Samadhi, Część 3 (Ścieżka bez ścieżki)
W zen jest takie powiedzenie:
“Oświecenie to wypadek, ale praktyka sprawia, że jesteśmy na niego narażeni.”
W tym filmie sprawdzimy mechanizmy, przez które ktoś staje się nieostrożny.
Samadhi 3 pokazuje ogólny zarys dwóch wymiarów praktyki, którymi są uważność i pustka umysłu.
Samadhi to wolność od utożsamiania się z ograniczonym ja; wolność od naszych uwarunkowań; wolność od cierpienia. Sadhana, czyli praktyka duchowa prowadząca do Samadhi, ma dwa podstawowe aspekty: pierwszym z nich jest oczyszczenie struktury ja poprzez praktyki, które uwalniają energię z uwarunkowanych schematów i patologicznego myślenia. Kiedy energia jest wolna, ułatwia głębsze połączenie, miłość i ekspansję na wyższe poziomy ja lub duszy. To, co uważasz za “innego”, zostaje zintegrowane z tobą. Struktura ja staje się czymś w rodzaju węzła na coraz wyższych poziomach umysłu.
Paradoks polega na tym, że wszelkie praktyki, których używamy, żeby uwolnić się od nieświadomego uwarunkowania, są same w sobie uwarunkowane. W pewnym momencie trzeba porzucić wszystkie techniki, pojęcia, całe działanie i wszelkie próby urzeczywistnienia Samadhi. Medytujący nie może się obudzić. Struktura 'ja' nie może się obudzić. Może jedynie odpuścić egoistyczne reakcje kontrolne i preferencje, co przygotowuje grunt i wewnętrznie przebudowuje system pod kątem trwania w przebudzeniu na poziomie gross, subtle i causal.
Drugi aspekt praktyki można nazwać bezformownym poszukiwaniem siebie, które polega na stawaniu się świadomym samej świadomości; przebudzeniu do uświadomienia sobie, że wszystkie poziomy jaźni czy duszy są ostatecznie puste. Niczym skrzydła ptaka te dwa aspekty sadhany, uważność i pustka umysłu, unoszą człowieka ku Samadhi – rozpadziewi wszelkiej dwoistości.
Ścieżka to ty i każda przeszkoda na niej to też ty. Droga do samadhi to nie taki szlak, gdzie stawiasz krok za krokiem, żeby dojść do jakiegoś celu. Ta ścieżka to zdzieranie iluzji, obudzenie się na to, kim, gdzie i czym się naprawdę jest.
