Samadhi Film, Μέρος 1
Μάγια, η ψευδαίσθηση του εαυτού
Το "Σαμάντι" είναι μια αρχαία λέξη της σανσκριτικής γλώσσας, για την οποία δεν υπάρχει σύγχρονο αντίστοιχο. Η δημιουργία μιας ταινίας με θέμα το Σαμάντι αποτελεί μια θεμελιώδη πρόκληση. Το Σαμάντι αναφέρεται σε κάτι που δεν μπορεί να μεταδοθεί στο επίπεδο του νου.
Αυτή η ταινία είναι απλώς η εξωτερική εκδήλωση του δικού μου εσωτερικού ταξιδιού. Ο σκοπός δεν είναι να σας διδάξω για το Σαμάντι, ούτε να προσφέρω πληροφορίες στον νου σας, αλλά να σας εμπνεύσω να ανακαλύψετε άμεσα την αληθινή σας φύση. Το Σαμάντι είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Βρισκόμαστε σε μια ιστορική εποχή όπου όχι μόνο έχουμε ξεχάσει το Σαμάντι, αλλά έχουμε ξεχάσει και το τι ακριβώς ξεχάσαμε.
Αυτή η λήθη είναι η Μάγια, η ψευδαίσθηση του εαυτού.
Ως άνθρωποι, οι περισσότεροι από εμάς ζούμε βυθισμένοι στην καθημερινότητά μας, χωρίς να σκεφτόμαστε σχεδόν καθόλου ποιοι είμαστε, γιατί βρισκόμαστε εδώ ή πού πηγαίνουμε. Οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ποτέ τον αληθινό εαυτό, την ψυχή ή αυτό που ο Βούδας αποκαλούσε "αννάτα" – αυτό που βρίσκεται πέρα από το όνομα και τη μορφή, πέρα από τη σκέψη. Ως αποτέλεσμα, πιστεύουμε ότι είμαστε αυτά τα περιορισμένα σώματα. Ζούμε με το φόβο, είτε συνειδητό είτε ασυνείδητο, ότι η περιορισμένη δομή του εαυτού με την οποία ταυτιζόμαστε, θα πεθάνει.
Στον σημερινό κόσμο, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που ασχολούνται με θρησκευτικές ή πνευματικές πρακτικές, όπως η γιόγκα, η προσευχή, ο διαλογισμός, η ψαλμωδία ή οποιοδήποτε είδος τελετουργίας, εφαρμόζουν τεχνικές που είναι καθορισμένες από συνθήκες. Αυτό σημαίνει ότι αποτελούν απλώς μέρος της κατασκευής του εγώ. Η αναζήτηση και η δραστηριότητα δεν είναι το πρόβλημα – το πρόβλημα είναι να πιστεύεις ότι έχεις βρει την απάντηση σε κάποια εξωτερική μορφή.
Η πνευματικότητα, στην πιο συνηθισμένη μορφή της, δεν διαφέρει από την παθολογική σκέψη που επικρατεί παντού. Είναι μια περαιτέρω αναταραχή του νου. Περισσότερη "ανθρώπινη δράση", σε αντίθεση με το "ανθρώπινο είναι". Η δομή του εγώ θέλει περισσότερα χρήματα, περισσότερη εξουσία, περισσότερη αγάπη, περισσότερα από όλα. Όσοι βρίσκονται στο λεγόμενο πνευματικό μονοπάτι επιθυμούν να γίνουν πιο πνευματικοί, πιο ξύπνιοι, πιο ατάραχοι, πιο ειρηνικοί, πιο φωτισμένοι. Ο κίνδυνος για εσάς που παρακολουθείτε αυτή την ταινία είναι ότι ο νους σας θα θελήσει να αποκτήσει Σαμάντι. Ακόμα πιο επικίνδυνο είναι το ενδεχόμενο ο νους σας να πιστέψει ότι έχει ήδη αποκτήσει Σαμάντι. Όποτε υπάρχει η επιθυμία να επιτύχεις κάτι, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι είναι το κατασκεύασμα του εγώ που δρα. Το Σαμάντι δεν έχει να κάνει με το να επιτύχεις ή να προσθέσεις κάτι στον εαυτό σου.
Το να συνειδητοποιήσετε το Σαμάντι σημαίνει να μάθετε να πεθαίνετε πριν πεθάνετε. Η ζωή και ο θάνατος είναι σαν το γιν και το γιανγκ – ένα αδιαχώριστο συνεχές. Ξεδιπλώνεται ατέλειωτα, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος. Όταν απομακρύνουμε τον θάνατο, απομακρύνουμε και τη ζωή. Όταν βιώνεις άμεσα την αλήθεια για το ποιος είσαι, δεν υπάρχει πλέον φόβος για τη ζωή ή τον θάνατο.
Η κοινωνία και ο πολιτισμός μας μας λένε ποιοι είμαστε, και ταυτόχρονα είμαστε σκλάβοι της βαθύτερης, ασυνείδητης βιολογικής επιθυμίας και αποστροφής που καθοδηγεί τις επιλογές μας. Η κατασκευή του εγώ δεν είναι τίποτα περισσότερο από την παρόρμηση για επανάληψη. Είναι απλώς η διαδρομή που ακολούθησε κάποτε η ενέργεια και η τάση της ενέργειας να ακολουθήσει ξανά αυτή τη διαδρομή, είτε είναι θετική είτε αρνητική για τον οργανισμό.
Υπάρχουν ατελείωτα επίπεδα μνήμης ή νου, σπείρες μέσα σε σπείρες. Όταν η συνείδησή σας ταυτίζεται με αυτό το κατασκεύασμα του νου ή του εγώ, σας δεσμεύει στον κοινωνικό προγραμματισμό, τον οποίο θα μπορούσατε να ονομάσετε "μάτριξ".
Υπάρχουν πτυχές του εγώ των οποίων μπορούμε να έχουμε συνείδηση, αλλά είναι το ασυνείδητο, η αρχαϊκή καλωδίωση, οι πρωταρχικοί υπαρξιακοί φόβοι, που στην πραγματικότητα οδηγούν ολόκληρο το μηχανισμό. Ατελείωτα μοτίβα επιδίωξης της ευχαρίστησης και αποφυγής του πόνου εξευγενίζονται σε παθολογικές συμπεριφορές… στη δουλειά μας… στις σχέσεις μας… στις πεποιθήσεις μας, στις ίδιες τις σκέψεις μας και σε ολόκληρο τον τρόπο ζωής μας. Σαν ζώα, οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν και πεθαίνουν σε παθητική υποδούλωση, τροφοδοτώντας τη ζωή τους στη μήτρα.
Ζούμε ζωές εγκλωβισμένες σε στενά πρότυπα. Ζωές συχνά γεμάτες μεγάλο πόνο, και ποτέ δεν μας περνά από το μυαλό ότι μπορούμε πραγματικά να γίνουμε ελεύθεροι. Είναι δυνατό να αφήσουμε πίσω τη ζωή που κληρονομήσαμε από το παρελθόν, για να ζήσουμε εκείνη που περιμένει να αναδυθεί μέσα από τον εσωτερικό κόσμο. Όλοι γεννηθήκαμε σε αυτόν τον κόσμο με βιολογικά καθορισμένες δομές, αλλά χωρίς αυτογνωσία. Συχνά, όταν κοιτάζεις στα μάτια ενός μικρού παιδιού, δεν υπάρχει ίχνος εαυτού, μόνο φωτεινό κενό. Το πρόσωπο στο οποίο εξελίσσεται κάποιος είναι μια μάσκα που φοριέται πάνω από τη συνείδηση.
Ο Σαίξπηρ είπε: "Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, και όλοι οι άνδρες και οι γυναίκες απλώς ηθοποιοί". Σε ένα αφυπνισμένο άτομο, η συνείδηση λάμπει μέσα από την προσωπικότητα, μέσα από τη μάσκα. Όταν είσαι αφυπνισμένος, δεν ταυτίζεσαι με τον χαρακτήρα σου. Δεν πιστεύεις ότι είσαι οι μάσκες που φοράς. Αλλά ούτε και σταματάς να παίζεις έναν ρόλο.
Δύο χιλιάδες τετρακόσια χρόνια αφότου ο Πλάτωνας έγραψε την "Πολιτεία", η ανθρωπότητα εξακολουθεί να προσπαθεί να βγει από τη σπηλιά του Πλάτωνα. Στην πραγματικότητα, ίσως να είμαστε πιο καθηλωμένοι από τις ψευδαισθήσεις από ποτέ.
Ο Πλάτωνας έβαλε τον Σωκράτη να περιγράψει μια ομάδα ανθρώπων που ζούσαν αλυσοδεμένοι σε μια σπηλιά όλη τους τη ζωή, με το πρόσωπο στραμμένο προς έναν άδειο τοίχο. Το μόνο που μπορούσαν να δουν ήταν σκιές που προβαλλόταν στον τοίχο από τα αντικείμενα που περνούσαν μπροστά από μια φωτιά που βρισκόταν πίσω τους. Αυτό το κουκλοθέατρο γίνεται ο κόσμος τους. Σύμφωνα με τον Σωκράτη, οι σκιές ήταν το πιο κοντινό που θα μπορούσαν ποτέ να δουν οι φυλακισμένοι στην πραγματικότητα. Ακόμη και αφού τους μίλησαν για τον έξω κόσμο, συνέχισαν να πιστεύουν ότι οι σκιές ήταν το μόνο που υπήρχε. Ακόμη και αν υποψιάζονταν ότι υπήρχε κάτι περισσότερο, δεν ήταν διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν αυτό που τους ήταν οικείο.
Η ανθρωπότητα σήμερα μοιάζει με τους ανθρώπους που έχουν δει μόνο τις σκιές στον τοίχο της σπηλιάς. Οι σκιές είναι ανάλογες με τις σκέψεις μας. Ο κόσμος της σκέψης είναι ο μόνος κόσμος που γνωρίζουμε. Υπάρχει όμως ένας άλλος κόσμος που βρίσκεται πέρα από τη σκέψη. Πέρα από τον δυιστικό νου. Είστε πρόθυμοι να βγείτε από τη σπηλιά, να αφήσετε όλα όσα γνωρίζετε για να ανακαλύψετε την αλήθεια για το ποιοι είστε;
Για να βιώσετε το Σαμάντι, είναι απαραίτητο να στρέψετε την προσοχή σας μακριά από τις σκιές, μακριά από τις σκέψεις, προς το φως. Όταν ένας άνθρωπος έχει συνηθίσει μόνο το σκοτάδι, τότε πρέπει να εξοικειωθεί σταδιακά με το φως. Όπως και η προσαρμογή σε οποιοδήποτε νέο πρότυπο, απαιτεί χρόνο και προσπάθεια, καθώς και την προθυμία να εξερευνήσετε το καινούργιο και να αποτινάξετε το παλιό. Ο νους μπορεί να παρομοιαστεί με μια παγίδα για τη συνείδηση, έναν λαβύρινθο ή μια φυλακή. Δεν είναι ότι βρίσκεσαι στη φυλακή, εσύ είσαι η φυλακή.
Η φυλακή είναι μια ψευδαίσθηση. Αν ταυτίζεσαι με ένα ψευδές εαυτό, τότε κοιμάσαι. Μόλις συνειδητοποιήσεις την ύπαρξη της φυλακής, αν παλέψεις για να βγεις από την ψευδαίσθηση, τότε αντιμετωπίζεις την ψευδαίσθηση σαν να είναι πραγματική και εξακολουθείς να κοιμάσαι, μόνο που τώρα το όνειρο μετατρέπεται σε εφιάλτη. Θα κυνηγάς και θα τρέχεις από τις σκιές για πάντα. Το Σαμάντι είναι το ξύπνημα από το όνειρο του ξεχωριστού εαυτού ή του εγωιστικού κατασκευάσματος. Το Σαμάντι είναι το ξύπνημα από την ταύτιση με τη φυλακή που ονομάζω "εγώ". Δεν μπορείς ποτέ πραγματικά να είσαι ελεύθερος, γιατί όπου κι αν πας, η φυλακή σου είναι εκεί.
Η αφύπνιση δεν έχει να κάνει με το να απαλλαγείς από το νου ή τη μήτρα, αντίθετα· όταν δεν ταυτίζεσαι με αυτά, τότε μπορείς να βιώσεις το παιχνίδι της ζωής πιο πλήρως, απολαμβάνοντας το θέαμα όπως είναι, χωρίς λαχτάρα ή φόβο. Στις αρχαίες διδασκαλίες αυτό ονομαζόταν το θεϊκό παιχνίδι της Λέιλα: το παιχνίδι του να παίζεις στη δυαδικότητα.
Η ανθρώπινη συνείδηση είναι ένα συνεχές. Στο ένα άκρο, οι άνθρωποι ταυτίζονται με τον υλικό εαυτό. Στο άλλο άκρο βρίσκεται το Σαμάντι, η παύση του εαυτού. Κάθε βήμα που κάνουμε στο συνεχές προς το Σαμάντι, φέρνει λιγότερο πόνο. Λιγότερος πόνος δεν σημαίνει ότι η ζωή είναι απαλλαγμένη από πόνο. Το Σαμάντι βρίσκεται πέρα από τη δυαδικότητα του πόνου και της ευχαρίστησης. Αυτό που σημαίνει είναι ότι υπάρχει λιγότερος νους, λιγότερο "εγώ" που δημιουργεί αντίσταση σε ό,τι εκτυλίσσεται, και αυτή η αντίσταση είναι που δημιουργεί τον πόνο. Η επίτευξη του Σαμάντι, έστω και μία φορά, σου επιτρέπει να δεις τι βρίσκεται στην άλλη άκρη του συνεχούς. Να δείτε ότι υπάρχει κάτι άλλο πέρα από τον υλικό κόσμο και το προσωπικό συμφέρον. Όταν υπάρχει πραγματική παύση της δομής του εαυτού στο Σαμάντι, δεν υπάρχει εγωιστική σκέψη, δεν υπάρχει εαυτός, δεν υπάρχει δυαδικότητα, όμως εξακολουθεί να υπάρχει το "Εγώ Είμαι", το "αννάτα’ ή η απουσία εαυτού. Σε αυτή την κενότητα βρίσκεται η αυγή της πρατζνά ή σοφίας – η κατανόηση ότι το έμφυτο εαυτό βρίσκεται πολύ πέρα από το παιχνίδι της δυαδικότητας, πέρα από ολόκληρο το συνεχές.
Το ενυπάρχον εαυτό είναι άχρονο, αμετάβλητο, πάντα "τώρα". Η Φώτιση είναι η συγχώνευση της αρχέγονης σπείρας, του συνεχώς μεταβαλλόμενου εκδηλωμένου κόσμου ή του λωτού, μέσα στον οποίο ξεδιπλώνεται ο χρόνος, με το αιώνιο είναι σου. Η εσωτερική σου δομή αναπτύσσεται σαν ένα λουλούδι που ξεδιπλώνεται συνεχώς, καθώς αποσυνδέεσαι από τον εαυτό, γινόμενος μια ζωντανή γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο του χρόνου και το αιώνιο.
Η απλή συνειδητοποίηση του ενυπάρχοντος εαυτού είναι μόνο η αρχή του μονοπατιού κάποιου. Οι περισσότεροι άνθρωποι θα πρέπει να βιώσουν και να χάσουν το Σαμάντι αμέτρητες φορές κατά τη διάρκεια του διαλογισμού, προτού καταφέρουν να το ενσωματώσουν σε άλλες πτυχές της ζωής τους. Δεν είναι ασυνήθιστο να έχεις βαθιές διαφωτίσεις σχετικά με τη φύση της ύπαρξής σου κατά τη διάρκεια του διαλογισμού ή της ενδοσκόπησης, μόνο για να βρεθείς ξανά να επιστρέφεις στα παλιά σου πρότυπα, ξεχνώντας την αλήθεια του ποιος είσαι.
Το να συνειδητοποιήσεις αυτή την ηρεμία ή την κενότητα σε κάθε πτυχή της ζωής, σε κάθε πτυχή του εαυτού σου, σημαίνει να γίνεις η κενότητα που χορεύει ως όλα τα πράγματα.
Η ηρεμία δεν είναι κάτι ξεχωριστό από την κίνηση. Δεν είναι το αντίθετο της κίνησης. Στο Σαμάντι, η ηρεμία αναγνωρίζεται ως ταυτόσημη με την κίνηση, η μορφή είναι ταυτόσημη με την κενότητα. Αυτό είναι παράλογο για τον νου, επειδή ο νους είναι η γένεση της δυαδικότητας.
Ο Ρενέ Ντεκάρτ, ο πατέρας της δυτικής φιλοσοφίας, είναι διάσημος για τη φράση "Σκέπτομαι, άρα υπάρχω". Καμία άλλη φράση δεν συνοψίζει πιο ξεκάθαρα την πτώση του πολιτισμού και την πλήρη ταύτιση με τις σκιές στον τοίχο της σπηλιάς. Το λάθος του Ντεκάρτ, όπως και το λάθος σχεδόν όλων των ανθρώπων, ήταν η εξίσωση της θεμελιώδους ύπαρξης με τη σκέψη.
Στην αρχή της πιο διάσημης πραγματείας του, ο Ντεκάρτ έγραψε ότι σχεδόν τα πάντα μπορούν να τεθούν υπό αμφισβήτηση· μπορεί να αμφισβητήσει τις αισθήσεις του, και ακόμη και τις σκέψεις του. Ομοίως, στο Καλάμα Σούτρα ο Βούδας είπε ότι, για να εξακριβώσει κανείς την αλήθεια, πρέπει να αμφισβητήσει όλες τις παραδόσεις, τις γραφές, τις διδασκαλίες και όλο το περιεχόμενο του νου και των αισθήσεών του. Και οι δύο αυτοί άνδρες ξεκίνησαν με μεγάλο σκεπτικισμό, αλλά η διαφορά ήταν ότι ο Ντεκάρτ σταμάτησε την έρευνα στο επίπεδο της σκέψης, ενώ ο Βούδας προχώρησε βαθύτερα – διείσδυσε πέρα από τα βαθύτερα επίπεδα του νου. Ίσως αν ο Ντεκάρτ είχε προχωρήσει πέρα από τον σκέπτοντα νου του, θα είχε συνειδητοποιήσει την αληθινή του φύση και η δυτική συνείδηση θα ήταν πολύ διαφορετική σήμερα.
Αντ" αυτού, ο Ντεκάρτ περιέγραψε την πιθανότητα ύπαρξης ενός κακού δαίμονα που θα μπορούσε να μας κρατά υπό ένα πέπλο ψευδαίσθησης. Ο Ντεκάρτ δεν αναγνώρισε αυτόν τον κακό δαίμονα για αυτό που πραγματικά ήταν. Όπως στην ταινία "Μάτριξ", θα μπορούσαμε όλοι να είμαστε συνδεδεμένοι σε κάποιο περίπλοκο πρόγραμμα που μας τροφοδοτεί με έναν ψευδαισθητικό ονειρικό κόσμο. Στην ταινία, οι άνθρωποι ζούσαν τη ζωή τους μέσα στο "Μάτριξ“, ενώ σε ένα άλλο επίπεδο δεν ήταν παρά μπαταρίες, τροφοδοτώντας τη ζωτική τους δύναμη στις μηχανές που χρησιμοποιούσαν την ενέργειά τους για τους δικούς τους σκοπούς.
Οι άνθρωποι θέλουν πάντα να κατηγορούν κάτι έξω από τον εαυτό τους για την κατάσταση του κόσμου ή για τη δική τους δυστυχία. Είτε πρόκειται για ένα άτομο, μια συγκεκριμένη ομάδα ή χώρα, μια θρησκεία ή κάποιο είδος ελέγχου από τους Ιλουμινάτι, όπως ο κακός δαίμονας του Ντεκάρτ, είτε για τις ευαίσθητες μηχανές στο "Matrix". Ειρωνικά,
ο δαίμονας που οραματίστηκε ο Ντεκάρτ ήταν ακριβώς αυτό με το οποίο ο ίδιος οριζόταν. Όταν επιτύχεις το Σαμάντι, γίνεται σαφές ότι υπάρχει ένας ελεγκτής, υπάρχει μια μηχανή και ένας κακός δαίμονας που απομυζά τη ζωή σου μέρα με τη μέρα. Η μηχανή είσαι εσύ.
Η δομή του εαυτού σου αποτελείται από πολλά μικρά, προγραμματισμένα υποπρογράμματα ή "μικρούς αφεντικούς". Ένας μικρός αφεντικός λαχταρά φαγητό, ένας άλλος λαχταρά χρήματα, ένας άλλος κοινωνική θέση, εξουσία, σεξ, οικειότητα. Ένας άλλος θέλει αναγνώριση ή προσοχή από τους άλλους. Οι επιθυμίες είναι κυριολεκτικά ατελείωτες και δεν μπορούν ποτέ να ικανοποιηθούν.
Ξοδεύουμε πολύ από το χρόνο και την ενέργειά μας διακοσμώντας τις φυλακές μας, υποκύπτοντας στις πιέσεις να βελτιώσουμε τις μάσκες μας και τροφοδοτώντας τα μικρά αφεντικά, καθιστώντας τα πιο ισχυρά. Σαν τους τοξικομανείς, όσο περισσότερο προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε τα μικρά αφεντικά, τόσο περισσότερο καταλήγουμε να λαχταρούμε. Ο δρόμος προς την ελευθερία δεν είναι η
αυτοβελτίωση, ούτε η ικανοποίηση με κάποιον τρόπο των επιδιώξεων του εαυτού, αλλά η πλήρης εγκατάλειψη των επιδιώξεων του εαυτού.
Μερικοί άνθρωποι φοβούνται ότι το να αφυπνίσουν την αληθινή τους φύση θα σημαίνει ότι θα χάσουν την ατομικότητά τους και την απόλαυση της ζωής. Στην πραγματικότητα, ισχύει το αντίθετο· η μοναδική εξατομίκευση της ψυχής μπορεί να εκφραστεί μόνο όταν ξεπεραστεί ο εξαρτημένος εαυτός.
Επειδή παραμένουμε κοιμισμένοι στη "ματρίξ", οι περισσότεροι από εμάς δεν ανακαλύπτουμε ποτέ τι θέλει πραγματικά να εκφράσει η ψυχή.
Ο δρόμος προς το Σαμάντι περιλαμβάνει διαλογισμό, ο οποίος συνίσταται τόσο στην παρατήρηση του εξαρτημένου εαυτού – αυτού που αλλάζει – όσο και στην συνειδητοποίηση της αληθινής σου φύσης – αυτού που δεν αλλάζει. Όταν φτάσεις στο ακίνητο σημείο σου, την πηγή της ύπαρξής σου, τότε περιμένεις περαιτέρω οδηγίες χωρίς καμία επιμονή στο πώς πρέπει να αλλάξει ο εξωτερικός σου κόσμος. Όχι η δική μου θέληση, αλλά η ανώτερη θέληση ας γίνει.
Αν ο νους προσπαθεί απλώς να αλλάξει τον εξωτερικό κόσμο ώστε να συμμορφωθεί με κάποια ιδέα για το πώς νομίζεις ότι πρέπει να είναι το μονοπάτι, είναι σαν να προσπαθείς να αλλάξεις την εικόνα σε έναν καθρέφτη χειραγωγώντας την αντανάκλαση. Για να κάνεις την εικόνα στον καθρέφτη να χαμογελάσει, προφανώς δεν μπορείς να χειραγωγήσεις την αντανάκλαση· πρέπει να συνειδητοποιήσεις τον εαυτό σου που είναι η αυθεντική πηγή της αντανάκλασης.
Μόλις συνειδητοποιήσεις τον αυθεντικό εαυτό, αυτό δεν σημαίνει ότι οτιδήποτε στον εξωτερικό κόσμο πρέπει απαραίτητα να αλλάξει. Αυτό που αλλάζει είναι η συνειδητή, ευφυής, εσωτερική ενέργεια ή πράνα, η οποία απελευθερώνεται από τα προγραμματισμένα μοτίβα και καθίσταται διαθέσιμη για να κατευθυνθεί από την ψυχή. Μπορείς να συνειδητοποιήσεις τον σκοπό της ψυχής μόνο όταν είσαι σε θέση να παρατηρείς τον προγραμματισμένο εαυτό και τις ατέλειωτες επιδιώξεις του, και να τις αφήσεις να φύγουν.
Στην ελληνική μυθολογία, λέγεται ότι οι θεοί καταδίκασαν τον Σίσυφο να επαναλαμβάνει μια άσκοπη εργασία για όλη την αιωνιότητα. Η εργασία του ήταν να σπρώχνει ατέλειωτα έναν βράχο προς την κορυφή ενός βουνού, μόνο για να τον δει να κυλάει πάλι προς τα κάτω. Ο Γάλλος υπαρξιστής και βραβευμένος με Νόμπελ συγγραφέας, Αλμπέρ Καμύ, είδε την κατάσταση του Σίσυφου ως μεταφορά για την ανθρωπότητα. Έθεσε το ερώτημα: ”Πώς μπορούμε να βρούμε νόημα σε αυτή την παράλογη ύπαρξη;".
Ως άνθρωποι μοχθούμε ατέλειωτα, χτίζοντας για ένα αύριο που δεν έρχεται ποτέ, και στη συνέχεια πεθαίνουμε. Αν συνειδητοποιήσουμε πραγματικά αυτή την αλήθεια, τότε είτε θα τρελαθούμε αν ταυτιζόμαστε με τις εγωικές μας προσωπικότητες, είτε θα αφυπνιστούμε και θα ελευθερωθούμε. Δεν μπορούμε ποτέ να πετύχουμε στον εξωτερικό αγώνα, επειδή δεν είναι παρά μια αντανάκλαση του εσωτερικού μας κόσμου. Το κοσμικό αστείο, το παράλογο της κατάστασης, γίνεται σαφές όταν το εγώ αποτυγχάνει πλήρως και ολοκληρωτικά να αφυπνιστεί μέσα από τις μάταιες επιδιώξεις του.
Στο Ζεν υπάρχει ένα ρητό: "Πριν από τη φώτιση, κόψε ξύλα, κουβάλησε νερό. Μετά τη φώτιση, κόψε ξύλα, κουβάλησε νερό". Πριν από τη φώτιση πρέπει να κυλάς τη μπάλα προς τα πάνω στο λόφο, μετά τη φώτιση πρέπει επίσης να κυλάς τη μπάλα προς τα πάνω στο λόφο. Τι έχει αλλάξει; Η εσωτερική αντίσταση σε αυτό που είναι. Ο αγώνας έχει εγκαταλειφθεί, ή μάλλον έχει συνειδητοποιηθεί ότι αυτός που αγωνίζεται είναι ψευδαισθητικός. Η ατομική βούληση ή ο ατομικός νους και η θεία βούληση, ή ο ανώτερος νους, είναι ευθυγραμμισμένοι.
Το Σαμάντι είναι, τελικά, η εγκατάλειψη κάθε εσωτερικής αντίστασης – σε όλα τα μεταβαλλόμενα φαινόμενα, χωρίς εξαίρεση. Όποιος είναι ικανός να βιώσει εσωτερική ειρήνη, ανεξάρτητα από τις περιστάσεις, έχει επιτύχει το αληθινό Σαμάντι. Εγκαταλείπεις την αντίσταση όχι επειδή αποδέχεσαι το ένα ή το άλλο, αλλά ώστε η εσωτερική σου ελευθερία να μην εξαρτάται από το εξωτερικό.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι όταν αποδεχόμαστε την πραγματικότητα όπως είναι, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι σταματάμε να ενεργούμε στον κόσμο ή ότι γινόμαστε διαλογιστές ειρηνιστές. Στην πραγματικότητα, μπορεί να ισχύει το αντίθετο· όταν είμαστε ελεύθεροι να δράσουμε χωρίς να μας καθοδηγούν ασυνείδητα κίνητρα, τότε είναι δυνατό να δράσουμε σε αρμονία με το Τάο, με όλη τη δύναμη της εσωτερικής μας ενέργειας να μας στηρίζει.
Πολλοί θα υποστηρίξουν ότι, για να αλλάξουμε τον κόσμο και να φέρουμε την ειρήνη, πρέπει να πολεμήσουμε πιο σκληρά εναντίον των εχθρών που αντιλαμβανόμαστε. Ο αγώνας για την ειρήνη είναι σαν να φωνάζεις για σιωπή· απλώς δημιουργεί περισσότερο από αυτό που δεν θέλεις. Αυτές τις μέρες υπάρχει πόλεμος εναντίον των πάντων: πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας, πόλεμος εναντίον των ασθενειών, πόλεμος εναντίον της πείνας. Κάθε πόλεμος είναι στην πραγματικότητα πόλεμος εναντίον των ίδιων μας των εαυτών.
Ο αγώνας αποτελεί μέρος μιας συλλογικής αυταπάτης. Λέμε ότι θέλουμε ειρήνη, αλλά συνεχίζουμε να εκλέγουμε ηγέτες που εμπλέκονται σε πολέμους. Λέμε ψέματα στον εαυτό μας λέγοντας ότι υποστηρίζουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά συνεχίζουμε να αγοράζουμε προϊόντα που κατασκευάζονται σε εργοστάσια εκμετάλλευσης εργαζομένων. Λέμε ότι θέλουμε καθαρό αέρα, αλλά συνεχίζουμε να ρυπαίνουμε. Θέλουμε η επιστήμη να μας θεραπεύσει από τον καρκίνο, αλλά δεν αλλάζουμε τις αυτοκαταστροφικές συνήθειές μας που αυξάνουν τις πιθανότητες να αρρωστήσουμε. Παραπλανάμε τους εαυτούς μας πιστεύοντας ότι προωθούμε μια καλύτερη ζωή. Δεν θέλουμε να δούμε τα κρυμμένα μέρη μας που συγχωρούν τον πόνο και τον θάνατο.
Η πεποίθηση ότι μπορούμε να κερδίσουμε έναν πόλεμο ενάντια στον καρκίνο, την πείνα, την τρομοκρατία ή οποιονδήποτε εχθρό που δημιουργήθηκε από τη δική μας σκέψη και συμπεριφορά, στην πραγματικότητα μας επιτρέπει να συνεχίζουμε να αυταπατόμαστε ότι δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούμε σε αυτόν τον πλανήτη.
Ο εσωτερικός κόσμος είναι το μέρος όπου πρέπει πρώτα να λάβει χώρα η επανάσταση. Μόνο όταν μπορέσουμε να αισθανθούμε άμεσα την ελικοειδή πορεία της ζωής μέσα μας, ο εξωτερικός κόσμος θα ευθυγραμμιστεί με το Τάο. Μέχρι τότε, οτιδήποτε κάνουμε θα προσθέτει στο χάος που έχει ήδη δημιουργηθεί από το μυαλό.
Ο πόλεμος και η ειρήνη αναδύονται μαζί σε έναν ατέρμονο χορό· αποτελούν ένα συνεχές. Το ένα μισό δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο. Ακριβώς όπως το φως δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το σκοτάδι, και το πάνω δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το κάτω. Ο κόσμος φαίνεται να θέλει φως χωρίς σκοτάδι, πληρότητα χωρίς κενό, ευτυχία χωρίς θλίψη. Όσο περισσότερο εμπλέκεται ο νους, τόσο πιο κατακερματισμένος γίνεται ο κόσμος. Κάθε λύση που προέρχεται από τον εγωιστικό νου καθοδηγείται από την
ιδέα ότι υπάρχει ένα πρόβλημα, και η λύση γίνεται ένα ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτό που προσπαθούσε να λύσει. Ό,τι αντιστέκεσαι, επιμένει.
Η ανθρώπινη εφευρετικότητα δημιουργεί νέα αντιβιοτικά, μόνο για να διαπιστώσει ότι η φύση γίνεται πιο πονηρή καθώς τα βακτήρια γίνονται ισχυρότερα. Παρά τις καλύτερες προσπάθειές μας στον συνεχιζόμενο αγώνα, η επικράτηση του καρκίνου στην πραγματικότητα αυξάνεται, ο αριθμός των πεινασμένων ανθρώπων στον κόσμο αυξάνεται σταθερά, ο αριθμός των τρομοκρατικών επιθέσεων παγκοσμίως συνεχίζει να αυξάνεται.
Τι πάει στραβά με την προσέγγισή μας; Όπως ο Μαθητευόμενος Μάγος από το ποίημα του Γκαίτε, έχουμε αποκτήσει μια μεγάλη δύναμη, αλλά δεν διαθέτουμε τη σοφία να τη χειριστούμε. Το πρόβλημα είναι ότι δεν κατανοούμε το εργαλείο που χρησιμοποιούμε. Δεν κατανοούμε τον ανθρώπινο νου και τον σωστό ρόλο και σκοπό του.
Η κρίση πηγάζει από τον περιορισμένο, καθορισμένο τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε, τον τρόπο που αισθανόμαστε και βιώνουμε τη ζωή. Ο ορθολογισμός μας έχει στερήσει την ικανότητά μας να αναγνωρίζουμε και να βιώνουμε τη σοφία πολλών αρχαίων πολιτισμών. Η εγωκεντρική μας σκέψη μας έχει στερήσει την ικανότητα να αισθανόμαστε το βάθος και τη βαθιά ιερότητα της ζωής, τη λαμπρότητα της ζωής, και να συνειδητοποιούμε εντελώς διαφορετικά επίπεδα συνείδησης, τα οποία έχουν πλέον σχεδόν χαθεί για την ανθρωπότητα. Στην αρχαία αιγυπτιακή παράδοση, οι Νέτερ ήταν αρχετυπικές μορφές, τα χαρακτηριστικά των οποίων μπορούσαν να ενσαρκωθούν από όσους εξαγνίζονταν σωματικά και πνευματικά, έτσι ώστε να είναι κατάλληλοι να φιλοξενήσουν ανώτερες συνειδήσεις. Ο αρχικός Νέτερ, ή η θεϊκή αρχή αυτής της σοφίας, ήταν γνωστός ως Θωθ ή Τεχούτι. Συχνά απεικονιζόταν ως γραφέας με κεφάλι πουλιού ή ίβις και αντιπροσώπευε την προέλευση κάθε γνώσης και σοφίας. Ο Θωθ θα μπορούσε να περιγραφεί ως η κοσμική αρχή της σκέψης ή της διανόησης. Ο Θωθ μας χάρισε τη γλώσσα, τις έννοιες, τη γραφή, τα μαθηματικά και όλες τις τέχνες και τις εκδηλώσεις του νου. Μόνο όσοι είχαν ολοκληρώσει ειδική εκπαίδευση είχαν το δικαίωμα να έχουν πρόσβαση στην ιερή γνώση του Θωθ.
Το βιβλίο του Θωθ δεν είναι ένα φυσικό βιβλίο, αλλά η σοφία του ακασικού ή αιθερικού βασιλείου. Ο μύθος λέει ότι η γνώση του Θωθ ήταν βαθιά κρυμμένη σε ένα μυστικό μέρος μέσα σε κάθε ανθρώπινο ον και προστατευόταν από ένα χρυσό φίδι. Ο αρχετυπικός ή αιώνιος μύθος του φιδιού ή του δράκου που φυλάει έναν θησαυρό είναι ένας μύθος που διαπερνά πολλές κουλτούρες και έχει ονομαστεί με ονόματα όπως Κουνταλίνι Σάκτι, Τσι, Άγιο Πνεύμα και εσωτερική ενέργεια. Το χρυσό φίδι είναι το εγωιστικό κατασκεύασμα που είναι δεμένο με τις εσωτερικές ενέργειες και, έως ότου κατακτηθεί και ξεπεραστεί, η ψυχή δεν θα είναι ποτέ σε θέση να αποκτήσει αληθινή σοφία. Λέγεται ότι το βιβλίο του Θωθ δεν έφερε τίποτα άλλο παρά πόνο σε όποιον το διάβαζε, παρόλο που θα ανακάλυπτε τα μυστικά των ίδιων των θεών και όλα όσα κρύβονται μέσα στα αστέρια. Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι το βιβλίο έφερνε πόνο σε όποιον το διάβαζε, σε κάθε εγώ που προσπαθούσε να το ελέγξει. Στην αιγυπτιακή παράδοση, η αφυπνισμένη συνείδηση εκπροσωπούνταν από τον Όσιρη.
Χωρίς αυτή την αφυπνισμένη συνείδηση, οποιαδήποτε γνώση ή κατανόηση αποκτούσε ο περιορισμένος εαυτός θα ήταν επικίνδυνη, αποκομμένη από την ανώτερη σοφία. Το μάτι του Όρου έπρεπε να είναι ανοιχτό. Η εσωτεριστική έννοια που συναντάμε εδώ είναι παρόμοια με την πιο γνωστή ιστορία της "πτώσης" στον κήπο της Εδέμ. Το βιβλίο του Θωθ παραλληλίζεται με το βιβλίο της γνώσης του καλού και του κακού, του οποίου τον καρπό ο Αδάμ και η Εύα παρασύρθηκαν να φάνε. Η ανθρωπότητα, φυσικά, έχει ήδη φάει τον απαγορευμένο καρπό, έχει ήδη ανοίξει το βιβλίο του Θωθ και έχει εκδιωχθεί από τον κήπο. Το φίδι είναι μια μεταφορά για την αρχέγονη σπείρα που εκτείνεται από τον μικρόκοσμο στον μακρόκοσμο. Σήμερα το φίδι ζει ως εσύ. Είναι ο εγωικός νους που εκφράζεται ως ο εκδηλωμένος κόσμος. Ποτέ πριν δεν είχαμε πρόσβαση σε τόση γνώση. Έχουμε εισχωρήσει βαθιά στον υλικό κόσμο, φτάνοντας ακόμη και στην ανακάλυψη του λεγόμενου "σωματιδίου του Θεού“, αλλά ποτέ δεν ήμασταν πιο περιορισμένοι, πιο άγνοια για το ποιοι είμαστε, πώς να ζούμε, και δεν κατανοούμε τον μηχανισμό με τον οποίο δημιουργούμε τον πόνο.
Η σκέψη μας έχει δημιουργήσει τον κόσμο όπως είναι σήμερα. Όποτε χαρακτηρίζουμε κάτι ως καλό ή κακό, ή δημιουργούμε προτιμήσεις στο μυαλό μας, αυτό οφείλεται στην εμφάνιση δομών του εγώ ή ιδιοτελών συμφερόντων. Η λύση δεν είναι να αγωνιζόμαστε για την ειρήνη ή να κατακτούμε τη φύση, αλλά απλώς να αναγνωρίσουμε την αλήθεια: ότι η ίδια η ύπαρξη της δομής του εγώ δημιουργεί δυαδικότητα, μια διάσπαση μεταξύ εαυτού και άλλου, δικού μου και δικού σου, ανθρώπου και φύσης, εσωτερικού και εξωτερικού. Το εγώ είναι βία· απαιτεί ένα φράγμα, ένα όριο από τον άλλον για να υπάρχει.
Χωρίς εγώ δεν υπάρχει πόλεμος εναντίον τίποτα. Δεν υπάρχει ύβρις, δεν υπάρχει η τάση να υπερβαίνουμε τα όρια για να αποκομίσουμε κέρδος. Αυτές οι εξωτερικές κρίσεις στον κόσμο μας αντανακλούν μια σοβαρή εσωτερική κρίση· δεν γνωρίζουμε ποιοι είμαστε. Ταυτιζόμαστε πλήρως με τις εγωκεντρικές μας ταυτότητες, μας κατατρώγουν οι φόβοι και είμαστε αποκομμένοι από την αληθινή μας φύση.
Οι φυλές, οι θρησκείες, οι χώρες, οι πολιτικές πεποιθήσεις, οποιαδήποτε ομάδα στην οποία ανήκουμε, όλα ενισχύουν τις εγωικές μας ταυτότητες. Σχεδόν κάθε ομάδα που υπάρχει σήμερα στον πλανήτη θέλει να διεκδικήσει την οπτική της ως αληθινή και ορθή, όπως κάνουμε και εμείς σε ατομικό επίπεδο. Διεκδικώντας την αλήθεια ως δική της, η ομάδα διαιωνίζει τη δική της ύπαρξη με τον ίδιο τρόπο που ένα εγώ ή μια δομή του «εαυτού» ορίζει τον εαυτό της σε αντίθεση με τους άλλους.
Τώρα περισσότερο από ποτέ, διαφορετικές πραγματικότητες και πολωμένα συστήματα πεποιθήσεων συνυπάρχουν στη γη. Είναι δυνατόν διαφορετικοί άνθρωποι να βιώνουν εντελώς διαφορετικές σκέψεις και συναισθηματικές αντιδράσεις απέναντι στα ίδια ακριβώς εξωτερικά φαινόμενα. Με τον ίδιο τρόπο, η σαμσάρα και η νιρβάνα, ο παράδεισος και η κόλαση, είναι δύο διαφορετικές διαστάσεις που καταλαμβάνουν τον ίδιο ακριβώς κόσμο. Ένα γεγονός που μπορεί να φαίνεται αποκαλυπτικό για έναν άνθρωπο, μπορεί να θεωρηθεί ευλογία για έναν άλλο. Έτσι, αυτό που γίνεται προφανές είναι ότι οι εξωτερικές σας συνθήκες δεν χρειάζεται να επηρεάζουν τον εσωτερικό σας κόσμο με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο. Το να επιτύχετε το Σαμάντι σημαίνει να γίνετε ένας αυτοκινούμενος τροχός, να γίνετε αυτόνομοι, ένα σύμπαν από μόνοι σας. Η εμπειρία σας από τη ζωή δεν εξαρτάται από τα μεταβαλλόμενα φαινόμενα.
Μια αναλογία μπορεί να γίνει με τον κύβο του Μετατρόν. Ο Μετατρόν αναφέρεται σε διάφορα αρχαία χριστιανικά, ισλαμικά και εβραϊκά κείμενα, και συνδέεται αρχετυπικά με τον αιγυπτιακό θεό Θωθ, καθώς και με τον Ερμή Τρισμέγιστο της Ελλάδας. Ο Μετατρόν συνδέεται στενά με το τετραγράμματον. Το τετραγράμματον είναι το θεμελιώδες γεωμετρικό μοτίβο, το πρότυπο ή η αρχέγονη εκπόρευση της φυσικής πραγματικότητας, το οποίο έχει ονομαστεί «λόγος του Θεού» ή «Λόγος». Εδώ βλέπουμε μια δισδιάστατη αναπαράσταση του σχήματος, αλλά αν το κοιτάξετε με έναν συγκεκριμένο τρόπο, βλέπετε έναν τρισδιάστατο κύβο. Όταν βλέπετε τον κύβο, τίποτα δεν έχει αλλάξει στο σχήμα, αλλά ο νους σας έχει προσθέσει μια νέα διάσταση στην όρασή σας.
Η διαστατικότητα ή η προοπτική κάποιου είναι απλώς θέμα εξοικείωσης με έναν νέο τρόπο αντίληψης του κόσμου. Όταν επιτύχουμε το Σαμάντι, απελευθερωνόμαστε από την προοπτική, ή γινόμαστε ελεύθεροι να δημιουργούμε νέες προοπτικές, επειδή δεν υπάρχει «εαυτός» που να επενδύεται ή να προσκολλάται σε μια συγκεκριμένη οπτική γωνία.
Οι μεγαλύτεροι νους της ανθρώπινης ιστορίας έχουν συχνά επισημάνει επίπεδα σκέψης πέρα από την περιορισμένη δομή του εαυτού. Ο Αϊνστάιν είπε: «Το αληθινό μέτρο ενός ανθρώπου καθορίζεται κυρίως από το βαθμό και τον τρόπο με τον οποίο έχει επιτύχει την απελευθέρωση από τον εαυτό».
Δεν είναι, λοιπόν, ότι η σκέψη και η ύπαρξη του «εαυτού» είναι κακές· η σκέψη είναι ένα θαυμάσιο εργαλείο όταν ο νους υπηρετεί την καρδιά. Στη Βεδάντα λέγεται ότι ο νους είναι καλός υπηρέτης, αλλά κακός αφέντης.
Το εγώ φιλτράρει αδιάκοπα την πραγματικότητα μέσω της γλώσσας και των ετικετών, και κρίνει συνεχώς. Προτιμά το ένα πράγμα έναντι του άλλου. Όταν ο νους και οι αισθήσεις είναι οι αφέντες σας, θα δημιουργήσουν ατελείωτο πόνο, ατελείωτη επιθυμία και αποστροφή, κλειδώνοντάς μας μέσα στη μήτρα της σκέψης. Αν θέλεις να επιτύχεις το Σαμάντι, μην κρίνεις τις σκέψεις σου ως καλές ή κακές, αλλά ανακάλυψε ποιος είσαι πριν από τη σκέψη, πριν από τις αισθήσεις. Όταν αποτιναχθούν όλες οι ετικέτες, τότε είναι δυνατό να δεις τα πράγματα όπως είναι. Τη στιγμή που λένε σε ένα παιδί τι είναι το πουλί, αν πιστέψει αυτό που του λένε, τότε δεν θα ξαναδεί ποτέ πουλί. Βλέπει μόνο τις σκέψεις του.
Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι, συνειδητοί και ξύπνιοι. Αν πιστεύεις ότι είσαι ήδη ξύπνιος, τότε γιατί να κάνεις τη δύσκολη δουλειά για να επιτύχεις αυτό που πιστεύεις ότι έχεις ήδη; Πριν γίνει δυνατό να ξυπνήσεις, είναι απαραίτητο να αποδεχτείς ότι κοιμάσαι, ότι ζεις μέσα στο πλέγμα.
Εξετάστε τη ζωή σας ειλικρινά, χωρίς να ψεύδεστε στον εαυτό σας. Είστε σε θέση να σταματήσετε τα ρομποτικά, επαναλαμβανόμενα μοτίβα της ζωής σας, αν το θελήσετε; Μπορείτε να σταματήσετε να αναζητάτε την ευχαρίστηση και να αποφεύγετε τον πόνο; Είστε εθισμένοι σε συγκεκριμένα τρόφιμα, δραστηριότητες, χόμπι; Κρίνεις, κατηγορείς, επικρίνεις συνεχώς τον εαυτό σου και τους άλλους; Το μυαλό σου αναζητά αδιάκοπα ερεθίσματα, ή νιώθεις απόλυτα ικανοποιημένος απλώς με το να βρίσκεσαι στη σιωπή; Αντιδράς στο πώς σε βλέπουν οι άλλοι; Αναζητάς έγκριση, θετική ενίσχυση; Μήπως κατά κάποιον τρόπο σαμποτάρεις καταστάσεις στη ζωή σου;
Οι περισσότεροι άνθρωποι θα βιώσουν τη ζωή τους με τον ίδιο τρόπο σήμερα, όπως και αύριο, και σε ένα χρόνο από τώρα, και σε δέκα χρόνια από τώρα. Όταν αρχίσεις να παρατηρείς τη ρομποτική σου φύση, γίνεσαι πιο ξύπνιος. Αρχίζεις να αναγνωρίζεις το βάθος του προβλήματος. Είσαι εντελώς και απόλυτα κοιμισμένος, χαμένος σε ένα όνειρο. Όπως οι κάτοικοι της σπηλιάς του Πλάτωνα, οι περισσότεροι που ακούν αυτή την αλήθεια δεν θα είναι πρόθυμοι ή ικανοί να αλλάξουν τη ζωή τους, επειδή είναι προσκολλημένοι στα οικεία τους πρότυπα.
Κάνουμε τα πάντα για να δικαιολογήσουμε τα πρότυπά μας, βυθίζοντας το κεφάλι μας στην άμμο αντί να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια. Θέλουμε τους σωτήρες μας, αλλά δεν είμαστε πρόθυμοι να ανέβουμε εμείς οι ίδιοι στο σταυρό. Τι είσαι πρόθυμος να πληρώσεις για να ελευθερωθείς; Συνειδητοποίησε ότι αν αλλάξεις τον εσωτερικό σου κόσμο, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να αλλάξεις και την εξωτερική σου ζωή. Η παλιά σου δομή και η παλιά σου ταυτότητα πρέπει να γίνουν το νεκρό έδαφος από το οποίο θα αναδυθεί νέα ανάπτυξη.
Το πρώτο βήμα προς την αφύπνιση είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι ταυτιζόμαστε με τη μήτρα του ανθρώπινου νου, με τη μάσκα. Κάτι μέσα μας πρέπει να ακούσει αυτή την αλήθεια και να ξυπνήσει από τον ύπνο του. Υπάρχει ένα μέρος του εαυτού σας, κάτι διαχρονικό, που πάντα γνώριζε την αλήθεια. Η μήτρα του νου μας αποσπά την προσοχή, μας διασκεδάζει, μας κρατά αδιάκοπα απασχολημένους, να καταναλώνουμε, να αρπάζουμε, σε έναν κύκλο επιθυμίας και αποστροφής με συνεχώς μεταβαλλόμενες μορφές, εμποδίζοντάς μας από την άνθηση της συνείδησής μας, από το εξελικτικό μας κληρονομικό δικαίωμα που είναι το Σαμάντι.
Η παθολογική σκέψη είναι αυτό που θεωρείται φυσιολογική ζωή. Η θεϊκή σου ουσία έχει υποδουλωθεί, ταυτιστεί με την περιορισμένη δομή του εαυτού. Η μεγάλη σοφία, η αλήθεια του ποιος είσαι, είναι θαμμένη βαθιά μέσα στο είναι σου. Ο Τζ. Κρισναμούρτι είπε: «Δεν αποτελεί μέτρο της υγείας κάποιου το να είναι καλά προσαρμοσμένος σε μια βαθιά άρρωστη κοινωνία». Η ταύτιση με τον εγωικό νου είναι η ασθένεια και το Σαμάντι είναι η θεραπεία.