“E vërteta që kapërcen intelektin nuk do të shihet me anë të intelektit. Pika e mosveprimit nuk do të arrihet me anë të veprimit të qëllimshëm. Nëse dëshironi të arrini pikën e mosveprimit që kapërcen mendimin, pritni rrënjën e vetë mendjes dhe pushoni në vetëdijen e zhveshur!”
~ Tilopa, Udhëzimi i Mahamudras
Meditation and self inquiry are actually two aspects of one path to Samadhi. In quantum physics light is seen as both wave and particle, depending on whether the observer is present. Similarly reality becomes more wave-like when the observer starts to merge into the observed in meditation. One experiences oneself as a free flow of sensation or inner energy as the observer merges with the observed. Or more precisely, there is actually no merging that happens but rather the illusion of separation falls away, or a higher (timeless) perspective is realized. This falling away can happen in progressive stages of meditative absorption, or awakening can happen in an instant. In Zen they say that at first a mountain appears to be a mountain. Then as one goes deeper it becomes clear that a mountain is no longer a mountain. Then upon realizing the final truth, a mountain is once again a mountain. When we observe gross physical reality single-pointedly without reaction, the wavelike ocean of prana is revealed. If we continue our inquiry, të dy Forma e ngurtë dhe energjia valëzore realizohen si identike me vetë vetëdijen. Malorja është përsëri një mal, identike në çdo aspekt me kur e ke nisur. Megjithatë, në realizimin përfundimtar, mali nuk është diçka e ndarë nga vetëdija; je ti atë.
Nëse një meditues oscilon mes realitetit të trashë material dhe gjendjeve pranike ose të holla të ndërgjegjes, kjo është sërish një lojë brenda dualitetit. Në këtë lojë, dikush mund të mësojë se si të heqë dorë nga realiteti i trashë fizik, duke përjetuar energjinë e hollë të brendshme e cila çlirohet nga lëvizja në modele të kushtëzuara. Nga ana tjetër, gjendja e energjisë së hollë mund të shndërrohet sërish në realitet të trashë. Mund të përjetohet njëri ose tjetri, por jo të dyja njëkohësisht. Në eksperimentin e të çarës së dyfishtë në fizikën kuantike ne nuk mund ta vëzhgojmë fotonin si valë dhe grimcë njëkohësisht. Që kjo të ndodhë, vëzhguesi do të duhej të ishte njëkohësisht i pranishëm dhe jo i pranishëm, gjë që nuk ka kuptim nga një perspektivë lineare e kufizuar nga koha. Megjithatë, pikërisht kjo ndodh në Samadhi; vëzhguesi i ngurtë i kufizuar nga koha zhduket ose heq dorë nga kërkimi i tij i përhershëm i njërës apo tjetrës gjendje, dhe njeriu zgjohet si vetëdija e përjetshme e pranishme kudo dhe askund. Shikuesi, shikimi dhe e shikuara kuptohen si një. Grimca e fotonit, vala dhe vëzhguesi kuptohen si një.
“Si dielli pas reve, natyra e vërtetë e njeriut shkëlqen gjithmonë, por errësohet nga retë e mendjes.”
Pavarësisht nëse praktikën tonë e quajmë meditim apo vetëhetim, ne fillojmë në një gjendje ndarjeje dualiste dhe perceptojmë një botë të ngjashme me grimcat e gjëra e cila gjenerohet nga mendja e kufizuar. Ne vëzhgojmë një trup të përbërë nga pjesë të dallueshme mbi të cilin ngrihen ndjesia, ndjenja, mendimi dhe dukuria, dhe përvoja jonë e jetës dhe e vetvetes filtrohet përmes kësaj valve zvogëluese. Nëse qëndrojmë me cilindo objekt meditimi që po përdorim (qoftë frymëmarrja, ndjesitë, apo vetë vetëdija), duke mos reaguar ndaj asnjë ndjesie apo dukurie që shfaqet, atëherë procesi i xhanës ose përthithjes meditative vazhdon derisa ose dikush ndalon së medituari, ose vëzhguesi dhe e vëzhguara kuptohen si një. Mendja, e cila është gjithmonë në ndryshim dhe në zhvillim, gjithmonë në lëvizje, bashkohet me ose zbulohet si e pastër vetëdijesim, i cili nuk lëviz ose nuk ndryshon. Përmasa e qetësisë nuk është diku tjetër, por është e qenësishme brenda dhe identike me mendjen.
Çdo teknikë meditimi që përdoret është pjesë e mendjes së kushtëzuar, ose pjesë e strukturës së vetes dhe në fund duhet të shkrihet në mosbërje. Ne gjithmonë nisni çdo praktikë (në mënyrë të vetëdijshme ose të pavetëdijshme) duke punuar për të shpërbërë iluzionin e vetes së kufizuar, përndryshe ne do të ishim tashmë në Samadhi dhe nuk do të kishte asnjë praktikë. Ne e presim rrënjën e iluzionit duke e lënë çdo gjë të jetë ashtu siç është, pa manipuluar realitetin në asnjë mënyrë, ose pa iu përgjigjur iluzionit. Kjo kërkon si disiplinë për të qëndruar të pranishëm dhe për të depërtuar në atë që është, ashtu edhe një aftësi për dorëzim të brendshëm ose mosrezistencë ndaj asaj që është, ndërsa praktika zhvillohet në nivele gjithnjë e më të thella. Praktikat e lashta të qetësisë dhe depërtimit, shamatha dhe vipassana, kur shihen nga perspektiva e Mësimit të Përjetshëm, janë themelore për të gjitha teknikat e meditimit që shërbejnë për të hequr identifikimin me strukturën e egos. Shamatha mund të praktikohet në mënyrë të njëkohëshme me vipassanën, dhe si dy krahë zogu, këto dy aspekete të meditimit, nëse janë në ekuilibër, e çojnë dikë drejt Samadhit.
Njeriu fiton nivele më të thella të përthithjes meditative kur është në gjendje të meditojë/vëzhgojë për periudha më të gjata kohe pa reaguar, pa u identifikuar me fenomenet që shfaqen, duke mbetur në një gjendje pranie të ekuilibruar dhe të qetë. Njeriu percepton fenomene shqisore gjithnjë e më të holla, energji më të holla, derisa shqisat bëhen të kthjelluara dhe transparente, duke rrjedhur lirshëm me pranën, dhe mendja pastrohet nga modelet e zakonshme të pandërgjegjshme, të cilat janë parapëlqimet e një ndjesie kundrejt një tjetre. Në këtë mënyrë, iluzioni i vetes së kufizuar humbet fuqinë e tij dhe retë e mendjes shpërndahen, duke zbuluar vetëdijen primordiale që ka qenë gjithmonë e pranishme.
“Duke medituar për një ditë rreth kuptimit të të vërtetës nature of things brings greater spiritual benefits than hearing and examining the Dharma for many aeons.”
~Mahosnisa-sutra
Kush mund të kalojë dekada duke medituar duke përdorur një teknikë të kushtëzuar dhe të mos e kuptojë kurorëzimin e natyrës së tij të vërtetë nëse mungon komponenti i vetëhetimit. Nëse dikush kapet pas një teknike meditimi, atëherë vetë teknika bëhet një lidhëse me të njohurën. Nga ana tjetër, nëse bëjmë vetëhetim vetëm për të zbuluar natyrën tonë të vërtetë, struktura e vetes së kushtëzuar me siguri nuk do të pastrohet deri në thellësitë e saj, sepse është e vështirë/e pamundur të arrihen sankarat më të thella pa bërë periudha të gjata meditimi. Dikush mund të ketë përvojë zgjimi përkohësisht si rezultat i vetëhetimit, por nëse ena njerëzore nuk është pastruar në rrënjë, atëherë modelet e vjetra të kushtëzuara do të kthehen. Ashtu si një barë i keq që është prerë vetëm në sipërfaqe, iluzioni i dikujt do të rritet sërish. Kur qoftë vetëhetimi apo meditimi praktikohen thellësisht duke prekur rrënjën e dëshirës dhe neverisë, atëherë secila përfshin tjetrën. Kur meditimi dhe vetëhetimi bëhen në mënyrë të pandashme një, kjo është praktika që çon në Samadhi dhe në realizimin çlirues.
Some meditation systems (Buddhist, Yogic, Taoist) emphasize techniques such as observing the breath, and bringing awareness to bodily sensations, inner energy or thoughts. Others such as the nondual or self inquiry traditions (such as Vedanta, Dzogchen, Zen and Mahamudra) emphasize letting go of all conditioned techniques and resting as awareness itself. So which doorway to use?
Të dy dyert të çojnë te i njëjti Samadhi.
Iluzioni i madh brenda dualitetit është se në fakt ka dy dyer, kur e vërteta është se meditimi dhe vetëhetimi janë dy skajet e një vazhdimësie. Vazhdimësia është përvoja njerëzore nëpër kohë, nga vetëdija e identifikuar në nivelin e dendur fizik, tek aspektet e thella të energjisë dhe mendjes, deri te ndërgjegjja shkakore. Shumica e njerëzve nuk e bëjnë as meditimin dhe as vetëhetimin aq thellë ose aq gjatë sa t'i kuptojnë ato si një të vetme (të realizojnë Samadhinë). Nëse ushtroheni mjaftueshëm gjatë, ndodh një proces përthithjeje meditative ose “jhana”, ndërsa medituesi shkrihet me objektin e meditimit. Fjala jhana është e njëjtë me fjalën “dhyana” në sanskritisht, e cila është gjymtyra e 7-të e tetë gjymtyrëve të jogës së Patanjalit. Është e njëjta fjalë me “Zen” dhe “Chan” brenda atyre traditave që e kanë marrë emrin prej saj. Buda përshkruan natën e tij të ndriçimit:
“Energji e palodhur u zgjodh brenda meje dhe vëmendje e pandërprerë u vendos, trupi im ishte i qetë dhe i patrazuar, mendja ime e përqendruar dhe e unifikuar. I ndarë plotësisht nga kënaqësitë sensuale, i ndarë nga gjendjet e pashëndetshme, hyra dhe qëndrova në xhanën e parë... xhanën e dytë... xhanën e tretë... dhe xhanën e katërt.” ~Samannaphala Sutta
Kur ndodh alkimia e jhanës, teknikë bie poshtë ndërsa humbni veten në objektin e meditimit dhe kaloni nga një përvojë e realitetit të trashë në përjetimin e fushës pranike dhe shtresave të imta të majës ose të vetvetes, për të kuptuar boshllëkun kauzal të vetëdijes i cili është i pandashëm nga shtresat e tjera. Nëse jeni në gjendje të mbeteni jo-reaktiv ndaj çdo gjendjeje që shpaloset, atëherë do të jeni në gjendjen optimale që fusha pranike ose mendja e Budës të vetëzgjohet dhe që realiteti i madh të zbulohet. Në mënyrë të ngjashme, nëse hulumtoni mjaftueshëm thellë brenda Vetvetes, sankarat/ samskarat e fshehura (modelet e zakonshme të kushtëzuara dhe të pandërgjegjshme) do të fillojnë të ngrihen nga thellësitë, dhe struktura e vetvetes ka mundësinë të pastrohet prej tyre duke mbetur e baraspeshuar me atë që shfaqet. është pa rezistencë.
If you are looking for guidance in this process, the Samadhi meditation series (available for free) starts with techniques and then gradually moves toward less and less doing, until one reaches the still point where there is simply presence of the immanent Self or selfless-self. “Still point” is not the right description, but rather it is more of a dynamic stillness or pregnant emptiness; a non-dual plenum that transcends opposites. One comes to a place of pure choiceless awareness, the ground of one’s being, or natural state unmediated by a limited self. Even while one is practicing a technique, one can be aware of WHO or WHAT is practicing. For example if you are abiding with the breath it is possible to be simultaneously aware of awareness. The mind’s limited attention or first attention can be on the wide or narrow breath, and like the focal lens of a camera it can be narrow or wide, and one can point it or change the location within the sensory field that it is focused on. There is simultaneously an awareness that is simply aware of its own being, inseparable from these changeable qualities of limited attention; an awareness that does not change or have any quality whatsoever. This absolute awareness is not a mental activity, not a separating or discriminating of phenomena into “things”, but could be described as the space in which mental activity arises. Yet the word space is not right because there is no location; it is a space/emptiness/stillness or center that is everywhere and nowhere. Absolute awareness is what is simply aware without any object, while the mind’s attention is always aware të diçkaje. Ju mund të jeni të vëmendshëm ndaj frymëmarrjes duke përdorur mendjen, dhe njëkohësisht të jeni të vetëdijshëm për kush ose çfarë po vëzhgon frymëmarrjen. Shikuesi, shikimi dhe i shikuari njihen si një.
View the Samadhi Meditation Series
Praktiko edhe meditimin, edhe vetëpyetjen njëkohësisht derisa të kuptosh se ato janë një.
Throughout this writing I will be using the terms awakening and enlightenment in a specific way. One of my favorite Zen phrases is “not one, not two”. Awakening and enlightenment can be seen as “not one, not two”.
Çfarë është zgjimi?
Zgjimi është njohja e natyrës suaj të vërtetë përtej emrit dhe formës. Zgjimi është zgjim nga ëndrra e një vetvetjeje të kufizuar. Për dikë që nuk e ka përjetuar drejtpërdrejt, këto janë thjesht fjalë dhe të pakuptueshme për mendjen. Ndërgjegjja primare bëhet e vetëdijshme për veten si të gjitha gjërat, ose mund të thuhet se të gjitha nivelet e mendjes/vetvetes kuptohet se janë ndërgjegjje e zbrazët. Ka shumë nivele zgjimi (jhana), por kur ka një ndërprerje totale të ngatërrimit ose identifikimit të ndërgjegjes me mendjen, atëherë zbulohet natyra e vërtetë e dikujt. Kjo është quajtur Moksha, Nirvana, Nirvikalpa Samadhi, Fana, Kensho, Hesychia dhe shumë emra të tjerë përgjatë historisë. Në Vedanta, ajo që kuptohet referohet si Vetvetja me “V” të madhe ose vetvetja e vërtetë, dhe në Budizëm quhet “pa vetvete” ose anatta ose shunyata. Në Hinduizëm ajo që realizohet është Parabrahman, ose Paramatman, dhe në krishterimin mistik është hyjnia që nuk ka cilësi përveç unitetit/qenies; është qenia impersonale e Perëndisë në kontrast me një aspekt të trinitetit.
Edhe pse gjuha mes traditave mund të ndryshojë, traditat që pasqyrojnë mësimin e përjetshëm tregojnë të gjitha drejt realitetit themelor të përvojës së zgjimit, e cila është përvoja e përbashkët e qenieve të realizuara. Megjithëse edhe kjo nuk është plotësisht e vërtetë; nuk është vërtet një përvojë, pasi ajo është shembja e dualitetit mes përvojës dhe përjetuesit. Fjalët nuk janë kurrë plotësisht të duhura kur përpiqemi ta përcjellim atë.
Shumica e atyre që provojnë gjendjen e zgjuar do ta humbasin atë, duke rënë përsëri në gjumë dhe duke rënë pre e luhatjeve të mendjes dhe vetëidentifikimit. Në Sandokai, një poemë e famshme Zen, thuhet: “Të takosh thjesht absolutin nuk është ende ndriçim”. Nga perspektiva absolute, zgjimi në natyrën tuaj të vërtetë është fillimi dhe fundi i rrugës shpirtërore, ose realizimi se destinacioni ka qenë gjithmonë i pranishëm që nga fillimi. Nga perspektiva absolute ka një njohje të asaj që nuk ka lindur kurrë, asaj vetëdije e cila thjesht është.
Siç tha Jezusi, “Përpara se të ishte Abrahami, unë jam.” Në fillim, kur përpiqeni ta ktheni vetëdijen drejt ndjenjës “UNË JAM” ose Vetvetes, do të jetë vetja e rreme ajo që do të shihni. Por nëse nuk tronditeni nga shtresat dhe nivelet e shumta të iluzioneve që shfaqen, dhe jeni të qëndrueshëm e të sinqertë në kërkimin tuaj, atëherë vetja e kufizuar e egos do të tërhiqet dhe Samadhi do të realizohet. Është pikërisht në këtë gjendje të shkrirë ku lindja e prajna-s/mençurisë është e mundur. Madje edhe një shije e vetme mund ta ndryshojë jetën tuaj përgjithmonë, pasi do të ketë një dijenituri se ju nuk jeni thjesht kjo strukturë e kufizuar dhe kalimtare e vetvetes.
Zgjimi është fillimi i mundshëm i procesit të ndriçimit, i cili është një periudhë e përshpejtuar e zhvillimit të brendshëm që pastron enën njerëzore, duke lejuar dikë të qëndrojë në gjendjen e zgjuar në mënyrë që Samadhi të mos vijë e të ikë. E vërteta është se shumica e njerëzve do të kthehen në gjumë sepse nuk janë të gatshëm ose të aftë të heqin dorë nga aktivitetet dhe preferencat e kushtëzuara të egos. Vetja e kufizuar është e interesuar vetëm për koncept of awakening, but it can not awaken. It will manufacture a facsimile, a spiritualized persona or ego construct around any awakening experience. The awakened state leaves no traces, no sankaras or conditioning and is not something that can be remembered. Any memory of one’s awakening is just a mentalized construct and must be let go of; one must always start with a beginner’s mind if one is to realize it again and again. Any knowledge of what the awakened state is, is a false screen or filter over awareness. As Socrates said, “I only know that I don’t know.” Awakening means the limited mind becomes a servant, and it will no longer be the master of one’s life. It is no longer “my will”, or “my knowing” but higher will or the heart’s will; one surrenders to the flow of the unfathomable Tao, the wisdom of the great reality.
One of my teachers (Nicolas) always asked “What are you willing to pay?” There is only one acceptable currency with which we can pay; ourself. But most people will not pay because the price is too high and the conditioning is too strong. People don’t want to allow pain or give up pleasure in order to transcend them both. One must allow good and evil to co-exist inside so that their alchemical union transmutes duality into something new. The “you” that you are becomes the dead soil out of which a new reality is born. The best use for the limited self in this process is to realize its own limitations, and to learn how to let go of dualistic thinking, preferences, manipulations, discrimination of this and that, craving and aversion; essentially to learn how to die.
Çfarë është ndriçimi?
Sri Nisargadatta Maharaj ka thënë: “Njeriu duhet të njohë veten [e kufizuar] para se të mund të tejkalojë veten [e kufizuar].” Njeriu duhet ta njohë egon e kushtëzuar dhe të kufizuar për atë që është, dhe vendin nga i cili ajo buron, para se të mund të çlirohet nga identifikimi me të. Kur flasim për çdo “sistem” ose udhëtim progresiv të njohjes së vetvetes përmes fazave, atëherë ne po flasim gjithmonë për atë që është relative. Ne po flasim për procesin e ndriçimit, i cili ka të bëjë me eksplorimin, zhvillimin e mendjes dhe strukturës së vetes dhe bërjen e personalitetit transparent ndaj vetëdijes primordiale. Është një proces që zhvillohet gradualisht në kohë, pasi mendja është një strukturë e gjallë dhe në rritje.
Asnjë teknikë apo sistem nuk mund të detyrojë ose të sjellë prajnën apo depërtimin çlirues, por ato e përfshijnë dikë në një proces pastrimi të brendshëm që e bën më të mundshme që kjo të ndodhë. Ekziston një thënie e Zenit se zgjimi ndodh duket sikur aksidentalisht, por praktika të bën më të prirur ndaj aksidenteve. Disa mistikë të krishterë kanë thënë se Perëndia na takon në gjysmë të rrugës, ose Perëndia i ndihmon ata që ndihmojnë veten. Ne duhet të bëjmë pjesën tonë për të zbuluar dhe dorëzuar egon, dhe përmes hirit, hyjnorja do të shtrihet drejt nesh. Ky hir është agimi i së vërtetës se kush dhe çfarë jemi ne.
Enlightenment has two aspects: purification, which is becoming free from existing conditioning, and inner development, which is the growing or expanding of the self structure into higher levels of mind. Enlightenment is BOTH the expanding into the higher levels of self, and the purification or detaching from all levels of the self structure/soul. This is a process that happens through time, which results in a human vessel that will be increasingly fit to support or house primordial consciousness, or to let the sun shine through unobstructed by clouds.
Ndriçimi është procesi i zhvillimit që lejon gjendjen e zgjuar
për t'u bërë një skenë e përhershme që nuk vjen e ikën.
Ndriçimi është njëkohësisht çlirimi nga samsara-t (ose modelet e kushtëzuara që e ngatërrojnë vetëdijen në majë) dhe zgjerimi në dimensione të reja e më të holla të vetvetes. Përtej shtresave mendore dhe fizike të ekzistencës ndodhen shtresat energjetike ose pranike, mimet e larta / mbretëritë shpirtërore dhe mbretëritë e lumturisë jodualiste.
Primordial awareness, which is our true nature, of course needs no enlightening; it is perfect as it is. The enlightenment process is only for the limited self. Upon realizing Samadhi one sees the absurdity of seeking awakening, since the awakening is identical to the dropping of all seeking and the seeker! Or more precisely the seeker, the seeking and what is sought are realized as one with all that is. One wakes up but continues to become enlightened, continues to develop the self and to grow, expanding the tree of life to become a continuous bridge between the world of form and the formless, while at the same time realizing the illusory nature of the limited self structure. Those who have realized the ultimate truth may laugh at the absurdity of the human condition, and the seeking and striving that is both futile and necessary if we are to awaken. One laughs at one’s efforts to find something that was never lost, and to seek something that is only obscured by seeking itself.