Η Σοφία που Οδηγεί στο Σαμάντι
Αυτό που πρόκειται να περιγράψουμε έχει ονομαστεί ‘Το Μυστικό των Μυστηρίων’, η εσωτεριστική σοφία που οδηγεί στο σαμάντι. Το σαμάντι είναι ο στόχος κάθε πνευματικής αναζήτησης, η ένωσή της με την πηγή. Η αλήθεια για το ποιος ή τι είσαι, η αλήθεια που υπερβαίνει τον περιορισμένο νου, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή μέσω του περιορισμένου νου. Το σημείο ηρεμίας δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω της κίνησης. Αν θέλετε να συνειδητοποιήσετε το σημείο ηρεμίας πέρα από τη σκέψη, αφήστε κάθε ενδιαφέρον για τις σκέψεις και τις αισθήσεις, όλες τις προτιμήσεις, όλα τα φαινόμενα που δημιουργούνται από το νου και τις αισθήσεις, και αναπαυθείτε στην γυμνή συνειδητότητα.
Υπάρχουν δύο θεμελιώδεις διαστάσεις της ύπαρξης σε αυτή τη στιγμή. Υπάρχει αυτό που αλλάζει και αυτό που παραμένει αμετάβλητο. Οι σκέψεις και οι αισθήσεις αποτελούν ένα πεδίο φαινομένων που αλλάζουν συνεχώς. Αυτό που παραμένει αμετάβλητο είναι η επίγνωση αυτού του πεδίου της αλλαγής. Συνήθως είμαστε τόσο απορροφημένοι στο πεδίο της αλλαγής, προσκολλημένοι στα αντικείμενά του, που αγνοούμε τη διάσταση της επίγνωσης. Έτσι, ξεκινάμε την έρευνά μας συνειδητοποιώντας την επίγνωση, συνειδητοποιώντας τη Συνείδηση.
Η πρόκληση του να παραμένουμε στην επίγνωση για μεγάλες χρονικές περιόδους είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν καλλιεργήσει τη συγκέντρωση και την ψυχραιμία που απαιτούνται για να παραμείνουν στην επίγνωση. Είμαστε εθισμένοι στην άνεση και ο περιορισμένος νους θα θέλει να ξεφύγει από αυτή την άσκηση, θα τη βρει βαθιά δυσάρεστη και θα δημιουργήσει κάθε είδους εμπόδιο ή απόσπαση της προσοχής. Υπάρχουν δύο βασικοί δεσμοί που μας συνδέουν με την ταύτιση με το εγώ. Το σώμα είναι προσκολλημένο στην άνεση και ο νους θέλει να γνωρίζει. Αν συνεχίσουμε να αναζητούμε την άνεση του σώματος και να επιδιώκουμε τη γνώση με το μυαλό, δεν θα ξεπεράσουμε ποτέ το περιορισμένο μυαλό και το σώμα. Θα παραμείνουμε σαν ζώο κοπαδιού, ένα πλάσμα που λαχταρά την ευχαρίστηση και αποφεύγει τον πόνο, ανταποκρινόμενο ατέλειωτα στα ερεθίσματα, ενεργώντας ατέλειωτα, και αγνοώντας τη διάσταση της ύπαρξης.
Το να είμαστε ενήμεροι, να είμαστε πλήρως προσεκτικοί σε ό,τι συμβαίνει, χωρίς τη μεσολάβηση του εγωιστικού προγραμματισμού, χωρίς έννοιες, χωρίς έλεγχο, χειραγώγηση ή παραμόρφωση, χωρίς το φιλτράρισμα του περιορισμένου νου, σημαίνει να είμαστε παρόντες χωρίς να επιλέγουμε. Παρόντες χωρίς να επιλέγουμε και, επομένως, χωρίς αυτόν που επιλέγει. Κάθε φορά που ο νους κινείται χωρίς τη θέλησή σου, ακόμα και η πιο μικρή κίνηση, αυτό οφείλεται στο φιλτράρισμα μέσω της προγραμματισμένης δομής του εαυτού. Ο δρόμος οδηγεί στην παύση ολόκληρου του δινικού στροβίλου του νου. Στην συνειδητοποίηση ότι όλα τα επίπεδα του εαυτού είναι κενά.
Πώς εγκαταλείπω κάθε πράξη, πώς εγκαταλείπω τη δραστηριότητα του νου;
Άκου προσεκτικά, αυτό είναι το παράδοξο. Ο περιορισμένος εγωικός νους ακούει αυτή την ερώτηση και θέλει να μάθει πώς, αλλά αυτός ο περιορισμένος νους δεν μπορεί να το κάνει. Ο νους θα αποτυγχάνει πάντα σε οποιαδήποτε προσπάθεια να συνειδητοποιήσει την ηρεμία, επειδή ο νους είναι κίνηση. Ο ίδιος ο νους είναι κίνηση, είναι μια ατέρμονη διαδικασία δράσης. Πρέπει να κάνουμε τη μετάβαση από το "κάνω" στο "είμαι". Το "εσύ" που νομίζεις ότι είσαι είναι μια διαδικασία, μια συνεχής κίνηση, μια συλλογή προτύπων.
Αυτό το ‘ΕΣΥ’ πρέπει να πεθάνει. Το παθολογικό πρότυπο του εαυτού σου πρέπει να τερματιστεί για να επιτευχθεί το Σαμάντι. Άσε αυτό να το αφομοιώσεις. Οι πνευματικοί δάσκαλοι έχουν δώσει την οδηγία να φτάσεις στο Σαμάντι. Μείνε ακίνητος και γνώρισε. Μείνε ακίνητος και γνώρισε τον Αληθινό Εαυτό. Την Πρωταρχική Συνειδητότητα πέρα από το όνομα και τη μορφή. Μείνε ακίνητος και γνώρισε ότι είσαι ο Θεός.
Τι ακριβώς εννοούν; Τι είναι αυτό που μένει ακίνητο;
Προφανώς, κανένα φυσικό σώμα δεν μπορεί να μείνει απολύτως ακίνητο, καθώς υπάρχει μέσα στο χρόνο και το χώρο. Διότι ο ίδιος ο χωροχρόνος είναι κίνηση. Ο χωροχρόνος είναι νους, το Σύμπαν είναι ο Μεγάλος Νους ή ο Λόγος. Η πρώτη Ερμητική αρχή είναι ότι το Όλον είναι νους, το Σύμπαν είναι νοητικό.
Αν το Σύμπαν είναι νους και ο νους είναι κίνηση, πώς μπορώ να ησυχάσω και να γνωρίσω;
Πώς μπορείς να ησυχάσεις πάνω σε έναν πλανήτη που περιστρέφεται με χίλιες μίλια την ώρα γύρω από τον άξονά του, περιστρέφεται με 67.000 μίλια την ώρα γύρω από τον Ήλιο, κινείται με 500.000 μίλια την ώρα γύρω από τον Γαλαξία και εκατομμύρια μίλια ακόμη μέσα στο Σύμπαν;
Η καρδιά σου χτυπά, τα κύτταρα κινούνται στο εσωτερικό σου, η τροφή χωνεύεται, ο εγκέφαλος παράγει εγκεφαλικά κύματα. Το αίμα σου κυλά, η ενέργεια κινείται, πώς μπορούμε να είμαστε ακίνητοι;
Όταν οι πνευματικοί Δάσκαλοι λένε "μείνε ακίνητος και γνώρισε", πρέπει να αναφέρονται σε κάτι άλλο, κάτι Πέρα από το χρόνο και το χώρο, κάτι πέρα από το φυσικό και το νοητικό. Αυτό που εννοείται με την ακινησία είναι κάτι για το οποίο δεν έχουμε λέξη στο σύγχρονο γλωσσικό μας σύστημα. Η σανσκριτική γλώσσα, η γλώσσα των γιόγκι, διαθέτει πιο ακριβείς όρους που παραπέμπουν στο μη-δυϊκό. Ο όρος "shunyata" μεταφράζεται συχνά ως "κενότητα", ηρεμία ή κενό. Χρησιμοποιείται σε σχέση με το «anata» ή «μη-εαυτό», τη συνειδητοποίηση της φύσης του Βούδα. Η «ηρεμία» είναι ίσως η πιο κοντινή αγγλική λέξη, αλλά είναι ανεπαρκής για να περιγράψει κάτι που δεν ανήκει σε αυτόν τον δυιστικό κόσμο.
Αυτό που πραγματικά συνειδητοποιείται είναι η Πρωταρχική Συνείδηση, η οποία βρίσκεται πέρα από την ηρεμία και την κίνηση, πέρα από το χρόνο. Είναι αιώνια, η βάση της ύπαρξής σας, η ουσιώδης φύση της πραγματικότητας που δεν αλλάζει. Στην πραγματικότητα βρίσκεται πέρα από την αλλαγή και το αμετάβλητο. Όταν συνειδητοποιούμε την αληθινή μας φύση, γίνεται προφανές ότι η ακινησία και η κίνηση είναι μια δυαδικότητα που δημιουργείται από το νου, η σιωπή και ο θόρυβος είναι μια δυαδικότητα που δημιουργείται από το νου. Τα πάντα είναι ήδη εγγενή μέσα σε αυτή την αρχέγονη ακινησία, η κίνηση του κόσμου είναι ταυτόσημη με την ακινησία. Μείνε ακίνητος και γνώρισε, κινήσου και γνώρισε. Όλα είναι η κενότητα που χορεύει.
Αυτό δεν είναι κάτι φιλοσοφικό, αλλά ένας εντελώς διαφορετικός τρόπος αλληλεπίδρασης με τον κόσμο. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το να εγκαταλείψουμε αυτή την αλληλεπίδραση, να εγκαταλείψουμε τη βαλβίδα περιορισμού που είναι η δομή του εαυτού, και να βιώσουμε την αληθινή μας φύση χωρίς τη μεσολάβηση του περιορισμένου νου. Ο λεγόμενος εξωτερικός κόσμος υπερβαίνεται με την επίγνωση της ακινησίας, η οποία, όταν συνειδητοποιηθεί, περιλαμβάνει αυτό που υπερβαίνει. Η δυαδικότητα της ακινησίας και της κίνησης καταρρέει.
Η επίτευξη του σαμάντι, αυτής της μεγάλης αφύπνισης, είναι μόνο η αρχή του μονοπατιού. Ο Πατάντζαλι λέει ότι ολόκληρη η προσπάθεια της γιόγκα στοχεύει στην παύση της δίνης του νου. Τσίτα βρίττι νιρόντα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η παύση του κάρμα, η παύση των βαθιών ασυνείδητων προτύπων σε πολλά διαφορετικά επίπεδα. Όταν συνειδητοποιούμε την αληθινή μας φύση, σταματάμε προσωρινά την ταύτισή μας με το νου και την αντίδρασή μας σε αυτόν. Είναι σαν να βγάζουμε το φις από έναν ανεμιστήρα. Όταν βγάζουμε το φις από έναν ανεμιστήρα, η αδράνεια των πτερυγίων του τον κρατά σε κίνηση· όσο δεν τον συνδέουμε ξανά, τελικά θα καταλήξει σε ακινησία.
Το κάρμα είναι απλώς η τάση της ενέργειας να ακολουθεί καθιερωμένες διαδρομές. Όταν η Συνείδηση επιστρέφει στα πρότυπα, είναι σαν να συνδέουμε ξανά τον ανεμιστήρα. Η ενέργεια ακολουθεί τη Συνείδηση. Η ενέργεια επιστρέφει στα παλιά πρότυπα. Ένας άλλος τρόπος να το περιγράψουμε είναι μέσω του νόμου της αδράνειας. Ένας νους που βρίσκεται σε κίνηση παραμένει σε κίνηση, εκτός αν επηρεαστεί από μια εξωτερική δύναμη. Στο πλέγμα του προγραμματισμένου νου που ονομάζουμε Σύμπαν, η ενέργεια και η σκέψη κυκλοφορούν μέσα από φράκταλ λαβύρινθους που υπάρχουν σε ένα Συνεχές, από το μικροσκοπικό έως το μακροσκοπικό επίπεδο, διακλαδώνοντας και εξερευνώντας ατέλειωτα.
Κάθε πνευματική πρακτική αποτελεί μια παρέμβαση, μια εξωτερική δύναμη, μια Συνείδηση που εκτρέπει την ενέργεια από τη ροή της μέσα στα προγραμματισμένα μονοπάτια. Πρέπει να είστε πρόθυμοι να αλλάξετε τη ζωή σας.
Κάποιος μπορεί να κάνει όση διαλογισμό θέλει στον κόσμο, αλλά αν επιστρέψει στα ίδια παλιά του πρότυπα, στην ίδια παλιά του ρουτίνα, τότε η «καλωδίωση» παραμένει στη θέση της. Τα ασυνείδητα κίνητρά μας πρέπει να ανασκαφθούν και να αντιμετωπιστούν. Αν, με μεγάλη επιμονή και αποφασιστικότητα, καταφέρουμε να μην συνδέσουμε τον ανεμιστήρα, τότε υπάρχει πραγματική παύση των vritties. Μια βαθιά σιωπή που γεννιέται μέσα στην ίδια τη δομή του εαυτού.
Κάθε φορά που ταυτιζόμαστε με κάποια προτίμηση που παράγει ο νους και αντιδρούμε σε αυτήν, συνδέουμε ξανά τον ανεμιστήρα. Όσο περισσότερο παραμένουμε στην επίγνωση, τόσο περισσότερα σαμσκάρα εξαγνίζονται. Όσο περισσότερο επιβραδύνεται ο ανεμιστήρας και το ανθρώπινο σκεύος γίνεται πιο διαπερατό από την επίγνωση, τόσο περισσότερο αδειάζουμε από τον εαυτό μας.