Samadhi ส่วน 3, (ทางที่ไม่มีทาง)
มีคำกล่าวในเซนว่า:
“การรู้แจ้งเป็นอุบัติเหตุ แต่การฝึกฝนทำให้เรามีความเสี่ยงต่ออุบัติเหตุ”
ในภาพยนตร์เรื่องนี้ เราจะมาพิจารณากลไกที่ทำให้คนเรากลายเป็นคนซุ่มซ่าม.
Samadhi 3 ให้ภาพรวมของสองมิติในการปฏิบัติ ซึ่งได้แก่ ความมีสติและความว่างเปล่าทางจิต.
Samadhi คือการหลุดพ้นจากการยึดติดกับตัวตนที่จำกัด; การหลุดพ้นจากความเคยชิน; การหลุดพ้นจากความทุกข์ การปฏิบัติทางจิตวิญญาณ (Sadhana) ที่นำไปสู่ Samadhi มีสองด้านพื้นฐาน: ด้านแรกคือการชำระล้างโครงสร้างตัวตนผ่านการปฏิบัติที่ช่วยเปลี่ยนทิศทางพลังงานให้หลุดพ้นจากรูปแบบความเคยชินและวิธีคิดที่ผิดปกติ เมื่อพลังงานเป็นอิสระ มันจะส่งเสริมให้เกิดการเชื่อมโยงกันที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ความรัก และการขยายตัวสู่ระดับที่สูงขึ้นของตัวตนหรือจิตวิญญาณ สิ่งที่คุณคิดว่าเป็น “ผู้อื่น” จะถูกรวมเข้ากับตัวคุณ โครงสร้างตัวตนจะกลายเป็นเหมือนจุดเชื่อมต่อในระดับจิตที่สูงขึ้นเรื่อยๆ.
ความขัดแย้งอยู่ที่ว่า วิธีการใดก็ตามที่เราใช้เพื่อหลุดพ้นจากการปรับสภาพจิตใต้สำนึกนั้น ล้วนถูกปรับสภาพด้วยตัวเอง ถึงจุดหนึ่ง ทุกเทคนิค ทุกแนวคิด ทุกการกระทำ และทุกความพยายามที่จะบรรลุ Samadhi ต้องถูกปล่อยวางไป ผู้ปฏิบัติสมาธิไม่สามารถตื่นรู้ได้ โครงสร้างของอัตตาไม่สามารถตื่นรู้ได้ มันสามารถทำได้เพียงการละทิ้งปฏิกิริยาการควบคุมและความชอบของอัตตา ซึ่งเป็นการวางรากฐานและปรับโครงสร้างภายในใหม่ เพื่อให้สามารถรักษาความตื่นรู้ไว้ได้ทั้งในระดับหยาบ ละเอียด และระดับเหตุปัจจัย.
ด้านที่สองของการปฏิบัติอาจเรียกว่า “การสำรวจตนเองแบบไร้รูป” ซึ่งเกี่ยวข้องกับการตระหนักรู้ถึงการตระหนักรู้เอง; การตื่นรู้ถึงข้อเท็จจริงว่าทุกระดับของตัวตนหรือจิตวิญญาณนั้น ในท้ายที่สุดล้วนว่างเปล่า เหมือนกับปีกของนก ด้านทั้งสองของการปฏิบัติ ( sadhana ) คือ “ความมีสติ” และ “ความว่างเปล่าของจิต” จะพาเราไปสู่ Samadhi — การสลายตัวของความคู่ตรงข้ามทั้งหมด.
ทางนั้นคือคุณเอง และทุกอุปสรรคบนทางนั้นก็คือคุณเอง ทางสู่ Samadhi ไม่ใช่ทางแบบที่คุณต้องก้าวเท้าหนึ่งไปข้างหน้าอีกเท้าหนึ่งเพื่อไปถึงจุดหมายใด ๆ ทางนั้นคือการลอกเปลือกความหลอกลวงออกทีละชั้น การตื่นรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของคุณ ว่าคุณคือใคร อยู่ที่ไหน และเป็นอะไร.
