Filmi Samadhi, Pjesa 1
Maja, Iluzioni i Vetvetes
Samadhi është një fjalë e lashtë sanskrite, për të cilën nuk ka asnjë ekuivalent modern. Ekziston një sfidë themelore në realizimin e një filmi për Samadhi. Samadhi tregon diçka që nuk mund të përcjellë në nivelin e mendjes.
Ky film është thjesht manifestimi i jashtëm i udhëtimit tim të brendshëm. Qëllimi nuk është t'ju mësojë për Samadhin, apo t'ju ofrojë informacion për mendjen tuaj, por t'ju frymëzojë të zbuloni drejtpërdrejt natyrën tuaj të vërtetë. Samadhi është më i rëndësishëm tani më shumë se kurrë. Ne jemi në një kohë në histori ku jo vetëm që e kemi harruar Samadhin, por kemi harruar edhe se çfarë kemi harruar.
Ky harresë është Maya, iluzioni i vetvetes.
Si njerëz, shumica prej nesh jetojmë të zhytur në jetën tonë të përditshme, me pak mendime për atë se kush jemi, pse jemi këtu, ose ku po shkojmë. Shumica prej nesh kurrë nuk e kanë realizuar vetën e vërtetë, shpirtin ose atë që Buda e quajti annata – atë që është përtej emrit dhe formës, përtej mendimit. Si rezultat, ne besojmë se jemi këto trupa të kufizuara. Jetojmë me frikë, qoftë të vetëdijshëm apo të pavetëdijshëm, se struktura e kufizuar e vetvetes me të cilën jemi të identifikuar do të vdesë.
Në botën e sotme, shumica dërrmuese e njerëzve që angazhohen në praktika fetare ose shpirtërore si yoga, lutja, meditimi, këndimi i mantrave ose ndonjë lloj rituali, praktikojnë teknika të kushtëzuara. Kjo do të thotë se ato janë thjesht pjesë e ndërtimit të egos. Kërkimi dhe aktiviteti nuk janë problemi – problemi është të mendosh se ke gjetur përgjigjen në ndonjë formë të jashtme.
Shpirtëria në formën e saj më të zakonshme nuk ndryshon nga mendimi patologjik që ndodh kudo. Ajo është një trazim i mëtejshëm i mendjes. Më shumë veprim njerëzor, në vend të të qenit njerëzor. Ndërtimi i egos dëshiron më shumë para, më shumë pushtet, më shumë dashuri, më shumë nga gjithçka. Ata në të ashtuquajturën rrugë shpirtërore dëshirojnë të jenë më shpirtërorë, më të zgjuar, më të ekuilibruar, më të qetë, më të ndriçuar. Rreziku për ju që po shikoni këtë film është se mendja juaj do të dëshirojë të arrijë Samadhi. Edhe më e rrezikshme është që mendja juaj mund të mendojë se e ka arritur Samadhi. Sa herë që ekziston një dëshirë për të arritur diçka, mund të jeni të sigurt se është konstruksioni i egos në punë. Samadhi nuk ka të bëjë me arritjen ose shtimin e asgjëje tek vetja.
Të kuptosh Samadhin do të thotë të mësosh të vdesësh para se të vdesësh. Jeta dhe vdekja janë si yin dhe yang – një vazhdimësi e pandashme. Duke u shpalosur pafundësisht, pa fillim e pa mbarim. Kur e shtyjmë vdekjen larg, ne gjithashtu shtyjmë larg jetën. Kur përjetoni drejtpërdrejt të vërtetën e asaj që jeni, nuk ka më frikë nga jeta apo vdekja.
Na thuhet se kush jemi nga shoqëria dhe kultura jonë, dhe në të njëjtën kohë jemi skllevër të dëshirës dhe neverisë më të thella të pavetëdijshme biologjike që qeverisin zgjedhjet tona. Ndërtimi i egos nuk është gjë tjetër veçse impulsi për të përsëritur. Ai është thjesht rruga që energjia ka ndjekur dikur dhe prirja e energjisë për ta ndjekur përsëri atë rrugë, qoftë pozitive apo negative për organizmin.
Ekzistojnë nivele të pafundme të kujtesës ose të mendjes, spirale brenda spiraleve. Kur ndërgjegjja juaj identifikohet me këtë mendje ose konstruksion egoje, ajo ju lidh me kushtëzimin shoqëror, që mund ta quani matricë.
Ekzistojnë aspekte të egos për të cilat mund të jemi të vetëdijshëm, por është i pavetëdijshmi, kabllimi arkaik, frikërat ekzistenciale primare, që në të vërtetë drejtojnë të gjithë makinën. Modele të pafundme të kapjes pas kënaqësisë dhe shmangies së dhimbjes sublimohen në sjellje patologjike …. puna jonë…. marrëdhëniet tona…. besimet tona, vetë mendimet tona, dhe i gjithë mënyra jonë e jetesës. Si bagëti, shumica e njerëzve jetojnë dhe vdesin në nënshtrim pasiv, duke ushqyer jetët e tyre për matricën.
Ne jetojmë jetë të kyçura në modele të ngushta. Jetë shpesh të mbushura me vuajtje të mëdha, dhe nuk na shkon kurrë në mendje se mund të çlirohemi vërtet. Është e mundur të lësh jetën që trashëgojmë nga e kaluara, për të jetuar atë që pret të dalë nëpërmjet botës së brendshme. Ne të gjithë kemi lindur në këtë botë me struktura të kushtëzuara biologjike, por pa vetëdije. Shpesh, kur shikon në sytë e një fëmije të vogël, nuk ka asnjë gjurmë të vetvetes, vetëm një boshllëk të ndritshëm. Personi në të cilin shndërrohemi është një maskë e veshur mbi vetëdijen.
Shekspiri tha: "E gjithë bota është një skenë, dhe të gjithë burrat e gratë thjesht aktorë". Tek një individ i zgjuar, vetëdija shkëlqen përmes personalitetit, përmes maskës. Kur je i zgjuar, nuk identifikohet me personazhin tënd. Nuk beson se je maskat që mban. Por as nuk heq dorë nga luajtja e një roli.
Dy mijë e katërqind vjet pasi Platoni shkroi "Republikën", njerëzimi ende po gjen rrugën e daljes nga shpella e Platonit. Në fakt, mund të jemi më të magjepsur nga iluzionet se kurrë më parë.
Platoni i bëri Sokratin të përshkruante një grup njerëzish që jetonin të lidhur me zinxhirë në një shpellë gjatë gjithë jetës së tyre, me fytyrë nga një mur bosh. E vetmja gjë që ata mund të shihnin ishin hijet e projektuara në mur nga sendet që kalonin përpara një zjarri që ndodhej pas tyre. Ky shfaqje kukullash bëhet bota e tyre. Sipas Sokratit, hijet ishin sa më afër që të burgosurit mund të shihnin realitetin. Edhe pasi u tregoi për botën e jashtme, ata vazhduan të besonin se hijet ishin gjithçka që ekziston. Edhe nëse dyshonin se kishte diçka më tepër, ata nuk ishin të gatshëm të linin atë që ishte e njohur.
Njerëzimi sot është si njerëzit që kanë parë vetëm hijet në murin e shpellës. Hijet janë të ngjashme me mendimet tona. Bota e të menduarit është bota e vetme që ne njohim. Por ka një botë tjetër që është përtej mendimit. Përtej mendjes dualiste. A je i gatshëm të lësh shpellën, të lësh gjithçka që ke njohur për të zbuluar të vërtetën se kush je?
Për të përjetuar Samadhin, është e nevojshme të ktheni vëmendjen larg hijeve, larg mendimeve, drejt dritës. Kur një person është mësuar vetëm me errësirën, atëherë ai duhet të mësohet gradualisht me dritën. Ashtu si aklimatizimi ndaj çdo paradigme të re, kjo kërkon kohë, përpjekje dhe një gatishmëri për të eksploruar të renë, si dhe për të hequr qafe të vjetrën. Mendja mund të krahasohet me një kurth për ndërgjegjen, një labirint ose një burg. Nuk është se ti je në burg, ti je burgu.
Burgu është një iluzion. Nëse je i identifikuar me një vetje iluzore, atëherë je duke fjetur. Sapo të bëhesh i vetëdijshëm për burgun, nëse lufton për t'u çliruar nga iluzioni, atëherë e trajton iluzionin sikur të ishte i vërtetë dhe ti ende mbetesh duke fjetur, përveçse tani ëndrra kthehet në një makth. Do të ndjekësh dhe do të ikësh nga hijet përgjithmonë. Samadhi është zgjimi nga ëndrra e vetë-ndarjes ose konstruksionit egoik. Samadhi është zgjimi nga identifikimi me burgun që e quaj unë. Ti në të vërtetë kurrë nuk mund të jesh i lirë, sepse kudo që shkon, burgu yt është aty.
Zgjuarja nuk ka të bëjë me heqjen qafe të mendjes ose matricës, përkundrazi; kur nuk jeni të identifikuar me të, atëherë mund të përjetoni lojën e jetës më plotësisht, duke shijuar shfaqjen ashtu siç është, pa dëshirë të tepruar apo frikë. Në mësimet e lashta kjo quhej loja hyjnore e Leila-s: loja e të luajturit në dualitet.
Ndërgjegjja njerëzore është një kontinuum. Në një skaj, njerëzit janë të identifikuar me vetën materiale. Në skajin tjetër është Samadhi, ndalimi i vetvetes. Çdo hap që hedhim në kontinuum drejt Samadhit sjell më pak vuajtje. Më pak vuajtje nuk do të thotë që jeta është e lirë nga dhimbja. Samadhi është përtej dualitetit të dhimbjes dhe kënaqësisë. Kjo do të thotë që ka më pak mendje, më pak vetvete që krijon rezistencë ndaj asaj që ndodh, dhe kjo rezistencë është ajo që krijon vuajtje. Arritja e Samadhit, edhe vetëm një herë, të lejon të shohësh se çfarë ndodhet në skajin tjetër të vazhdimësisë. Të shohësh që ekziston diçka tjetër përveç botës materiale dhe interesit vetjak. Kur në Samadhi ndodh një ndërprerje e vërtetë e strukturës së vetvetes, nuk ka mendim egoist, nuk ka vetvete, nuk ka dualitet, megjithatë ende ekziston ndjesia "unë jam", annata ose mungesa e vetvetes. Në atë zbrazëti lind prajna ose urtia – kuptimi se vetja imanente është shumë përtej lojës së dualitetit, përtej të gjithë kontinuumit.
Vetja imanente është jashtë kohës, e pandryshueshme, gjithmonë tani. Ndriçimi është bashkim i spirales primordiale, botës së shfaqur që ndryshon vazhdimisht ose lulës së lotosit në të cilën zhvillohet koha, me qenien tënde të përjetshme. Struktura jote e brendshme rritet si një lule që lulëzon vazhdimisht ndërsa ti shkëputesh nga vetja, duke u bërë një urë e gjallë midis botës së kohës dhe asaj të përjetshme.
Vetëm të kuptuarit e vetë imanentit është vetëm fillimi i rrugës së dikujt. Shumica e njerëzve do të duhet të përjetojnë dhe humbin Samadhin pafund herë gjatë meditimit përpara se të jenë në gjendje ta integrojnë atë në aspekte të tjera të jetës. Nuk është e pazakontë të kesh njohuri të thella për natyrën e qenies tënde gjatë meditimit ose vetë-hetimit, vetëm për t'u rikthyer përsëri në modelet e vjetra, duke harruar të vërtetën e asaj që je.
Të kuptosh atë qetësi ose zbrazëti në çdo aspekt të jetës, çdo aspekt të vetes, do të thotë të bëhesh zbrazëti që kërcen si të gjitha gjërat.
Qetësia nuk është diçka e ndarë nga lëvizja. Ajo nuk është e kundërta e lëvizjes. Në Samadhi, qetësia njihet si identike me lëvizjen, forma është identike me boshllëkun. Kjo është e pakuptimtë për mendjen sepse mendja është shfaqja e dualitetit.
René Descartes, babai i filozofisë perëndimore, është i famshëm për thënien "Mendoj, pra ekzistoj". Asnjë frazë tjetër nuk përmbledh më qartë rënien e qytetërimit dhe identifikimin e plotë me hijet në murin e shpellës. Gabimi i Descartes-it, si gabimi i pothuajse të gjithë njerëzve, ishte barazimi i qenies themelore me mendimin.
Në fillim të trajtesës së tij më të famshme, Dekarti shkroi se pothuajse gjithçka mund të vihet në dyshim; ai mund të dyshojë në shqisat e tij, madje edhe në mendimet e tij. Në të njëjtën mënyrë, në Kalama Sutra, Buda tha se për të vërtetuar të vërtetën, njeriu duhet të dyshojë të gjitha traditat, shkrimet, mësimet dhe të gjithë përmbajtjen e mendjes dhe shqisave të tij. Të dy këta burra nisën me skepticizëm të madh, por ndryshimi ishte se Dekarti ndaloi hetimin në nivelin e të menduarit, ndërsa Buda shkoi më thellë – ai depërtoi përtej niveleve më të thella të mendjes. Ndoshta sikur Dekarti të kishte shkuar përtej mendjes së tij që mendon, ai do të kishte kuptuar natyrën e tij të vërtetë dhe ndërgjegjja perëndimore do të ishte shumë e ndryshme sot.
Në vend të kësaj, Dekarti përshkroi mundësinë e një demoni të lig që mund të na mbajë nën një vel iluzioni. Dekarti nuk e njohu këtë demon të lig për atë që ishte. Ashtu si në filmin "Matriks", të gjithë mund të jemi të lidhur me ndonjë program të ndërlikuar që na ushqen me një botë ëndrrash iluzore. Në film, njerëzit jetonin jetën e tyre në matricë, ndërsa në një nivel tjetër ata ishin thjesht bateri, duke ushqyer forcën e tyre jetësore makinerive që përdornin energjinë e tyre për agjendën e tyre.
Njerëzit gjithmonë duan të fajësojnë diçka jashtë vetes për gjendjen e botës ose për mjerimin e tyre. Qoftë një person, një grup ose vend i caktuar, feja, apo ndonjë lloj Illuminati kontrollues si demon i lig i Dekartit, apo makineritë ndijimore në Matrix. Ironikisht,
demoni që Deskarte e përfytyroi ishte pikërisht gjëja me të cilën ai e përcaktonte veten. Kur e kupton Samadhinë, bëhet e qartë se ekziston një kontrollues, ekziston një makinë, dhe një demon i lig që të thith jetën ditë pas dite. Makina je ti.
Struktura juaj vetjake përbëhet nga shumë nën-programa të vogla të kushtëzuara ose shefa të vegjël. Një shef i vogël dëshiron ushqim, një tjetër dëshiron para, një tjetër status, pozicion, pushtet, seks, intimitet. Një tjetër dëshiron vetëdije ose vëmendje nga të tjerët. Dëshirat janë me të vërtetë të pafundme dhe nuk mund të kënaqen kurrë.
Ne shpenzojmë shumë nga koha dhe energjia jonë duke zbukuruar burgjet tona, duke iu dorëzuar presioneve për të përmirësuar maskat tona, dhe duke ushqyer shefat e vegjël, duke i bërë ata më të fuqishëm. Si të varurit nga droga, sa më shumë që përpiqemi t'i kënaqim shefat e vegjël, aq më shumë na rritet dëshira. Rruga drejt lirisë nuk është përmirësimi i vetes
, apo në ndonjë mënyrë kënaqja e agjendës së vetes, por braktisja e plotë e agjendës së vetes.
Disa njerëz frikësohen se zgjimi i natyrës së tyre të vërtetë do të thotë që ata do të humbin individualitetin dhe kënaqësinë e jetës. Në të vërtetë, e kundërta është e vërtetë; individualizimi unik i shpirtit mund të shprehet vetëm kur vetja e kushtëzuar tejkalohet.
Sepse ne qëndrojmë të fjetur në matricë, shumica prej nesh kurrë nuk zbulojnë se çfarë dëshiron vërtet të shprehë shpirti.
Rruga drejt Samadhit përfshin meditimin, i cili është si vëzhgimi i vetvetes së kushtëzuar – asaj që ndryshon – dhe realizimi i natyrës suaj të vërtetë – asaj që nuk ndryshon. Kur të arrini në pikën tuaj të qetë, burimin e qenies suaj, atëherë prisni udhëzime të mëtejshme pa asnjë ngulmim se si duhet të ndryshojë bota juaj e jashtme. Jo vullneti im, por vullneti më i lartë do të bëhet.
Nëse mendja vetëm përpiqet të ndryshojë botën e jashtme për t'u përshtatur me ndonjë ide se si mendon se duhet të jetë rruga, është si të përpiqesh të ndryshosh imazhin në një pasqyrë duke manipuluar reflektimin. Për të bërë që imazhi në pasqyrë të buzëqeshë, natyrisht nuk mund të manipulosh reflektimin; duhet të kuptosh se ti je burimi autentik i atij reflektimi.
Pasi të kuptosh vetën autentike, kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht që diçka në botën e jashtme duhet të ndryshojë. Ajo që ndryshon është energjia e brendshme e vetëdijshme dhe inteligjente, ose prana, e cila çlirohet nga modelet e kushtëzuara dhe bëhet e disponueshme për t'u drejtuar nga shpirti. Ju mund të bëheni të vetëdijshëm për qëllimin e shpirtit vetëm kur jeni në gjendje të vëzhgoni vetën e kushtëzuar dhe përndjekjet e saj të pafundme, dhe t'i lini të shkojnë.
Në mitologjinë greke thuhej se perënditë e dënuan Sizifin të përsëriste një detyrë të kotë për gjithë përjetësinë. Detyrë e tij ishte të ngjiste pafundësisht një shkëmb të rëndë në mal, vetëm që ai të rrokullisej përsëri poshtë. Egzistencialisti francez dhe fituesi i Çmimit Nobel, Albert Camus, e pa situatën e Sizifit si një metaforë për njerëzimin. Ai pyeti: 'Si mund të gjejmë kuptim në këtë ekzistencë absurde?'.
Si njerëz, ne punojmë pa pushim, ndërtojmë për një të nesërme që kurrë nuk vjen, dhe pastaj vdesim. Nëse e kuptojmë vërtet këtë të vërtetë, atëherë ose do të çmendemi nëse jemi të identifikuar me personat tanë egoistë, ose do të zgjohim dhe do të bëhemi të lirë. Ne nuk mund të arrijmë kurrë sukses në betejën e jashtme, sepse ajo është thjesht një pasqyrim i botës sonë të brendshme. Shaka kozmike, absurditeti i situatës bëhet i qartë kur ka një dështim të plotë dhe të përfundimit të vetvetes egoike për t'u zgjuar përmes përpjekjeve të saj të kota.
Në Zen ekziston një thënie: "Para ndriçimit, prite drurin, mbaje ujin. Pas ndriçimit, prite drurin, mbaje ujin". Para ndriçimit duhet të ngrejë topin lart në kodër, pas ndriçimit gjithashtu duhet të ngrejë topin lart në kodër. Çfarë ka ndryshuar? Rezistenca e brendshme ndaj asaj që është. Lufta është hequr, ose më saktë ai që lufton është kuptuar se është iluzor. Vullneti individual ose mendja individuale dhe vullneti hyjnor, ose mendja më e lartë, janë në një linjë.
Samadhi është në thelb heqja e çdo rezistence të brendshme – ndaj të gjitha fenomeneve të ndryshueshme, pa përjashtim. Ai që është në gjendje të realizojë paqe të brendshme, pavarësisht rrethanave, ka arritur Samadhi të vërtetë. Ju hiqni rezistencën jo sepse miratoni një gjë apo një tjetër, por në mënyrë që liria juaj e brendshme të mos varet nga ajo e jashtme.
Është e rëndësishme të theksohet se kur pranojmë realitetin ashtu siç është, kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht që ne ndalojmë së vepruari në botë, ose që bëhemi pacifistë që meditojnë. Në të vërtetë, e kundërta mund të jetë e vërtetë; kur jemi të lirë të veprojmë pa u shtyrë nga motive të pavetëdijshme, atëherë është e mundur të veprojmë në përputhje me Tao-n, me gjithë forcën e energjisë sonë të brendshme pas nesh.
Shumë do të argumentojnë se për të ndryshuar botën dhe për të sjellë paqen, ne duhet të luftojmë më fort kundër armiqve tanë të perceptuar. Të luftosh për paqe është si të bërtasësh për heshtje; kjo thjesht krijon më shumë nga ajo që nuk dëshiron. Kohët e fundit ka një luftë kundër gjithçkaje: një luftë kundër terrorit, një luftë kundër sëmundjes, një luftë kundër urisë. Çdo luftë në të vërtetë është një luftë kundër vetes sonë.
Lufta është pjesë e një mashtrimi kolektiv. Ne themi se duam paqe, por vazhdojmë të zgjedhim udhëheqës që angazhohen në luftë. Ne gënjejmë veten duke thënë se jemi për të drejtat e njeriut, por vazhdojmë të blejmë produkte të bëra në punishtet e skllavërisë. Ne themi se duam ajër të pastër, por vazhdojmë ta ndotim. Ne duam që shkenca të na shërojë nga kanceri, por nuk ndryshojmë sjelljet tona të zakonshme vetëshkatërruese që na bëjnë më të prirur të sëmurhemi. Ne mashtrojmë veten duke menduar se po promovojmë një jetë më të mirë. Ne nuk duam të shohim pjesët tona të fshehta që lejojnë vuajtjen dhe vdekjen.
Besimi se mund të fitojmë një luftë kundër kancerit, urisë, terrorit, ose çdo armiku që është krijuar nga vetë mendimet dhe sjelljet tona, në të vërtetë na lejon të vazhdojmë të mashtrojmë veten se nuk duhet të ndryshojmë mënyrën se si veprojmë në këtë planet.
Bota e brendshme është vendi ku revolucioni duhet të ndodhë së pari. Vetëm kur të mund të ndiejmë drejtpërdrejt spiralën e jetës brenda vetes, bota e jashtme do të vijë në përputhje me Tao-n. Deri atëherë, çdo gjë që bëjmë do të shtojë kaosin që tashmë është krijuar nga mendja.
Lufta dhe paqja lindin së bashku në një valle të pafund; ato janë një vazhdimësi. Njëra gjysmë nuk mund të ekzistojë pa tjetrën. Ashtu si drita nuk mund të ekzistojë pa errësirë, dhe lart nuk mund të ekzistojë pa poshtë. Bota duket se dëshiron dritë pa errësirë, plotësi pa boshllëk, lumturi pa trishtim. Sa më shumë që mendja përfshihet, aq më e fragmentuar bëhet bota. Çdo zgjidhje që vjen nga mendja egoike udhëhiqet nga ideja
se ekziston një problem, dhe zgjidhja bëhet një problem edhe më i madh se ai që po përpiqej të zgjidhte. Ajo që e reziston, vazhdon.
Inventiviteti njerëzor krijon antibiotikë të rinj vetëm për të zbuluar se natyra po bëhet më e zgjuar ndërsa bakteret forcohen. Pavarësisht përpjekjeve tona më të mira në betejën e vazhdueshme, përhapja e kancerit në fakt po rritet, numri i njerëzve të uritur në botë rritet vazhdimisht, numri i sulmeve terroriste në mbarë botën vazhdon të rritet.
Çfarë nuk shkon me qasjen tonë? Ashtu si Mësuesi i Magjistarit nga poezia e Goethe-s, ne kemi marrë në dorë një fuqi të madhe, por nuk kemi urtësinë për ta përdorur atë. Problemi është se ne nuk e kuptojmë mjetin që po përdorim. Ne nuk e kuptojmë mendjen njerëzore dhe rolin dhe qëllimin e saj të duhur.
Kriza lind nga mënyra e kufizuar dhe e kushtëzuar në të cilën mendojmë, ndjejmë dhe përjetojmë jetën. Racionalizmi ynë na ka mohuar aftësinë për të njohur dhe përjetuar urtësinë e shumë kulturave të lashta. Mendimi ynë egoist na ka mohuar aftësinë për të ndjerë thellësinë dhe shenjtërinë e thellë të jetës, ndriçimin e jetës, dhe për të realizuar nivele krejtësisht të ndryshme të vetëdijes, të cilat tani janë pothuajse të humbura për njerëzimin. Në traditën e lashtë egjiptiane, Neterët ishin forma arketipale, karakteristikat e të cilave mund të mishëroheshin nga ata që pastronin trupat e tyre fizikë dhe shpirtërorë në mënyrë që të ishin të denjë të strehojnë ndërgjegje më të larta. Neteri origjinal, ose parimi hyjnor i kësaj urtësie, njihej si Thoth ose Tehuti. Ai shpesh paraqitej si një shkrimtar me kokën e një shpendi ose ibisi, dhe përfaqësonte origjinën e të gjithë njohurive dhe urtësisë. Thoth mund të përshkruhej si parimi kozmik i të menduarit ose i mendimit. Thoth na dha gjuhën, konceptet, shkrimin, matematikën dhe të gjitha artet dhe manifestimet e mendjes. Vetëm ata që kishin kaluar një trajnim të veçantë lejoheshin të kishin qasje në njohuritë e shenjta të Thothit.
Libri i Thothit nuk është një libër fizik, por është urtësia e mbretërisë akashike ose eterike. Legjenda thotë se njohuritë e Thothit ishin fshehur thellë në një vend sekret brenda çdo qenieje njerëzore, dhe mbroheshin nga një gjarpër i artë. Mitologjia arketipale ose e përjetshme e gjarprit ose dragonit që ruan një thesar është një që përshkon shumë kultura dhe është quajtur me emra të tillë si kundalini shakti, chi, shpirti i shenjtë dhe energjia e brendshme. Gjarpëri i artë është konstruksioni egoik i lidhur në energjitë e brendshme dhe derisa të zotërohet dhe të mposhtet, shpirti kurrë nuk do të jetë në gjendje të arrijë urtinë e vërtetë. Thuhej se libri i Thothit sillte vetëm vuajtje për çdo individ që e lexonte, edhe pse ai do të zbulonte vetë sekretet e perëndive dhe gjithçka që është e fshehur brenda yjeve. Duhet kuptuar se libri solli vuajtje çdo individi që e lexonte, çdo egoje që përpiqej ta kontrollonte. Në traditën egjiptiane, vetëdija e zgjuar përfaqësohej nga Osirisi.
Pa këtë vetëdije të zgjuar, çdo njohuri apo kuptim i fituar nga vetja e kufizuar do të ishte i rrezikshëm, i shkëputur nga urtësia më e lartë. Syri i Horusit duhej të ishte i hapur. Kuptimi ezoterik që gjejmë këtu është i ngjashëm me historinë më të njohur të "rënies" në kopshtin e Edenit. Libri i Thothit përkon me librin e njohurisë së së mirës dhe së keqes, frytin e të cilit Adami dhe Eva u tunduan ta hanë. Njerëzimi, natyrisht, tashmë ka ngrënë frytin e ndaluar, tashmë ka hapur librin e Thothit dhe është përjashtuar nga kopshti. Gjarpëri është një metaforë për spiralën primordiale që shtrihet nga mikrokosmi në makrokosm. Sot gjarpëri jeton si ti. Ai është mendja egoike e shprehur si bota e manifestuar. Ne kurrë më parë nuk kemi pasur akses në kaq shumë njohuri. Ne jemi futur thellë në botën materiale, madje duke gjetur edhe të ashtuquajturën pjesëzë hyjnore, por kurrë nuk kemi qenë më të kufizuar, më të padijshëm për atë se kush jemi, si të jetojmë, dhe nuk e kuptojmë mekanizmin me të cilin krijojmë vuajtje.
Mendimi ynë ka krijuar botën ashtu siç është tani. Sa herë që etiketojmë diçka si të mirë apo të keqe, ose krijojmë preferencë në mendjen tonë, kjo ndodh për shkak të shfaqjes së strukturave egoike ose interesave vetjake. Zgjidhja nuk është të luftojmë për paqe ose të pushtojmë natyrën, por thjesht të njohim të vërtetën; që vetë ekzistenca e strukturës së egos krijon dualitet, një ndarje midis vetes dhe tjetrit, timit dhe tuajit, njeriut dhe natyrës, të brendshmes dhe të jashtmes. Egoja është dhunë; ajo kërkon një barrierë, një kufi nga tjetri për të ekzistuar.
Pa ego nuk ka luftë kundër asgjëje. Nuk ka mendjemadhësi, nuk ka natyrë që tejkalon çdo kufi për të krijuar fitim. Këto kriza të jashtme në botën tonë pasqyrojnë një krizë të brendshme serioze; ne nuk dimë kush jemi. Ne jemi plotësisht të identifikuar me identitetet tona egoike, të konsumuar nga frikërat dhe të shkëputur nga natyra jonë e vërtetë.
Racat, fetë, vendet, përkatësitë politike, çdo grup të cilit i përkasim, të gjitha forcojnë identitetet tona egoike. Gati çdo grup që ekziston sot në planet dëshiron të pretendojë se perspektiva e tij është e vërtetë dhe e saktë, ashtu siç bëjmë ne në nivel individual. Duke pretenduar të vërtetën si të vetën, grupi përjetëson ekzistencën e tij në të njëjtën mënyrë siç një ego ose një strukturë vetjake e përcakton veten kundrejt të tjerëve.
Tani më shumë se kurrë, realitete të ndryshme dhe sisteme besimi të polarizuara bashkëjetojnë në tokë. Është e mundur që njerëz të ndryshëm të përjetojnë mendime dhe reagime emocionale krejtësisht të ndryshme ndaj të njëjtave fenomene të jashtme. Në të njëjtën mënyrë, samsara dhe nirvana, parajsa dhe ferri, janë dy dimensione të ndryshme që zënë të njëjtin botë. Një ngjarje që mund t'i duket apokaliptike një personi, mund të shihet si një bekim për një tjetër. Pra, ajo që po bëhet e qartë është se rrethanat tuaja të jashtme nuk kanë pse të ndikojnë në botën tuaj të brendshme në asnjë mënyrë të veçantë. Të arrish Samadhi do të thotë të bëhesh një rrotë vetëlëvizëse, të bëhesh autonom, një univers në vetvete. Përvoja juaj e jetës nuk varet nga fenomenet që ndryshojnë.
Mund të bëhet një analogji me kubin e Metatronit. Metatroni përmendet në tekste të ndryshme të lashta kristiane, islame dhe hebreje, dhe lidhet në mënyrë arketipale me Neter Thoth-in egjiptian, si dhe me Hermes Trismegist-in e Greqisë. Metatroni është ngushtë i lidhur me tetragramatonin. Tetragrammatoni është modeli themelor gjeometrik, shablloni ose emanacioni primordial i realitetit fizik, i cili është quajtur fjala e Zotit ose Logosi. Këtu shohim një përfaqësim dy-dimensional të figurës, por nëse e shikoni në një mënyrë të caktuar, shihni një kub tridimensional. Kur shihni kubin, asgjë nuk ka ndryshuar në figurë, por mendja juaj ka shtuar një dimension të ri në shikimin tuaj.
Përmasa ose perspektiva e dikujt është thjesht çështje e mësimit të një mënyre të re për të perceptuar botën. Kur arrijmë Samadhin, bëhemi të lirë nga perspektiva, ose të lirë për të krijuar perspektiva të reja, sepse nuk ka asnjë vetë të investuar ose të lidhur me një pikëpamje të veçantë.
Mendjet më të mëdha në historinë njerëzore shpesh kanë treguar për nivele të të menduarit përtej strukturës së kufizuar të vetvetes. Einstein tha: "Masa e vërtetë e një qenieje njerëzore përcaktohet kryesisht nga masa dhe ndjesia në të cilën ai ka arritur çlirimin nga vetja."
Pra, nuk është se të menduarit dhe ekzistenca e vetvetes janë të këqija; të menduarit është një mjet i mrekullueshëm kur mendja i shërben zemrës. Në Vedanta thuhet se mendja është një shërbëtor i mirë, por një zotëri i dobët.
Egoja përhershëm filtron realitetin përmes gjuhës dhe etiketave, dhe gjykon vazhdimisht, duke preferuar një gjë mbi tjetrën. Kur mendja dhe shqisat janë zotëritë tuaj, ato do të krijojnë vuajtje të pafund, dëshirë të pafund dhe neveri, duke na bllokuar në matricën e të menduarit. Nëse dëshironi të arrini Samadhi, mos i gjykoni mendimet tuaja si të mira apo të këqija, por zbuloni se kush jeni para mendimit, para shqisave. Kur të gjitha etiketat hiqen, atëherë është e mundur të shihni gjërat ashtu siç janë. Në çastin që një fëmijë i thuhet se çfarë është një zog, nëse beson atë që i thuhet, atëherë ai kurrë nuk sheh më një zog. Ai sheh vetëm mendimet e tij.
Shumica e njerëzve mendojnë se janë të lirë, të vetëdijshëm dhe të zgjuar. Nëse besoni se jeni tashmë të zgjuar, atëherë pse të bëni punën e vështirë për të arritur atë që besoni se e keni tashmë? Përpara se të bëhet e mundur të zgjoheni, është e nevojshme të pranoni se jeni duke fjetur, duke jetuar në matricë.
Shiko jetën tënde me sinqeritet, pa u gënjyer vetë. A je në gjendje të ndalosh modelet e tua jetësore robotike dhe të përsëritura nëse dëshiron? A mund të ndalosh kërkimin e kënaqësisë dhe shmangien e dhimbjes, a je i varur nga ushqime, aktivitete apo argëtime të caktuara? A jeni vazhdimisht duke gjykuar, fajësuar, kritikuar veten dhe të tjerët? A kërkon mendja juaj pandërprerë stimuj, apo jeni plotësisht i kënaqur thjesht duke qenë në heshtje? A reagoni ndaj mënyrës se si njerëzit mendojnë për ju? A kërkoni miratim, përforcim pozitiv? A saboton ndonjëherë situata në jetën tuaj?
Shumica e njerëzve do të përjetojnë jetën e tyre në të njëjtën mënyrë sot, siç do ta përjetojnë nesër, pas një viti dhe pas dhjetë vjetësh. Kur filloni të vëzhgoni natyrën tuaj robotike, bëheni më të zgjuar. Filloni të njihni thellësinë e problemit. Jeni plotësisht dhe krejtësisht të fjetur, të humbur në një ëndërr. Si banorët e shpellës së Platonit, shumica që dëgjojnë këtë të vërtetë nuk do të jenë të gatshëm ose të aftë të ndryshojnë jetën e tyre sepse janë të lidhur pas modeleve të tyre të njohura.
Ne bëjmë çmos për t'i justifikuar modelet tona, duke fshehur kokën në rërë në vend që të përballemi me të vërtetën. Ne duam shpëtimtarët tanë, por nuk jemi të gatshëm të ngjitim vetë në kryq. Çfarë jeni të gatshëm të paguani për t'u çliruar? Kuptoni se nëse ndryshoni botën tuaj të brendshme, duhet të jeni të përgatitur të ndryshoni jetën e jashtme. Struktura juaj e vjetër dhe identiteti juaj i vjetër duhet të bëhen toka e vdekur nga e cila del rritja e re.
Hapi i parë drejt zgjimit është të kuptosh se jemi të identifikuar me matricën e mendjes njerëzore, me maskën. Diçka brenda nesh duhet ta dëgjojë këtë të vërtetë dhe të zgjohet nga gjumi i saj. Ekziston një pjesë e jotja, diçka jashtë kohës, që gjithmonë ka ditur të vërtetën. Matrica e mendjes na shpërqendron, na argëton, na mban duke punuar, konsumuar dhe kapur pa pushim, në një cikël dëshirash dhe neverie me forma që ndryshojnë vazhdimisht, duke na penguar në lulëzimin e vetëdijes sonë, nga e drejta jonë e lindjes evolucionare që është Samadhi.
Mendimi patologjik është ai që konsiderohet si jeta normale. Esenca juaj hyjnore është skllavëruar, e identifikuar me strukturën e vetë kufizuar. Urtia e madhe, e vërteta e asaj që jeni, është e varrosur thellë brenda qenies suaj. J. Krishnamurti tha, "Nuk është masë e shëndetit të dikujt të përshtatet mirë me një shoqëri thellësisht të sëmurë." Identifikimi me mendjen egoike është sëmundja dhe Samadhi është shërimi.