelijke opening.

[Shakti Caterina Maggi] – En hoe vaker dit gebeurt, hoe meer wat we nog steeds als moeilijk beschouwen – als contractie, als angst – je echt ziet dat het een trampoline is naar een hogere liefde. Een dimensie van liefde, van vrede, van mededogen, en we zijn er allemaal bij betrokken. Zelfs degenen die we denken dat ze er niet bij betrokken zijn. We zijn allemaal erbij betrokken.

[Bernardo Kastrup] – We kunnen weten dat het bewustzijn bestaat. Dat we dat zeker kunnen weten. Alles wat verder is kunnen we slechts op basis van gerichte veronderstellingen vaststellen. Misschien zijn het zeer goede veronderstellingen, maar veronderstellingen toch. Het bewustzijn is het enige pre-theoretische gegeven van de natuur. Alles wat verder is zijn theoretische abstracties die binnen het bewustzijn ontstaan. Het bewustzijn is het enige axioma van de natuur. Dat het bestaat is het enige absoluut zeker in de natuur.

[Bernardo Kastrup] – En ik kan u verzekeren dat op basis van logica en de empirische bewijzen die voortkomen uit de fundamentele natuurwetenschappen, en uit de neurowetenschap over het bewustzijn, het buitengewoon onwaarschijnlijk is dat bewustzijn niet fundamenteel is. Het idee dat bewustzijn secundair of epiphenomenaal is, leidt tot allerlei onoplosbare problemen. Er is dus een uitstekende rationele en empirische reden om bewustzijn als minstens één, zo niet de enige, fundamentele bouwsteen van de natuur aan te nemen.

[Bernardo Kastrup] – Fysica is in wezen een wetenschap van waarneming. Het is een poging om de patronen en regelmatigheden van de wereld die we waarnemen te verklaren. Het probeert niet om de perceptie te transcenderen. Zelfs wanneer fysicisten instrumenten zoals telescopen, microscopen, oscilloscopen of wat dan ook gebruiken, moet de uitkomst van deze instrumenten nog steeds worden waargenomen. Dus wordt alles in de fysica gefilterd door het paradigma van waarneming, om zo te zeggen. Fysica is een wetenschap van waarneming. Daarom probeert het niet fundamenteel verder te kijken dan het fysieke of fundamenteel verder te kijken dan materie, omdat fysicaliteit en materie slechts andere woorden zijn voor de wereld die we waarnemen, voor de inhoud van de perceptie.

[Bernardo Kastrup] – Leven is het instrument voor het eigen begrip. Om het leven te begrijpen, moet je niet loskoppelen van het leven. Je moet niet loskoppelen van wat je probeert te begrijpen. Je doet wat je aandacht schenkt aan wat er gebeurt, probeert de nuances vast te leggen. Vraag jezelf af: "Wat heeft dit te maken met mij? Waarom gebeurt dit? Wat betekent dit?" Leven in de wereld is een boek dat gelezen en ontcijferd moet worden. We kunnen echter zo ver vervoerd raken door een begrijpelijke behoefte om minder te lijden, dat we het boek vergeten te lezen. We vergeten aandacht te schenken. Terwijl het boek het belangrijkste instrument is voor de eigen interpretatie van het leven. Als je het boek van het leven deelt, zul je automatisch minder lijden, maar je kunt het niet deelt als je je ogen niet op de waarheid richt, als je niet oplettend bent. Leven is het instrument voor het eigen begrip.

[Verteller] – Alle grote religieuze en spirituele tradities zijn gebaseerd op deze veronderstelling. Namelijk dat er één oneindige en onafscheidelijke werkelijkheid bestaat die schijnt in ieder van ons, als de ervaring “Ik ben”, en die ons verschijnt als de wereld. Met andere woorden, er bestaat een oceaan van het zijn, om het zo te zeggen, die iedereen en alles onderhuids doordringt en waaruit iedereen en alles zijn bestaan ontleent, waarin iedereen en alles leeft en waarin het verdwijnt en afbreekt.

[Verteller] – En dit is eigenlijk het fundamentele principe van alle grote religieuze tradities: het erkennen van de eenheid van het wezen. Het eerste Hermetische principe is dat "Alles is geest, het universum is mentaal". Waar we ook kijken, het is één geest. Zoals Rumi zei: “Waar ook we kijken, daar is het gezicht van God.” Of we nu in de microwereld kijken of in de macrokosmos van de ruimte, we vinden het ene gezicht. Hier is een afbeelding van menselijke neuronen, en dit is een gesimuleerde afbeelding van de verdeling van donkere materie in het heelal.

[Verteller] – De Millennium Run is een simulatie die het Max Planck Instituut heeft uitgevoerd met behulp van supercomputers om een representatie te creëren van de verdeling en evolutie van donkere materie in het universum. Donkere materie vormt een omvangrijk kosmisch web van onderling verbonden filamenten en knooppunten die visueel vrijwel identiek is aan neuronen en de neuropathieën die in een menselijk brein voorkomen. En hetzelfde patroon is overal in de natuur te vinden.

[Verteller] – We kunnen het One Mind noemen, of God, of eenvoudigweg "alles wat is". En wat als God wordt aangeduid, is geen externe wezen buiten en voorafgaand aan de wereld. God is het wezen dat in ieder van ons schijnt als de kennis "Ik ben" en ons verschijnt als de wereld. Dus kunnen we vanuit dit perspectief in religieus taalgebruik zeggen dat de wereld de verschijning is van het woord van God, het Logos, en dat wij plaatselijke versies zijn van Gods denken binnen Gods denken.

[Bernardo Kastrup] – Dus hoe verschijnt een universeel veld van subjectiviteit, een universele bewustzijn, er dan als veel? Omdat ik je gedachten niet kan lezen, kun jij die van mij ook niet lezen. Ik weet niet wat er in de Melkweg van Andromeda gebeurt, zelfs niet in China. We hebben geen volledig beeld van de hele natuur, dus hoe kan deze ene geest die de natuur is, deze beperkingen hebben en er als veel uitzien? Nou, ik denk dat we één natuurlijke proces kennen dat precies dat doet. Het heet dissociatie in de psychiatrie. Het is een proces waarbij een geest schijnbaar in meerdere losse bewustzijnscentra wordt opgesplitst.

[Bernardo Kastrup] – We hebben dit in mensen, bij mensen, definitief empirisch bewijs: uit neuroimaging en nu denk ik dat we bijna beginnen met het ontwikkelen van een expliciete conceptuele beschrijving van dissociatie op basis van geïntegreerde informatie-theorie, die de belangrijkste theorie in de neurowetenschap over bewustzijn is. Wanneer een dissociatieve grens zich vormt, kun je alleen wat er aan de andere kant van die dissociatieve grens ligt zien door middel van waarneming. En wat je dan waarnam, is materie, fysicaliteit. Met andere woorden, materie, fysicaliteit, is een bewuste verschijning van een bewust proces dat zich over een dissociatieve grens bevindt.

[Verteller] – Of we deze processen beschrijven in termen van moderne theorieën of met behulp van oude modellen zoals de vijf skandhas, het gaat erom dat we deze processen die meestal onbewust zijn, bewust maken. Wanneer ze bewust worden gemaakt, kan het verzet binnen de zelfstructuur worden opgeheven. Het onbewuste functioneren van "ik" kan worden opgeheven. De perceptie dat we een fysiek lichaam zijn, de perceptie van sensaties op het lichaam, de conceptualisering van objecten en dingen, de identificatie met voorkeuren voor die dingen en het gevoel dat er een getuige is die dit alles toezicht houdt, al deze denkprocessen moeten als leeg van zelf worden ervaren. In andere woorden, we ontdoen ons van de identificatie met de fenomenen terwijl we toestaan dat ze precies zoals ze zijn. Dit is geen afwijzing van het leven. Integendeel, dit is een verdieping van de intimiteit met het leven.

[Bernardo Kastrup] – Mijn inzicht dat bewustzijn fundamenteel is en voorafgaat aan de fysieke werkelijkheid heeft in de loop der jaren mijn ervaring van het leven in de wereld en wat het betekent om als mens in de wereld te leven, fundamenteel veranderd. Voor mij is dit langzaam gebeurd. Eerst was het een theoretisch begrip in mijn hoofd, en toen zette het zich beetje bij beetje in het lichaam vast en begon het mijn emoties, mijn gevoelens te moduleren. Het verandert alles. Het verandert wat je beschouwt als een goed geleefd leven, het verandert wat je beschouwt als doelen die het waard zijn om naar te streven, het verandert je perceptie van jezelf, het verandert je relatie met andere levende wezens, ja het verandert alles.

[Bernardo Kastrup] – Persoonlijke doelen op het gebied van status, macht en geld zijn verdwenen. Het besef dat mijn leven helemaal niet, nooit en zal nooit over mij gaat, maar over de natuur gaat, en dat ik slechts een plaatselijke manifestatie van die natuur ben, leidt tot een diepe ontspanning van die angst die gepaard gaat met de noodzaak om bepaalde persoonlijke doelen te bereiken of met de teleurstelling die komt wanneer je die persoonlijke doelen niet haalt. Al dat gedoe is verdwenen.

[Bernardo Kastrup] – Ik leven het leven nu als een vorm van dienstbaarheid aan de Natuur. Ik sta open voor alles wat de Natuur door mij wil doen en hoewel dat misschien klinkt alsof ik gebonden ben aan dienstbaarheid als een slaaf, voelt dat niet zo. Het voelt alsof ik niet langer de onderdrukkende overweldigende verantwoordelijkheid heb om mezelf persoonlijk gelukkig te maken. Dat is het meest onderdrukkende idee dat het menselijk denken kan hebben: dat je leven erom draait om jezelf en dat je dus de verantwoordelijkheid hebt om gelukkig te zijn. Wanneer je daar niet aan voldoet, is dat jouw eigen schuld en dan begin je er spijt van te krijgen. Dat is voorbij. Dat is weggegaan. Dat is een van de dingen die in mijn leven zijn veranderd. Een dieper begrip van de werkelijkheid is direct bevorderlijk voor empathie, voor wederzijds respect en voor niet-egoïstische doeleinden. Het bevordert minder verslavende gedragspatronen.