Veelgestelde vragen

Dyads zijn een gestructureerde vorm van zelfonderzoek in tweetallen. Twee deelnemers wisselen het spreken en luisteren in aanwezigheid af, waarbij ze een eenvoudige instructie gebruiken zoals “Vertel me wie je bent”. De beoefening laat conditionering, blokkades en patronen naar boven komen, terwijl het ruimte maakt voor een directe ervaring van je ware aard.

De angst en beving die opkomen zijn eigenlijk een teken dat er iets heel echts wordt aangeraakt. Velen die naar de IAM Retreat komen, hebben datzelfde gevoel van spanning. Het heeft iets om gezien te worden in onze pure, ongefilterde menselijkheid, in het mysterie van wat we niet over onszelf weten, wat ontzettend kwetsbaar kan voelen. En toch is die kwetsbaarheid precies de drempel naar transformatie.
Bij Self-Inquiry Dyads gaat het er niet om dat je mooie, doordachte ideeën deelt of iets heel wijs zegt. Het draait erom dat je bent bij wat er op dat moment echt is, ook al is dat: “Ik weet niet wat ik moet zeggen.” Of: “Ik vind het eng om dit te delen.” Of: “Mijn hoofd is leeg.” Elke uiting die eerlijk uit Aanwezigheid voortkomt, is goed.
Je zou kunnen afvragen: “Wat valt er nog te zeggen nadat ik de Getuige heb ontmoet en heb verteld wie ik denk te zijn?”... dit is waar het onderzoek pas echt tot leven komt. De theorie wil het in de eerste sessie al helemaal helder hebben, netjes ingepakt als een presentatie. Maar het Zelf is geen concept waar je verslag van kunt doen. Het is een ontvouwend mysterie dat zich in lagen openbaart, en vaak in stilte, rust of zelfs gelach wanneer we beseffen dat we achter schaduwen aan hebben gejaagd.

Wat er meestal gebeurt, is dat door herhaalde dyads de bekende verhalen beginnen te verzachten en er iets diepers begint te spreken… niet als een “ik” die dingen uitlegt, maar als een beweging van Zijn. Sommige sessies kunnen wat droog of frustrerend aanvoelen; andere verrassen je misschien met emotie of inzicht dat je niet had verwacht naarmate het opschoonproces zich ontvouwt (het opschonen van oude conditionering en samskara’s). Na verloop van tijd merken velen dat de dyads helpen om de automatische greep van de identiteit te ontspannen, en ze wijzen naar een ruimtelijkheid die ze eerder nog maar nauwelijks hadden gezien, of misschien is er sprake van een soort herinnering.

De opzet van de retraite is zo bedacht om dit proces op een zachte manier te ondersteunen. Je wordt niet zomaar in het diepe gegooid. De begeleide instructies, het dagritme en de aanwezigheid van anderen die op dezelfde weg lopen, helpen allemaal om een veilige plek te creëren. En onthoud dit: je hoeft nooit verder te gaan dan wat op dat moment goed voor jou voelt. Er zit een enorme kracht in om gewoon authentiek te zijn.

Dus als er aarzeling opkomt, deel die aarzeling dan. Als er stilte valt, rust dan in die stilte. Het belangrijkste is niet wat je zegt, maar vanuit welke houding je spreekt. Onderzoek wat er in je gevoelens naar boven komt, en in je lichaam als voelbare patronen van weerstand.

We hebben al zoveel mensen gezien die onzeker, zenuwachtig of zelfs terughoudend aan de retraite beginnen, en die aan het einde stralen van de stille vreugde dat ze iets essentieels in zichzelf hebben herontdekt. Ik wil je uitnodigen om te blijven openstaan voor de mogelijkheid dat wat in het begin oncomfortabel voelt, wel eens de poort kan zijn naar iets dat diep bevrijdend werkt.