Inner Worlds Outer Worlds, part 4 – “Beyond Thinking”
Στην βουδιστική παράδοση, η Σαμσάρα, ή ο ατελείωτος κύκλος του πόνου, διαιωνίζεται από την επιθυμία ευχαρίστησης και την αποστροφή του πόνου. Ο Φρόυντ αναφέρθηκε σε αυτό ως την “αρχή της ευχαρίστησης”. Ό,τι κάνουμε είναι μια προσπάθεια να δημιουργήσουμε ευχαρίστηση, να αποκτήσουμε κάτι που θέλουμε, ή να απομακρύνουμε κάτι ανεπιθύμητο που δεν θέλουμε. Ακόμα και ένας απλός οργανισμός όπως το παραμήκιο κάνει αυτό. Ονομάζεται αντίδραση στο ερέθισμα. Σε αντίθεση με το παραμήκιο, οι άνθρωποι έχουν περισσότερη επιλογή. Είμαστε ελεύθεροι να σκεφτόμαστε, και αυτό είναι η καρδιά του προβλήματος. Είναι η σκέψη για το τι θέλουμε που έχει ξεφύγει από τον έλεγχο. Το δίλημμα της σύγχρονης κοινωνίας είναι ότι επιδιώκουμε να κατανοήσουμε τον κόσμο, όχι με όρους αρχαϊκής εσωτερικής συνείδησης, αλλά ποσοτικοποιώντας και ποιοτικοποιώντας αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως εξωτερικό κόσμο χρησιμοποιώντας επιστημονικά μέσα και σκέψη. Μια νέα συνείδηση της καρδιάς πέρα από τη σκέψη είναι δυνατή.
Η σκέψη οδήγησε μόνο σε περισσότερη σκέψη και περισσότερες ερωτήσεις. Επιδιώκουμε να γνωρίσουμε τις εσώτατες δυνάμεις που δημιουργούν τον κόσμο και κατευθύνουν την πορεία του. Αλλά αντιλαμβανόμαστε αυτή την ουσία ως κάτι έξω από εμάς, όχι ως κάτι ζωντανό, εγγενές στη δική μας φύση. Ήταν ο διάσημος ψυχίατρος Καρλ Γιουνγκ που είπε, “αυτός που κοιτάζει έξω ονειρεύεται, αυτός που κοιτάζει μέσα ξυπνά.” Δεν είναι λάθος να επιθυμείς να είσαι ξύπνιος, να είσαι ευτυχισμένος. Αυτό που είναι λάθος είναι να ψάχνεις την ευτυχία έξω όταν μπορεί να βρεθεί μόνο μέσα.
