Ακάσα

Μεταγραφές βίντεο "Εσωτερικοί Κόσμοι, Εξωτερικοί Κόσμοι"

Μέρος 1 – Ακάσα

Στην αρχή ήταν ο Λόγος, η Μεγάλη Έκρηξη, το αρχέγονο Όμ. Η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης λέει ότι το φυσικό σύμπαν ξεπήδησε σπειροειδώς από ένα αδιανόητα καυτό και πυκνό σημείο που ονομάζεται "μοναδικότητα" – δισεκατομμύρια φορές μικρότερο από την κεφαλή μιας καρφίτσας. Δεν εξηγεί όμως το γιατί ή το πώς. Όσο πιο μυστηριώδες είναι κάτι, τόσο περισσότερο θεωρούμε δεδομένο ότι το κατανοούμε. Πιστευόταν ότι τελικά η βαρύτητα είτε θα επιβράδυνε την επέκταση είτε θα συμπίεζε το σύμπαν σε μια "μεγάλη σύμπτυξη" (Big Crunch). Ωστόσο, εικόνες από το διαστημικό τηλεσκόπιο "Χάμπλ" δείχνουν ότι η επέκταση του σύμπαντος φαίνεται στην πραγματικότητα να επιταχύνεται. Επεκτείνεται όλο και πιο γρήγορα καθώς αναπτύσσεται από τη Μεγάλη Έκρηξη. Για κάποιο λόγο, υπάρχει περισσότερη μάζα στο σύμπαν από ό,τι προέβλεπε η φυσική. Για να εξηγήσουν την έλλειψη μάζας, οι φυσικοί υποστηρίζουν πλέον ότι το σύμπαν αποτελείται μόνο από 4% ατομική ύλη ή αυτό που θεωρούμε κανονική ύλη. Το 23% του σύμπαντος αποτελείται από σκοτεινή ύλη και το 73% από σκοτεινή ενέργεια – αυτό που προηγουμένως θεωρούσαμε κενό χώρο. Είναι σαν ένα αόρατο νευρικό σύστημα που διατρέχει ολόκληρο το σύμπαν, συνδέοντας όλα τα πράγματα.

Οι αρχαίοι Βεδικοί δάσκαλοι δίδασκαν το “Νάδα Μπράχμα” – το σύμπαν είναι δόνηση. Το δονητικό πεδίο βρίσκεται στη ρίζα κάθε αληθινής πνευματικής εμπειρίας και επιστημονικής έρευνας. Είναι το ίδιο ενεργειακό πεδίο που έχουν παρατηρήσει άγιοι, Βούδες, γιόγκι, μυστικιστές, ιερείς, σαμάνοι και προφήτες κοιτάζοντας μέσα στον εαυτό τους. Έχει ονομαστεί ’Ακάσα", το "Πρωταρχικό Ομ“, το ”δίχτυ των κοσμημάτων του Ίντρα", η "μουσική των σφαιρών“ και με χίλια άλλα ονόματα κατά τη διάρκεια της ιστορίας. Αποτελεί την κοινή ρίζα όλων των θρησκειών και τον σύνδεσμο μεταξύ των εσωτερικών και των εξωτερικών μας κόσμων.

Στον Μαχαγιάνα Βουδισμό του 3ου αιώνα περιέγραψαν μια κοσμολογία που δεν διαφέρει πολύ από την πιο προηγμένη φυσική της σύγχρονης εποχής. Το δίχτυ των κοσμημάτων του Ίντρα είναι μια μεταφορά που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια πολύ παλαιότερη βεδική διδασκαλία, η οποία απεικονίζει τον τρόπο με τον οποίο υφαίνεται η δομή του σύμπαντος. Ο Ίντρα, ο βασιλιάς των θεών, γέννησε τον ήλιο και κινεί τους ανέμους και τα νερά. Φανταστείτε έναν ιστό αράχνης που εκτείνεται σε όλες τις διαστάσεις. Ο ιστός αποτελείται από σταγόνες δροσιάς και κάθε σταγόνα περιέχει την αντανάκλαση όλων των άλλων σταγόνων νερού, ενώ σε κάθε αντανακλούμενη σταγόνα δροσιάς θα βρείτε τις αντανακλάσεις όλων των άλλων σταγονιδίων. Ολόκληρος ο ιστός, μέσα σε αυτή την αντανάκλαση και ούτω καθεξής, μέχρι το άπειρο. Ο ιστός του Ίντρα θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένα ολογραφικό σύμπαν, όπου ακόμη και η πιο μικρή ακτίνα φωτός περιέχει το πλήρες μοτίβο του συνόλου.

Ο Σερβοαμερικανός επιστήμονας Νικόλα Τέσλα αναφέρεται μερικές φορές ως ο άνθρωπος που εφηύρε τον 20ό αιώνα. Ο Τέσλα ήταν υπεύθυνος για την ανακάλυψη του εναλλασσόμενου ρεύματος και πολλών άλλων εφευρέσεων που αποτελούν πλέον μέρος της καθημερινής ζωής. Λόγω του ενδιαφέροντός του για τις αρχαίες βεδικές παραδόσεις, ο Τέσλα βρισκόταν σε μια μοναδική θέση για να κατανοήσει την επιστήμη τόσο μέσα από ένα ανατολικό όσο και ένα δυτικό μοντέλο. Όπως όλοι οι μεγάλοι επιστήμονες, ο Τέσλα ερεύνησε σε βάθος τα μυστήρια του εξωτερικού κόσμου, αλλά ερεύνησε επίσης σε βάθος και τον εαυτό του. Όπως οι αρχαίοι γιόγκι, ο Τέσλα χρησιμοποίησε τον όρο ”Ακάσα“ για να περιγράψει την αιθερική αίσθηση που εκτείνεται σε όλα τα πράγματα. Ο Τέσλα μαθήτευσε κοντά στον Σουάμι Βιβεκάναντα, έναν γιόγκι που μετέφερε τις αρχαίες διδασκαλίες της Ινδίας στη Δύση. Στις βεδικές διδασκαλίες, το ”Ακάσα“ είναι ο ίδιος ο χώρος· ο χώρος που γεμίζουν τα άλλα στοιχεία, ο οποίος υπάρχει ταυτόχρονα με τη δόνηση. Τα δύο είναι αδιαχώριστα. Το ”Ακάσα“ είναι το ”γιν" έναντι του "γιανγκ" του "Πράνα“.

Μια σύγχρονη έννοια που μπορεί να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε το "Ακάσα‘, ή την πρωταρχική ουσία, είναι η ιδέα των φράκταλ. Μόνο τη δεκαετία του 1980 οι εξελίξεις στους υπολογιστές μας επέτρεψαν να απεικονίσουμε και να αναπαράγουμε μαθηματικά τα μοτίβα της φύσης. Ο όρος ’φράκταλ" επινοήθηκε το 1980 από τον μαθηματικό Μπενουά Μαντελμπρότ, ο οποίος μελέτησε ορισμένες απλές μαθηματικές εξισώσεις που, όταν επαναλαμβάνονται, παράγουν μια ατελείωτη σειρά μεταβαλλόμενων μαθηματικών ή γεωμετρικών μορφών εντός ενός περιορισμένου πλαισίου. Είναι περιορισμένες, αλλά ταυτόχρονα άπειρες. Ένα φράκταλ είναι ένα ακατέργαστο γεωμετρικό σχήμα που μπορεί να χωριστεί σε μέρη, καθένα από τα οποία αποτελεί περίπου ένα αντίγραφο μειωμένου μεγέθους του συνολικού μοτίβου, μια ιδιότητα που ονομάζεται αυτοομοιότητα.

Τα φράκταλ του Μαντέλμπροτ έχουν ονομαστεί ”το αποτύπωμα του Θεού". Αυτό που βλέπετε είναι έργα τέχνης που δημιουργούνται από την ίδια τη φύση. Αν γυρίσετε το σχήμα του Μαντελμπρότ με έναν συγκεκριμένο τρόπο, μοιάζει κάπως με μια ινδουιστική θεότητα ή έναν Βούδα. Αυτό το σχήμα έχει ονομαστεί "Buddhabrot“. Αν παρατηρήσετε ορισμένες μορφές αρχαίας τέχνης και αρχιτεκτονικής, θα διαπιστώσετε ότι οι άνθρωποι από παλιά συνδέουν την ομορφιά και το ιερό με τα φράκταλ μοτίβα. Απειράρτια περίπλοκα, όμως κάθε τμήμα τους περιέχει τον σπόρο για την αναδημιουργία του συνόλου. Τα φράκταλ έχουν αλλάξει την αντίληψη των μαθηματικών για το σύμπαν και τον τρόπο λειτουργίας του. Με κάθε νέο επίπεδο μεγέθυνσης, εμφανίζονται διαφορές σε σχέση με το πρωτότυπο. Συνεχής αλλαγή και μετασχηματισμός λαμβάνουν χώρα καθώς μεταβαίνουμε από το ένα επίπεδο λεπτομέρειας του φράκταλ στο άλλο. Αυτός ο μετασχηματισμός είναι η κοσμική σπείρα. Η ενσωματωμένη νοημοσύνη του πλέγματος του χωροχρόνου. Τα φράκταλ είναι εγγενώς χαοτικά – γεμάτα θόρυβο και τάξη. Όταν ο νους μας αναγνωρίζει ή ορίζει ένα μοτίβο, εστιάζουμε σε αυτό σαν να είναι ένα αντικείμενο. Προσπαθούμε να βρούμε τα μοτίβα που θεωρούμε όμορφα, αλλά για να τα συγκρατήσουμε στο μυαλό μας, πρέπει να απομακρύνουμε το υπόλοιπο του φράκταλ. Το να κατανοήσουμε ένα φράκταλ με τις αισθήσεις σημαίνει να περιορίσουμε την κίνησή του. Όλη η ενέργεια στο σύμπαν είναι ουδέτερη, αχρονική και άδιαστατη.

Η δική μας δημιουργικότητα και η ικανότητά μας να αναγνωρίζουμε μοτίβα αποτελούν τον σύνδεσμο μεταξύ μικροκόσμου και μακρόκοσμου. Τον αχρονικό κόσμο των κυμάτων και τον στερεό κόσμο των πραγμάτων. Η παρατήρηση είναι μια πράξη δημιουργίας μέσω των περιορισμών που είναι εγγενείς στη σκέψη. Δημιουργούμε την ψευδαίσθηση της στερεότητας, των πραγμάτων, με την επισήμανση, με την ονομασία. Ο φιλόσοφος Κίρκεγκωρ είπε: ”Αν με ονομάσεις, με αναιρείς". Δίνοντάς μου ένα όνομα, μια ετικέτα, αναιρείς όλα τα άλλα πράγματα που θα μπορούσα ενδεχομένως να είμαι. Κλειδώνεις το σωματίδιο στο να είναι ένα πράγμα, καθορίζοντάς το, ονομάζοντάς το, αλλά ταυτόχρονα το δημιουργείς, το ορίζεις ώστε να υπάρχει. Η δημιουργικότητα είναι η ανώτατη φύση μας. Με τη δημιουργία των πραγμάτων έρχεται ο χρόνος, ο οποίος είναι αυτός που δημιουργεί την ψευδαίσθηση της στερεότητας.

Ο Αϊνστάιν ήταν ο πρώτος επιστήμονας που συνειδητοποίησε ότι αυτό που θεωρούμε κενό χώρο δεν είναι το τίποτα, έχει ιδιότητες, και εγγενές στη φύση του χώρου είναι σχεδόν ακατανόητες ποσότητες ενέργειας. Ο διάσημος φυσικός Ρίτσαρντ Φάινμαν είπε κάποτε: “Υπάρχει αρκετή ενέργεια σε ένα μόνο κυβικό μέτρο χώρου για να βράσουν όλοι οι ωκεανοί του κόσμου”. Οι προχωρημένοι στο διαλογισμό γνωρίζουν ότι στην ηρεμία βρίσκεται η μεγαλύτερη δύναμη. Ο Βούδας είχε έναν ακόμη όρο για την πρωταρχική ουσία: τα λεγόμενα "καλάπας", τα οποία είναι σαν μικροσκοπικά σωματίδια ή κυματάκια που αναδύονται και εξαφανίζονται τρισεκατομμύρια φορές το δευτερόλεπτο. Η πραγματικότητα είναι, υπό αυτή την έννοια, σαν μια σειρά καρέ σε μια ολογραφική κινηματογραφική κάμερα που κινούνται γρήγορα, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της συνέχειας. Όταν η συνείδηση γίνεται απόλυτα ακίνητη, η ψευδαίσθηση γίνεται κατανοητή, διότι είναι η ίδια η συνείδηση που την προκαλεί.

Στις αρχαίες παραδόσεις της Ανατολής, είναι γνωστό εδώ και χιλιάδες χρόνια ότι τα πάντα είναι δόνηση. “Νάδα Μπράχμα” – το σύμπαν είναι ήχος. Η λέξη “νάδα” σημαίνει ήχος ή δόνηση και "Μπράχμα" είναι το όνομα του Θεού. Ο Μπράχμα, ταυτόχρονα, ΕΙΝΑΙ το σύμπαν και ΕΙΝΑΙ ο δημιουργός. Ο καλλιτέχνης και η τέχνη είναι αδιαχώριστοι. Στις Ουπανισάδες, ένα από τα παλαιότερα ανθρώπινα κείμενα της αρχαίας Ινδίας, αναφέρεται: “Ο Μπράχμα, ο δημιουργός, καθισμένος πάνω σε ένα λωτό, ανοίγει τα μάτια του και ένας κόσμος έρχεται στην ύπαρξη. Ο Μπράχμα κλείνει τα μάτια του, και ένας κόσμος παύει να υπάρχει”. Οι αρχαίοι μυστικιστές, οι γιόγκι και οι προφήτες υποστήριζαν ότι υπάρχει ένα πεδίο στο βασικό επίπεδο της συνείδησης. Το Ακάσικο πεδίο ή τα Ακάσικα αρχεία, όπου όλες οι πληροφορίες, όλες οι εμπειρίες του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, υπάρχουν τώρα και πάντα. Είναι αυτό το πεδίο ή η μήτρα από την οποία προκύπτουν όλα τα πράγματα. Από τα υποατομικά σωματίδια, μέχρι τους γαλαξίες, τα αστέρια, τους πλανήτες και κάθε μορφή ζωής. Ποτέ δεν βλέπεις τίποτα στην ολότητά του, επειδή αποτελείται από στρώματα επί στρωμάτων δονήσεων και αλλάζει συνεχώς, ανταλλάσσοντας πληροφορίες με την Ακάσα.

Ένα δέντρο απορροφά τον ήλιο, τον αέρα, τη βροχή, τη Γη. Ένας κόσμος ενέργειας εισέρχεται και εξέρχεται από αυτό το πράγμα που ονομάζουμε δέντρο. Όταν ο νοητικός νους είναι ήρεμος, τότε βλέπεις την πραγματικότητα όπως είναι. Όλες οι πτυχές μαζί. Το δέντρο και ο ουρανός και η Γη, η βροχή και τα αστέρια δεν είναι ξεχωριστά. Η ζωή και ο θάνατος, ο εαυτός και ο άλλος δεν είναι ξεχωριστά. Ακριβώς όπως το βουνό και η κοιλάδα είναι αδιαχώριστα. Στις παραδόσεις των ιθαγενών Αμερικανών και άλλων αυτοχθόνων λαών λέγεται ότι κάθε πράγμα έχει πνεύμα, κάτι που είναι απλώς ένας άλλος τρόπος να πούμε ότι τα πάντα συνδέονται με τη μία πηγή δόνησης. Υπάρχει μία συνείδηση, ένα πεδίο, μία δύναμη που διαπερνά τα πάντα. Αυτό το πεδίο δεν συμβαίνει γύρω σου, συμβαίνει ΜΕΣΩ σου και συμβαίνει ΩΣ εσύ.

Εσύ είσαι το “U” στο σύμπαν. Είσαι τα μάτια μέσα από τα οποία η δημιουργία βλέπει τον εαυτό της. Όταν ξυπνάς από ένα όνειρο, συνειδητοποιείς ότι τα πάντα στο όνειρο ήσουν εσύ. Εσύ το δημιουργούσες. Η λεγόμενη πραγματική ζωή δεν διαφέρει. Ο καθένας και κάθε πράγμα είναι εσύ. Η μία συνείδηση που κοιτάζει από κάθε μάτι, κάτω από κάθε βράχο, μέσα σε κάθε σωματίδιο.

Διεθνείς ερευνητές στο CERN, το Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Σωματιδιακής Φυσικής, αναζητούν αυτό το πεδίο που εκτείνεται σε όλα τα πράγματα. Όμως, αντί να κοιτάζουν προς τα μέσα, στρέφουν το βλέμμα τους στον εξωτερικό φυσικό κόσμο. Ερευνητές στο εργαστήριο του CERN στη Γενεύη της Ελβετίας ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν το μποζόνιο Χιγκς, ή το "Σωματίδιο του Θεού". Τα πειράματα με το μποζόνιο Χιγκς αποδεικνύουν επιστημονικά ότι ένα αόρατο ενεργειακό πεδίο γεμίζει το κενό του διαστήματος. Ο μεγάλος επιταχυντής αδρονίων του CERN αποτελείται από έναν δακτύλιο περιφέρειας 17 μιλίων, στον οποίο δύο δέσμες σωματιδίων κινούνται με αντίθετες κατευθύνσεις, συγκλίνουν και συγκρούονται με ταχύτητα σχεδόν ίση με αυτή του φωτός. Οι επιστήμονες παρατηρούν τι προκύπτει από αυτές τις βίαιες συγκρούσεις. Το πρότυπο μοντέλο δεν μπορεί να εξηγήσει πώς τα σωματίδια αποκτούν τη μάζα τους. Όλα φαίνεται να αποτελούνται από δόνηση, αλλά δεν υπάρχει κανένα “πράγμα” που να δονείται.

Είναι σαν να υπάρχει ένας αόρατος χορευτής, μια σκιά που χορεύει κρυμμένη στο μπαλέτο του σύμπαντος. Όλοι οι άλλοι χορευτές χόρευαν πάντα γύρω από αυτόν τον κρυμμένο χορευτή. Έχουμε παρατηρήσει τη χορογραφία του χορού, αλλά μέχρι τώρα δεν μπορούσαμε να δούμε αυτόν τον χορευτή. Το λεγόμενο “Σωματίδιο του Θεού”, οι ιδιότητες του βασικού υλικού του σύμπαντος, η καρδιά όλης της ύλης που θα εξηγούσε την ανεξήγητη μάζα και ενέργεια που οδηγεί την επέκταση του σύμπαντος. Όμως, αντί να εξηγεί τη φύση του σύμπαντος, η ανακάλυψη του μποζονίου Χιγκς απλώς παρουσιάζει ένα ακόμη μεγαλύτερο μυστήριο, αποκαλύπτοντας ένα σύμπαν που είναι ακόμη πιο μυστηριώδες από ό,τι είχαμε ποτέ φανταστεί. Η επιστήμη πλησιάζει το κατώφλι μεταξύ συνείδησης και ύλης. Το μάτι με το οποίο κοιτάζουμε το αρχέγονο πεδίο και το μάτι με το οποίο το πεδίο μας κοιτάζει είναι ένα και το αυτό.

Ο Γερμανός συγγραφέας και διανοούμενος Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε είπε: "Το κύμα είναι το αρχέγονο φαινόμενο που έδωσε origine στον κόσμο". Η κυματική είναι η μελέτη του ορατού ήχου. Η λέξη “κυματική” προέρχεται από την ελληνική ρίζα “κύμα”, που σημαίνει κύμα ή δόνηση. Ένας από τους πρώτους δυτικούς επιστήμονες που μελέτησε σοβαρά το φαινόμενο των κυμάτων ήταν ο Έρνστ Κλάντνι, ένας Γερμανός μουσικός και φυσικός, που έζησε τον 18ο αιώνα. Ο Κλάντνι ανακάλυψε ότι όταν έσπερνε άμμο πάνω σε μεταλλικές πλάκες και στη συνέχεια έθετε τις πλάκες σε δόνηση με ένα δοξάρι βιολιού, η άμμος διαμορφωνόταν σε μοτίβα. Ανάλογα με τη δόνηση που δημιουργούνταν, εμφανίζονταν διαφορετικά γεωμετρικά σχήματα. Ο Chladni κατέγραψε έναν ολόκληρο κατάλογο αυτών των σχημάτων, τα οποία είναι γνωστά ως «Σχήματα του Chladni». Πολλά από αυτά τα μοτίβα μπορούν να βρεθούν σε ολόκληρο τον φυσικό κόσμο. Όπως τα σημάδια της χελώνας ή τα στίγματα της λεοπάρδαλης. Η μελέτη των μοτίβων του Chladni ή των κυματικών μοτίβων αποτελεί έναν μυστικό τρόπο με τον οποίο οι κατασκευαστές κιθάρων, βιολιών και άλλων μουσικών οργάνων υψηλής ποιότητας καθορίζουν τις ηχητικές ιδιότητες των οργάνων που κατασκευάζουν.

Ο Χανς Τζένι επέκτεινε το έργο του Κλάντνι τη δεκαετία του 1960, χρησιμοποιώντας διάφορα υγρά και ηλεκτρονική ενίσχυση για τη δημιουργία ηχητικών συχνοτήτων, και επινόησε τον όρο «κυματική». Αν περάσετε απλά ημιτονοειδή κύματα μέσα από ένα πιάτο με νερό, μπορείτε να δείτε μοτίβα στο νερό. Ανάλογα με τη συχνότητα του κύματος, θα εμφανιστούν διαφορετικά μοτίβα κυματισμών. Όσο υψηλότερη είναι η συχνότητα, τόσο πιο περίπλοκο είναι το μοτίβο. Αυτά τα σχήματα είναι επαναλαμβανόμενα, όχι τυχαία. Όσο περισσότερο παρατηρείτε, τόσο περισσότερο αρχίζετε να αντιλαμβάνεστε πώς η δόνηση διαμορφώνει την ύλη σε σύνθετα σχήματα από απλά επαναλαμβανόμενα κύματα. Αυτή η δόνηση του νερού έχει ένα μοτίβο παρόμοιο με αυτό ενός ηλίανθου. Απλώς αλλάζοντας τη συχνότητα του ήχου, λαμβάνουμε ένα διαφορετικό μοτίβο. Το νερό είναι μια πολύ μυστηριώδης ουσία. Είναι εξαιρετικά ευαίσθητο. Δηλαδή, μπορεί να δέχεται και να συγκρατεί δονήσεις. Λόγω της υψηλής ικανότητας συντονισμού και ευαισθησίας του, καθώς και μιας εγγενούς προθυμίας να συντονίζεται, το νερό ανταποκρίνεται ακαριαία σε όλους τους τύπους ηχητικών κυμάτων. Το δονητικό νερό και η γη αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της μάζας στα φυτά και τα ζώα. Είναι εύκολο να παρατηρήσουμε πώς απλές δονήσεις στο νερό μπορούν να δημιουργήσουν αναγνωρίσιμα φυσικά μοτίβα, αλλά καθώς προσθέτουμε στερεά και αυξάνουμε το πλάτος, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ενδιαφέροντα. Προσθέτοντας άμυλο καλαμποκιού στο νερό, παρατηρούμε πιο σύνθετα φαινόμενα. Ίσως οι αρχές της ίδιας της ζωής να μπορούν να παρατηρηθούν καθώς οι δονήσεις μετατρέπουν τη σταγόνα αμύλου καλαμποκιού σε κάτι που μοιάζει με κινούμενο οργανισμό.

Η ζωντανή αρχή του σύμπαντος περιγράφεται σε κάθε μεγάλη θρησκεία με λέξεις που αντανακλούν την κατανόηση της εκάστοτε ιστορικής εποχής. Στη γλώσσα των Ίνκας, της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας στην προκολομβιανή Αμερική, η λέξη για το «ανθρώπινο σώμα» είναι «alpa camasca», που σημαίνει κυριολεκτικά «ζωντανή γη». Στην Καμπάλα, ή τον εβραϊκό μυστικισμό, μιλούν για το θείο όνομα του Θεού. Το όνομα που δεν μπορεί να προφερθεί. Δεν μπορεί να προφερθεί επειδή είναι μια δόνηση που βρίσκεται παντού. Είναι όλες οι λέξεις, όλη η ύλη. Τα πάντα είναι η ιερή λέξη.

Το τετράεδρο είναι το απλούστερο σχήμα που μπορεί να υπάρξει σε τρεις διαστάσεις. Κάτι πρέπει να έχει τουλάχιστον τέσσερα σημεία για να έχει φυσική πραγματικότητα. Η τριγωνική δομή είναι το μοναδικό αυτοσταθεροποιούμενο μοτίβο της φύσης. Στην Παλαιά Διαθήκη, η λέξη «τετραγράμματον» χρησιμοποιούνταν συχνά για να εκφράσει μια συγκεκριμένη εκδήλωση του Θεού. Χρησιμοποιούνταν όταν αναφερόταν ο λόγος του Θεού ή το ιδιαίτερο όνομα του Θεού, ο Λόγος ή ο αρχέγονος λόγος. Οι αρχαίοι πολιτισμοί γνώριζαν ότι στη ρίζα της δομής του σύμπαντος βρισκόταν το τετραεδρικό σχήμα. Από αυτό το σχήμα, η φύση εκδηλώνει μια θεμελιώδη τάση προς την ισορροπία· τον Σίβα. Ενώ ταυτόχρονα έχει και μια θεμελιώδη τάση προς την αλλαγή· τη Σάκτι.

Στη Βίβλο, το Ευαγγέλιο του Ιωάννη συνήθως αναφέρει: «εν αρχή ην ο λόγος», αλλά στο αρχικό κείμενο ο όρος που χρησιμοποιήθηκε ήταν «Λόγος». Ο Έλληνας φιλόσοφος Ηράκλειτος, ο οποίος έζησε περίπου 500 χρόνια πριν από τον Χριστό, αναφερόταν στον Λόγο ως κάτι θεμελιωδώς άγνωστο. Η πηγή κάθε επανάληψης, μοτίβου και μορφής. Οι στωικοί φιλόσοφοι που ακολούθησαν τις διδασκαλίες του Ηράκλειτου ταύτισαν τον όρο με τη θεϊκή ζωοποιό αρχή που διαπερνά το σύμπαν. Στο Σουφισμό ο Λόγος βρίσκεται παντού και σε όλα τα πράγματα. Είναι ΑΥΤΌ από το οποίο το αφανές γίνεται φανερό. Στην ινδουιστική παράδοση, ο Σίβα Ναταράτζα σημαίνει κυριολεκτικά «άρχοντας του χορού». Ολόκληρος ο κόσμος χορεύει στο ρυθμό του τυμπάνου του Σίβα. Τα πάντα είναι διαποτισμένα ή εμψυχωμένα από τον παλμό. Μόνο όσο ο Σίβα χορεύει μπορεί ο κόσμος να συνεχίσει να εξελίσσεται και να μεταβάλλεται, αλλιώς καταρρέει ξανά στο τίποτα. Ενώ ο Σίβα αντιπροσωπεύει τη συνείδησή μας ως μάρτυρες, η Σάκτι είναι η ουσία ή το υλικό του κόσμου. Ενώ ο Σίβα βρίσκεται σε διαλογισμό, η Σάκτι προσπαθεί να τον κινήσει, να τον φέρει στον χορό. Όπως το γιν και το γιανγκ, ο χορευτής και ο χορός υπάρχουν ως ένα. Ο Λόγος σημαίνει επίσης την ακάλυπτη αλήθεια. Όποιος γνωρίζει τον Λόγο, γνωρίζει την αλήθεια.

Στον ανθρώπινο κόσμο υπάρχουν πολλά στρώματα απόκρυψης, καθώς η Ακάσα έχει αναμειχθεί σε πολύπλοκες δομές που κρύβουν την πηγή από τον εαυτό της. Σαν ένα θεϊκό παιχνίδι κρυφτού, κρυβόμαστε εδώ και χιλιάδες χρόνια, μέχρι που τελικά ξεχάσαμε εντελώς το παιχνίδι. Κάπως ξεχάσαμε ότι υπάρχει κάτι να βρούμε. Στον Βουδισμό, διδάσκεται κανείς να αντιλαμβάνεται άμεσα τον Λόγο, το πεδίο της αλλαγής ή της παροδικότητας μέσα στον εαυτό του μέσω του διαλογισμού. Όταν παρατηρείς τον εσωτερικό σου κόσμο, παρατηρείς όλο και πιο λεπτές αισθήσεις και ενέργειες, καθώς ο νους γίνεται πιο συγκεντρωμένος και εστιασμένος. Μέσω της άμεσης συνειδητοποίησης της «αννίκα» ή της παροδικότητας στο βασικό επίπεδο της αίσθησης, ο άνθρωπος απελευθερώνεται από την προσκόλληση στις εφήμερες εξωτερικές μορφές. Μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει ένα δονητικό πεδίο που αποτελεί την κοινή ρίζα όλων των θρησκειών, πώς μπορούμε να πούμε «η θρησκεία μου» ή «αυτό είναι το αρχέγονο Όμ μου», «το κβαντικό μου πεδίο»;

Η πραγματική κρίση στον κόσμο μας δεν είναι κοινωνική, πολιτική ή οικονομική. Η κρίση μας είναι μια κρίση συνείδησης, μια αδυναμία να βιώσουμε άμεσα την αληθινή μας φύση. Μια αδυναμία να αναγνωρίσουμε αυτή τη φύση σε όλους και σε όλα τα πράγματα. Στη βουδιστική παράδοση, ο «Μποντισάτβα» είναι το άτομο με αφυπνισμένη φύση του Βούδα. Ένας Μποδισάτβα ορκίζεται να βοηθήσει στην αφύπνιση κάθε όντος στο σύμπαν, συνειδητοποιώντας ότι υπάρχει μόνο μία συνείδηση. Για να αφυπνίσει κανείς τον αληθινό εαυτό του, πρέπει να αφυπνίσει όλα τα όντα. «Υπάρχουν αμέτρητα αισθανόμενα όντα στο σύμπαν. Ορκίζομαι να τα βοηθήσω όλα να αφυπνιστούν. Οι ατέλειές μου είναι ανεξάντλητες. Ορκίζομαι να τις ξεπεράσω όλες. Το Ντάρμα είναι άγνωστο. Ορκίζομαι να το γνωρίσω. Ο δρόμος της αφύπνισης είναι απρόσιτος. Ορκίζομαι να τον κατακτήσω.»