“Η αλήθεια που υπερβαίνει τη διάνοια δεν θα φαίνεται μέσω της διάνοιας. Το σημείο της μη δράσης δεν θα επιτευχθεί μέσω της σκόπιμης δράσης. Αν θέλεις να επιτύχεις το σημείο της μη δράσης που υπερβαίνει τη σκέψη, αποκόψεις την ρίζα του ίδιου του νου και αναπαυτείς στην αόρατη συνείδηση!”
~ Τιλόπα, Upadesha Μαχαμουδρά
Η διαλογισμός και η αυτο-ανάκριση είναι στην πραγματικότητα δύο όψεις ενός μονοπατιού προς το Σαμάδι. Στη κβαντική φυσική το φως θεωρείται τόσο κύμα όσο και σωματίδιο, ανάλογα με το αν ο παρατηρητής είναι παρών. Παρομοίως, η πραγματικότητα γίνεται πιο κυματική όταν ο παρατηρητής αρχίζει να συγχωνεύεται με αυτό που παρατηρεί κατά τη διάρκεια της διαλογιστικής διαδικασίας. Αισθάνεται τον εαυτό του ως μια ελεύθερη ροή αισθητήσεων ή εσωτερικής ενέργειας καθώς ο παρατηρητής συγχωνεύεται με αυτό που παρατηρεί. Ή, πιο συγκεκριμένα, στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει καμία συγχώνευση, αλλά απλώς εξαφανίζεται η ψευδαίσθηση της διαχωριστικότητας, ή υλοποιείται μια ανώτερη (χρόνια) προοπτική. Αυτή η εξαφάνιση μπορεί να συμβεί σε προοδευτικές φάσεις διαλογικής απορρόφησης, ή το ξύπνημα μπορεί να συμβεί στιγμιαία. Στο Ζεν λέει κανείς ότι στην αρχή ένα βουνό φαίνεται να είναι ένα βουνό. Αργότερα, καθώς βαδίζεις βαθύτερα, γίνεται σαφές ότι το βουνό δεν είναι πλέον ένα βουνό. Στη συνέχεια, με την πραγματοποίηση της τελικής αλήθειας, το βουνό ξαναγίνεται ένα βουνό. Όταν παρατηρούμε την απλή φυσική πραγματικότητα χωρίς αντιδράσεις, αποκαλύπτεται το κυματιστό ωκεανό του πρανα. Αν συνεχίσουμε την έρευνά μας, και τα δύο Η σταθερή μορφή και η κυματιστή ενέργεια πραγματοποιούνται ως ταυτόσημες με την ίδια την συνειδητότητα. Το βουνό είναι πάλι ένα βουνό, ταυτόσημο με τον τρόπο που ξεκίνησες. Ωστόσο, στην τελική πραγμάτωση το βουνό δεν είναι κάτι ξεχωριστό από την συνειδητότητα: είσαι εσύ. αυτό.
Αν ένας διαλογιστής αναπηδά μεταξύ της σαρκικής υλικής πραγματικότητας και των πρανικών ή λεπτών καταστάσεων συνείδησης, εξακολουθεί να βρίσκεται σε ένα παιχνίδι εντός της δυαδικότητας. Σ’ αυτό το παιχνίδι μπορεί κανείς να μάθει πώς να αφήσει την σαρκική υλική πραγματικότητα, βιώνοντας μια λεπτή εσωτερική ενέργεια που ξεφεύγει από τις συνθηματικές δομές. Από την άλλη πλευρά, η λεπτή κατάσταση της ενέργειας μπορεί να μετατραπεί ξανά σε σαρκική πραγματικότητα. Μπορεί κανείς να βιώσει το ένα ή το άλλο, αλλά όχι και τα δύο ταυτόχρονα. Στο πείραμα με τις διπλές σχισμές στην κβαντική φυσική δεν μπορούμε να παρατηρήσουμε το φωτόνιο ως τόσο κύμα όσο και σωματίδιο ταυτόχρονα. Για να συμβεί αυτό, ο παρατηρητής θα πρέπει να είναι παρών και απουρούμενος ταυτόχρονα, κάτι που δεν έχει νόημα από μια οριζόμενη χρονικά γραμμική προοπτική. Αλλά αυτό ακριβώς συμβαίνει στο Σαμαχτί: ο άκαμπτος χρονικά περιορισμένος παρατηρητής εξαφανίζεται ή αφήνει πίσω του την αδιάλειπτη αναζήτηση μιας κατάστασης ή μιας άλλης και ο άνθρωπος ξυπνά ως η αιώνια συνείδηση παρούσα παντού και κανείς μέρος. Ο θεατής, το δειγματοληπτικό και το δειγματοληπτικό ίδιο, γίνονται ένα. Το σωματίδιο φωτόνιο, το κύμα και ο παρατηρητής πραγματοποιούνται ως ένα ενιαίο σύνολο.
“Όπως ο ήλιος πίσω από τα σύννεφα, και η αληθινή φύση του ανθρώπου λάμπει πάντα, αλλά συγχέεται από τα σύννεφα του νου”.”
Είτε αποκαλούμε την πρακτική μας διαλογισμό είτε αυτο-ανάκριση, ξεκινάμε σε μια κατάσταση διχαστικής αποσύνδεσης και αντιλαμβανόμαστε έναν κόσμο παρόμοιο με τα σωματίδια. Τα πράγματα το οποίο παράγεται από τον περιορισμένο νου. Παρατηρούμε ένα σώμα αποτελούμενο από διακριτά μέρη από τα οποία προκύπτουν αισθήσεις, συναισθήματα, σκέψεις και φαινόμενα, και η εμπειρία μας από τη ζωή και τον εαυτό μας φιλτράρεται μέσω αυτής της μειωτικής βαλβίδας. Εάν παραμείνουμε με το αντικείμενο της διαλογιστικής που χρησιμοποιούμε (είτε είναι η αναπνοή, οι αισθήσεις ή η ίδια η επίγνωση), χωρίς να αντιδράμε σε καμία αίσθηση ή φαινόμενο που προκύπτει, τότε η διαδικασία της τζάνα ή της διαλογιστικής απορρόφησης συνεχίζεται μέχρι να σταματήσει κάποιος να διαλογίζεται, ή ο παρατηρητής και το αντικείμενο της παρατήρησης να συνυφαθούν σε ένα. Το νου, το οποίο είναι πάντα σε μεταβολή και αλλαγή, είναι πάντα σε κίνηση και συγχωνεύεται με το Άγιο ή αποκαλύπτεται ως καθαρό. πρόνοια, Η ακινησία, η αδιαλλαξία, δεν κινείται ούτε αλλάζει. Η διάσταση της ακινησίας δεν βρίσκεται αλλού, αλλά βρίσκεται εγγενώς μέσα στην ψυχή και είναι πανομοιότυπη με αυτήν.
Οποιαδήποτε τεχνική διαλογισμού χρησιμοποιείται αποτελεί μέρος του συνθηματικού νου, ή μέρος της δομής του εαυτού και πρέπει τελικά να διαλυθεί στην άσκηση της μη-δράσης. πάντα Ξεκινήστε οποιαδήποτε πρακτική (συνειδητά ή ασυνείδητα) με την προσπάθεια να διαλύσετε την ψευδαίσθηση του περιορισμένου εαυτού, αλλιώς θα ήμασταν ήδη σε Σαμάδι και δεν θα υπήρχε πρακτική. Διαλύουμε την ρίζα της ψευδαίσθησης αφήνοντας τα πάντα να είναι όπως είναι, χωρίς να χειραγωγούμε την πραγματικότητα με κανέναν τρόπο ή να ανταποκρινόμαστε στην ψευδαίσθηση. Αυτό απαιτεί τόσο πειθαρχία για να παραμείνουμε παρόντες και να διεισδύσουμε σε αυτό που είναι, όσο και την ικανότητα εσωτερικής παραδοχής ή μη αντίστασης απέναντί του, καθώς η πρακτική εξελίσσεται σε βαθύτερα και βαθύτερα επίπεδα. Οι αρχαίες πρακτικές της γαλήνης και της διορατικότητας, η Σαμάθα και η Βιπάσσανα, όταν εξετάζονται υπό το πρίσμα της διαρκούς διδασκαλίας, είναι θεμελιώδεις για όλες τις τεχνικές διαλογισμού που αποσκοπούν στο να αφαιρέσουν την ταύτιση με τη δομή του εαυτού. Η Σαμάθα μπορεί να ασκηθεί ταυτόχρονα με τη Βιπάσσανα και, όπως τα δύο φτερά ενός πουλιού, αυτές οι δύο πτυχές της διαλογισμού, αν είναι σε ισορροπία, μπορούν να οδηγήσουν στο Σαμάδι.
Βιώνουμε βαθύτερες βαθμίδες διαλογιστικής απορρόφησης όταν είμαστε σε θέση να διαλογιζόμαστε/να διερευνούμε για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους χωρίς αντίδραση, χωρίς να αναγνωρίζουμε τα φαινόμενα που προκύπτουν, παραμένοντας σε μια ισορροπημένη και ήρεμη κατάσταση παρουσίας. Παρατηρούμε λεπτοτελέστατα και λεπτοτελέστατα αισθητηριακά φαινόμενα, λεπτοτελέστατες ενέργειες, μέχρι που τα αισθήματα γίνονται σαφή και διαφανή, κυλούν ελεύθερα με την πρανα και ο νους καθαρίζεται από ασυνείδητες συνήθειες, που είναι προτιμήσεις για μια αίσθηση έναντι μιας άλλης. Με αυτόν τον τρόπο η ψευδαίσθηση του περιορισμένου εαυτού χάνει τη δύναμή της και τα σύννεφα του νου διαλύονται, αποκαλύπτοντας την πρωταρχική επίγνωση που ήταν πάντα ήδη παρούσα.
“Μέτρα για μια μέρα για την έννοια του αληθινού Η φύση των πραγμάτων προσφέρει μεγαλύτερους πνευματικούς καρπούς από ό,τι η ακρόαση και η εξέταση του Ντάρμα για πολλές αιωνιότητες.”
~Το Μάχοσνισα-σούτρα
Μπορεί κάποιος να περάσει δεκαετίες μετ’ αποκατάστασης τεχνικής διαλογισμού και να μην συνειδητοποιήσει ποτέ την πραγματική του φύση, αν λείπει το στοιχείο της αυτο-ανάκρισης. Εάν κάποιος προσκολλάται σε μια τεχνική διαλογισμού, τότε η ίδια η τεχνική γίνεται δεσμός με το γνωστό. Από την άλλη πλευρά, αν κάνουμε αυτο-ανάκριση μόνο για να αποκαλύψουμε την πραγματική μας φύση, η συνθηματική δομή του εαυτού πιθανότατα δεν θα καθαριστεί σε βάθος, επειδή είναι δύσκολο ή απίθανο να φτάσουμε στα βαθύτερα σανακάρα χωρίς να κάνουμε μακρές περιόδους διαλογισμού. Μπορεί να έχουμε προσωρινά εμπειρίες αφύπνισης ως αποτέλεσμα της αυτο-ανάκρισης, αλλά αν το ανθρώπινο σώμα δεν έχει καθαριστεί στην ρίζα, τότε τα παλιά συνθηματικά μοτίβα θα επιστρέφουν. Όπως ένα ζιζανιοκτόνο που έχει κοπούν μόνο την κορυφή, η παραίσθησή μας θα ανακάμπτει ξανά. Όταν είτε η αυτο-ανάκριση είτε ο διαλογισμός ασκούνται βαθιά αγγίζοντας την ρίζα της επιθυμίας και της αποστροφής, τότε το ένα περιλαμβάνει το άλλο. Όταν ο διαλογισμός και η αυτο-ανάκριση γίνονται αδιαχώριστοι, αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στο Σαμάδι και στην απελευθερωτική συνειδητοποίηση.
Ορισμένα συστήματα διαλογισμού (Βουδιστικά, Γιόγκικα, Ταοϊκά) δίνουν έμφαση σε τεχνικές όπως η παρατήρηση της αναπνοής και η προσοχή στις σωματικές αισθήσεις, την εσωτερική ενέργεια ή τις σκέψεις. Άλλοι, όπως οι παραδόσεις της μη-διττής αντίληψης ή της αυτο-ανάκρισης (όπως η Βεδάντα, το Ντζοτζέν, το Ζεν και η Μαχαμουντούρα), δίνουν έμφαση στην απομάκρυνση όλων των συνθηκώντων τεχνικών και την ανάπαυση ως η ίδια η συνειδητότητα. Έτσι, ποιο δρόμο να χρησιμοποιήσουμε;
Και οι δύο πύλες οδηγούν στο ίδιο Σαμάδι.
Η μεγάλη ψευδαίσθηση στην δυαδικότητα είναι ότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο πόρτες, ενώ η αλήθεια είναι ότι η διαλογιστική και η αυτο-ανάκριση είναι δύο άκρες ενός συνεχούς συνόλου. Αυτό το συνεχές σύνολο είναι η ανθρώπινη εμπειρία στο χρόνο, από την συνείδηση που εντοπίζεται στο γίγανθο φυσικό επίπεδο, στις λεπτές πτυχές της ενέργειας και του νου, έως την αιτιώδη συνειδητοποίηση. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ασκούν ούτε τη διαλογιστική ούτε την αυτο-ανάκριση επαρκώς ή αρκετά καιρό ώστε να τις αντιληφθούν ως ένα σύνολο (για να κατανοήσουν το Σαμάδι). Αν ασκείς για αρκετό καιρό, συμβαίνει μια διαδικασία διαλογιστικής απορρόφησης ή “τζάνα”, όταν ο διαλογιζόμενος συγχωνεύεται με το αντικείμενο της διαλογιστικής. Η λέξη “τζάνα” είναι η ίδια λέξη με τη λέξη “νταϊάν” στα σάνσιτ, η οποία είναι το έβδομο άκρο των οκτώ άκρων του Γιόγκα του Παταντζάλι. Είναι η ίδια λέξη με τις λέξεις “ζεν” και «τσαν» στις παραδόσεις που ονομάστηκαν από αυτήν. Ο Βούδας περιγράφει τη νύχτα της φώτισης του:
“Μου αναζωπυρώθηκε ανιδιοτελής ενέργεια και εγκαθιδρύθηκε αδιάκοπη προσοχή, το σώμα μου ήταν ήρεμο και αβασανισμένο, ο νους μου συγκεντρωμένος και ενοποιημένος. Αποκλεισμένος από τις αισθησιακές απολαύσεις, αποκλεισμένος από τις ανθυγιεινές καταστάσεις, εισήλθε και έμεινε στην πρώτη ζάνα... τη δεύτερη ζάνα... την τρίτη ζάνα... και την τέταρτη ζάνα.” ~Η Σαμάνναφαλα Σούτα
Όταν συμβαίνει η αλχημεία της ζάνα, η τεχνική χάνεται καθώς απορροφάς τον εαυτό σου στο αντικείμενο της διαλογιστικής και μεταβαίνεις από την εμπειρία της βαθιάς πραγματικότητας στην εμπειρία του πρανικού πεδίου και των λεπτών στρωμάτων της μαιά ή του εαυτού, για να συνειδητοποιήσεις την αιτιακή κενότητα της συνείδησης, η οποία είναι αδιαχώριστη από τα άλλα στρώματα. Εάν είσαι σε θέση να παραμείνεις ανενεργός σε οποιαδήποτε κατάσταση που αναπτύσσεται, τότε θα βρεθείς στην ιδανική κατάσταση για να ξυπνήσει το πρανικό πεδίο ή ο Βούδας-νους να αυτο-ανασταίνονται και η μεγάλη πραγματικότητα να αποκαλυφθεί. Παρομοίως, αν διερευνήσεις βαθιά το Εαυτό, τα κρυμμένα σανακάρ/σάμσκαρ (αντικειμενικά συνθηματικά πρότυπα συνθηκών) θα αρχίσουν να αναδύονται από τα βάθη και η δομή του εαυτού θα έχει την ευκαιρία να καθαριστεί από αυτά με την επιείκεια του με ό,τι είναι χωρίς αντίσταση.
Αν αναζητάτε καθοδήγηση σε αυτή τη διαδικασία, η σειρά διαλογισμών Σαμάδσι (διαθέσιμη δωρεάν) ξεκινά με τεχνικές και στη συνέχεια προχωράει σταδιακά σε λιγότερη και λιγότερη δράση, μέχρι να φτάσει στο σημείο της ακινησίας όπου υπάρχει απλώς η παρουσία του εσωτερικού Εαυτού ή του ανιδιοτελούς εαυτού. Το “σημείο ακινησίας” δεν είναι η σωστή περιγραφή, αλλά μάλλον είναι περισσότερο μια δυναμική ακινησία ή μια έμμεση κενότητα· ένα μη διττό πλήθος που υπερβαίνει τους αντιθέσεις. Μπαίνουμε σε ένα σημείο καθαρής ανεπηρέαστης συνειδητότητας, το έδαφος του εαυτού μας, ή την φυσική κατάσταση που δεν διαιωνίζεται από ένα περιορισμένο εαυτό. Ενώ ασκεί κανείς μια τεχνική, μπορεί να είναι συνειδητός του ΠΟΙΟΥΣ ή ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΕΣ ασκούν την πρακτική αυτή. Για παράδειγμα, όταν παραμένει συγκεντρωμένος στην αναπνοή, είναι δυνατόν ταυτόχρονα να είναι συνειδητός της συνειδητότητας. Η περιορισμένη προσοχή ή η πρώτη προσοχή του νου μπορεί να είναι στο ευρύ ή στενό αναπνοή, και όπως η εστιακή φακούς μιας φωτογραφικής μηχανής, μπορεί να είναι στενή ή πλατιά, και μπορεί κανείς να την κατευθύνει ή να αλλάξει τη θέση μέσα στο αισθητηριακό πεδίο στο οποίο εστίασε. Υπάρχει ταυτόχρονα μια συνειδητότητα που είναι απλώς συνειδητή της δικής της ύπαρξης, αδιαχώριστη από αυτές τις μεταβλητές ιδιότητες της περιορισμένης προσοχής. Μια συνειδητότητα που δεν αλλάζει ούτε έχει καμία ιδιότητα. Αυτή η απόλυτη συνειδητότητα δεν είναι μια πνευματική δραστηριότητα, ούτε μια διάσπαση ή διάκριση των φαινομένων σε “πράγματα”, αλλά θα μπορούσε να περιγραφεί ως ο χώρος στον οποίο ανακύπτει η πνευματική δραστηριότητα. Ωστόσο, η λέξη χώρος δεν είναι σωστή, επειδή δεν υπάρχει θέση: είναι ένας χώρος/κενό/σταθερότητα ή κέντρο που βρίσκεται παντού και δεν βρίσκεται πουθενά. Η απόλυτη συνειδητότητα είναι εκείνη που είναι απλώς συνειδητή χωρίς κανένα αντικείμενο, ενώ η προσοχή του νου είναι πάντα συνειδητή. του ενός πράγματος. Μπορείς να είσαι προσεκτικός στην αναπνοή χρησιμοποιώντας το νου, και ταυτόχρονα να έχεις επίγνωση ποιος ή τι Παρακολουθεί την αναπνοή. Ο θεολόγος, το βλέποντας και το βλέπονται ως ένα.
Δείτε την σειρά διαλογισμών Σαμάδι
Εξασκήστε τόσο τη διαλογιστική όσο και την αυτο-ανάκριση ταυτόχρονα, μέχρι να συνειδητοποιήσετε ότι αποτελούν ένα.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της συγγραφής αυτής θα χρησιμοποιώ τους όρους «ανακάλυψη» και «φώτιση» με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Ένα από τα αγαπημένα μου φράσεις του Ζεν είναι “όχι ένα, όχι δύο”. Η αφύπνιση και η διαφώτιση μπορούν να θεωρηθούν ως “όχι ένα, όχι δύο”.
Τι είναι η αφύπνιση;
Η αφύπνιση είναι η αναγνώριση της αληθινής φύσης πέρα από το όνομα και τη μορφή. Η αφύπνιση είναι το ξύπνημα από το όνειρο ενός περιορισμένου εαυτού. Για εκείνους που δεν το έχουν βιώσει άμεσα, αυτά είναι απλώς λέξεις και είναι ακατανόητα για το νου. Η αρχέγονη συνείδηση συνειδητοποιεί τον εαυτό της ως όλα τα πράγματα, ή θα μπορούσε κανείς να πει ότι όλα τα επίπεδα της συνείδησης/αυτού του εαυτού πραγματοποιούνται ως κενή συνείδηση. Υπάρχουν πολλοί βαθμοί αφύπνισης (τζάνα), αλλά όταν υπάρχει πλήρης παύση της αλυσίδας ή της ταυτοποίησης της συνείδησης με το νου, τότε η αληθινή φύση του ανθρώπου αποκαλύπτεται. Αυτό έχει ονομάσει Μοξά, Νιρβάνα, Νιρβικαλπ Σαμάδι, Φάνα, Κενσό, Χεσιχία και πολλά άλλα ονόματα σε όλη την ιστορία. Στη Βεδάντα αυτό που συνειδητοποιείται αναφέρεται ως το Εγώ με κεφαλαίο “S” ή Αληθινό εαυτό, Στο Βουδισμό ονομάζεται “αγνοία του εαυτού” ή αντάτα ή σουνιτά. Στο Ινδουισμό αυτό που γίνεται κατανοητό είναι το Παραμπράχμαν ή Παραμάτμαν, και στο μυστικιστικό Χριστιανισμό είναι ο θεός που δεν έχει ιδιότητες εκτός από την ενότητα/την ύπαρξη· είναι το απρόσωπιο ον του Θεού σε αντίθεση με μια πτυχή της τριάδας.
Ακόμα κι αν η γλώσσα μεταξύ των παραδόσεων μπορεί να διαφέρει, οι παραδόσεις που αντικατοπτρίζουν την διαρκή διδασκαλία όλων τους δείχνουν την θεμελιώδη πραγματικότητα της εμπειρίας της αφύπνισης, η οποία είναι η κοινή εμπειρία των πραγματοποιούμενων όντων. Παρόλο που ακόμη και αυτό δεν είναι ακριβώς αληθές: δεν είναι πραγματικά μια εμπειρία, καθώς πρόκειται για την κατάρρευση της δυαδικότητας της εμπειρίας και του εμπειρογνώμονα. Οι λέξεις δεν είναι ποτέ ακριβείς όταν προσπαθούμε να την εκφράσουμε.
Οι περισσότεροι που δοκιμάζουν την αφυπνισμένη κατάσταση την χάνουν, ξανακοιμούνται και γίνονται θύματα των διακυμάνσεων του νου και της αυτο-αναγνώρισης. Στο Sandokai, ένα διάσημο τζεν ποίημα, λέει: “Η απλή συνάντηση με το απόλυτο δεν είναι ακόμη φώτιση”. Από την οπτική γωνία του απόλυτου, η αφύπνιση στην πραγματική φύση είναι η αρχή και το τέλος του πνευματικού μονοπατιού, ή η συνειδητοποίηση ότι ο προορισμός ήταν πάντα ήδη παρόν από την αρχή. Από την οπτική γωνία του απόλυτου υπάρχει η αναγνώριση αυτού που δεν γεννήθηκε ποτέ, η συνειδητοποίηση που απλώς είναι.
Όπως είπε ο Ιησούς: “Πριν υπάρξει ο Αβραάμ, ήμουν εγώ”. Αρχικά, όταν προσπαθείς να στραφείς την προσοχή προς την αίσθηση του “Εγώ Είμαι”I AM” ή του Εαυτού, θα δεις το ψευδές εαυτό. Αλλά αν δεν αφεθείς από τις πολλές στρώσεις και επίπεδα των ψευδαισθήσεων που αναδύονται, και αν είσαι επίμονος και εμπεριστατωμένος στην έρευνά σου, τότε το περιορισμένο εγώ θα υποχωρήσει και η Σαμαχτί θα πραγματοποιηθεί. Σ’ αυτήν την ενωμένη κατάσταση είναι δυνατή η ανάδειξη της πρατζνά/νους. Ακόμη και μια γεύση μπορεί να αλλάξει αμετάκλητα τη ζωή σου, καθώς θα έχεις την γνώση ότι δεν είσαι απλώς αυτή η περιορισμένη, εφήμερη δομή του εαυτού.
Η αφύπνιση είναι η πιθανή αρχή της διαδικασίας της φώτισης, η οποία είναι μια επιταχυνόμενη περίοδος εσωτερικής ανάπτυξης που καθαρίζει το ανθρώπινο σώμα, επιτρέποντας στον άνθρωπο να παραμείνει στην αφύπνιση, ώστε να μην έρχεται και να φεύγει ο Σαμαχτί. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θα επιστρέφουν στον ύπνο τους επειδή δεν είναι διατεθειμένοι ή ικανοί να εγκαταλείψουν τις συνθηματιζόμενες δραστηριότητες και τις προτιμήσεις του εγώ. Το περιορισμένο εγώ ενδιαφέρεται μόνο για πρόταση Η αφύπνιση, αλλά δεν μπορεί να αφυπνιστεί. Θα δημιουργήσει ένα φεμιλικό αντίγραφο, μια ψυχροποιημένη προσωπικότητα ή δομή εγώ που θα περιβάλλει κάθε εμπειρία αφύπνισης. Η αφύπνιση δεν αφήνει ίχνη, κανένα σάνκαρα ή συνθήκη και δεν είναι κάτι που μπορεί να θυμηθεί κανείς. Οποιαδήποτε ανάμνηση της αφύπνισης είναι απλώς μια ψυχροποιημένη δομή και πρέπει να αφήσει το άτομο να την αφήσει πίσω. Πρέπει πάντα να ξεκινάει με μια νευρικότητα αρχάριου, αν θέλει να το συνειδητοποιεί ξανά και ξανά. Οποιαδήποτε γνώση για το τι είναι η αφύπνιση, είναι μια ψευδής οθόνη ή φίλτρο πάνω στην συνείδηση. Όπως είπε ο Σωκράτης, “Ξέρω μόνο ότι δεν ξέρω”. Η αφύπνιση σημαίνει ότι ο περιορισμένος νους γίνεται υπηρέτης και δεν θα είναι πλέον ο κυρίαρχος της ζωής του. Δεν θα είναι πλέον “η θέλησή μου”, ούτε “η γνώση μου”, αλλά η ανώτερη θέληση ή η θέληση της καρδιάς. Αποδεσμεύεται από τη ροή του ανεξερεύνητου Ταο, της σοφίας της μεγάλης πραγματικότητας.
Ένας από τους δασκάλους μου (ο Νικολάς) ρωτούσε πάντα: “Τι είστε διατεθειμένοι να πληρώσετε;” Υπάρχει μόνο μία αποδεκτή αξία με την οποία μπορούμε να πληρώσουμε: οι ίδιοι μας εαυτοί. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πληρώνουν επειδή η τιμή είναι πολύ υψηλή και η συνθήκη είναι πολύ ισχυρή. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να επιτρέψουν τον πόνο ή να εγκαταλείψουν την ευχαρίστηση προκειμένου να υπερβούν και τα δύο. Πρέπει να επιτρέψουμε στο καλό και στο κακό να συνυπάρχουν μέσα μας, ώστε η αλχημική τους ένωση να μετασχηματίσει τη δυαδικότητα σε κάτι νέο. Το “εσύ” που είσαι γίνεται ο νεκρός χώρος από τον οποίο γεννιέται μια νέα πραγματικότητα. Η καλύτερη χρήση του περιορισμένου εαυτού σε αυτή τη διαδικασία είναι να συνειδητοποιήσουμε τα δικά του όρια και να μάθουμε πώς να αφήσουμε το διττό τρόπο σκέψης, τις προτιμήσεις, τις χειραγώξεις, τις διακρίσεις του αυτού και του εκείνου, την επιθυμία και την αποστροφή. Απ’ ό,τι πιο βασικό, πρέπει να μάθουμε πώς να πεθάνουμε..
Τι είναι η φώτιση;
Ο Σρι Νισαργκάντα Μαχαράτζ είπε: “Πρέπει να γνωρίσει κανείς τον [περιορισμένο] εαυτό προτού μπορέσει να υπερβεί τον [περιορισμένο] εαυτό”. Πρέπει να γνωρίσει κανείς το συνθηκοποιημένο, περιορισμένο εγώ για το τι είναι, και τη θέση από όπου προέρχεται, προτού μπορέσει να απαλλαγεί από την ταύτιση με αυτό. Όταν μιλάμε για οποιοδήποτε “σύστημα” ή προοδευτική πορεία για την γνώση του εαυτού μέσω σταδίων, τότε μιλάμε πάντα για κάτι σχετικά. Μιλάμε για τη διαδικασία της φώτισης, η οποία αφορά την εξερεύνηση και την ανάπτυξη του νου και της δομής του εαυτού, και τη διαφάνεια της προσωπικότητας στην πρωταρχική συνείδηση. Αυτή είναι μια διαδικασία που πραγματοποιείται σταδιακά με τον χρόνο, καθώς ο νους είναι μια αναπτυσσόμενη, ζωντανή δομή.
Καμία τεχνική ή συστημική προσέγγιση δεν μπορεί να επιβάλει ή να επιτύχει την πρατζνά ή την απελευθερωτική διορατικότητα, αλλά ενθαρρύνει τον άνθρωπο να εμπλακεί σε μια διαδικασία εσωτερικής καθαρισμού, η οποία κάνει πιο πιθανό να συμβεί. Υπάρχει μια φράση του Ζεν που λέει ότι η αφύπνιση συμβαίνει φαινομενικά τυχαία, αλλά η πρακτική κάνει κάποιον πιο επιρρεπές σε τέτοιου είδους περιστατικά. Ορισμένοι χριστιανοί μυστικιστές έχουν πει ότι ο Θεός μας συναντά κατά μήκος του δρόμου, ή ότι ο Θεός βοηθά εκείνους που βοηθούν τον εαυτό τους. Πρέπει να κάνουμε τη δική μας δουλειά για να αποκαλύψουμε και να παραδώσουμε τον εγωιστικό εαυτό, και μέσω της χάρης η θεϊκή βούληση θα επικοινωνήσει μαζί μας. Αυτή η χάρη είναι η αιχμή του δόρατος της αλήθειας για το ποιος και τι είμαστε.
Η Φώτιση έχει δύο όψεις: τον καθαρισμό, που σημαίνει να απαλλαγούμε από τις υπάρχουσες συνθήκες, και την εσωτερική ανάπτυξη, που σημαίνει την ανάπτυξη ή την επέκταση της δομής του εαυτού σε ανώτερα επίπεδα της συνείδησης. Η Φώτιση είναι ΑΚΟΜΑ και η επέκταση σε ανώτερα επίπεδα του εαυτού, και ο καθαρισμός ή η αποσύνδεση από όλα τα επίπεδα της δομής του εαυτού/της ψυχής. Αυτή είναι μια διαδικασία που συμβαίνει με την πάροδο του χρόνου, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα ανθρώπινο σώμα που θα είναι όλο και πιο κατάλληλο για να υποστηρίξει ή να φιλοξενήσει την πρωταρχική συνείδηση, ή να αφήσει τον ήλιο να λάμπει χωρίς εμπόδια από τα σύννεφα.
Η Φώτιση είναι η διαδικασία ανάπτυξης που επιτρέπει την αφυπνισμένη κατάσταση.
να γίνει μια μόνιμη σκηνή που δεν έρχεται και δεν φεύγει.
Η Φώτιση είναι ταυτόχρονα η απελευθέρωση από τα Σανακάρ ή από τα συνθηματικά μοτίβα που συνδέουν την συνείδηση με τη Μάγια, καθώς και η επέκταση στην εξελισσόμενη προς νέες, πιο λεπτές διαστάσεις του εαυτού. Πέρα από τα νοητικά και σωματικά στρώματα της ύπαρξης βρίσκονται τα ενεργειακά ή πρανικά στρώματα, τα ανώτερα πεδία της νοητικής/πνευματικής διάστασης, καθώς και τα πεδία της μη-διττής ευδαιμονίας.
Η αρχέγονη συνείδηση, η οποία είναι η πραγματική μας φύση, φυσικά δεν χρειάζεται διάσυνθεση· είναι τέλεια όπως είναι. Η διαδικασία της διαύγειας είναι μόνο για τον περιορισμένο εαυτό. Με την συνειδητοποίηση του Σαμάδχι βλέπουμε την παραφροσύνη της αναζήτησης της αφύπνισης, καθώς η αφύπνιση είναι ταυτόσημη με την εγκατάλειψη κάθε αναζήτησης και του αναζητητή! Ή πιο συγκεκριμένα του αναζητητή, του αναζητημένου και του τι αναζητείται, τα οποία συνειδητοποιούνται ως ένα με όλο το τι είναι. Ξυπνά κανείς, αλλά συνεχίζει να φωτίζεται, να αναπτύσσεται, να μεγαλώνει, επεκτείνοντας το δένδρο της ζωής για να γίνει μια συνεχής γέφυρα μεταξύ του κόσμου της μορφής και του άμορφου, ενώ συγχρόνως συνειδητοποιεί τη ψευδαίσθηση της περιορισμένης δομής του εαυτού. Εκείνοι που έχουν συνειδητοποιήσει την απόλυτη αλήθεια μπορεί να γελάσουν με την παραφροσύνη της ανθρώπινης κατάστασης και με την αναζήτηση και την προσπάθεια που είναι τόσο μάταιες και απαραίτητες αν θέλουμε να αφυπνιστούμε. Γελάμε με τις προσπάθειες μας να βρούμε κάτι που δεν χάθηκε ποτέ, και με την αναζήτηση κάτι που απλώς συσκοτίζεται από την ίδια την αναζήτηση.